Γράφει ο Κωνσταντίνος Μίζας
Επιμελητής Ανηλίκων Βέροιας
Κοίταξε τα πρόσωπα γύρω του. Μία δυσφορία ένιωσε να ξεπηδάει από κάπου μέσα του. Προσπάθησε να εντοπίσει την πηγή της. Δεν τα κατάφερε.
Δεν είχε αντιληφθεί νωρίτερα κάτι συγκεκριμένο. Ισως ειπώθηκε κάτι που τον ενόχλησε σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Σαν ένα δηλητήριο που έδρασε μετά από αρκετή ώρα.
Θέλησε να αποδιώξει αυτή την αίσθηση. Σκέφθηκε να πει κάτι. Δίστασε. Καθώς ήταν για αρκετή ώρα έξω από τη συζήτηση, η φωνή του ,αδύναμη, θα τον πρόδιδε. Θα κουβαλούσε μία χροιά δυσαρέσκειας το δίχως άλλο. Δοκίμασε να πιαστεί από κάτι. Μία ανάμνηση που θα λειτουργούσε σαν στήριγμα.
Ισως να έφταιγε που ήταν αλλεργικός στο προφανές. Αμέσως εξατμιζόταν το ενδιαφέρον του,κι άρχιζε η απόσυρσή του. Θα περίμενε μια κουβέντα που θα δοκίμαζε να λοξοδρομήσει,έστω και αδέξια,και σε άλλα μονοπάτια.
Καθώς είχε εδώ και ώρα την ίδια έκφραση,ένιωσε το πρόσωπό του να σφίγγεται. Προσπάθησε βάζοντας κρασί στο ποτήρι του,να προκαλέσει μία εσωτερική μετατόπιση. Προς στιγμή πέτυχε να απομακρυνθούν οι σκέψεις του,και κάνοντας μία άσχετη παρατήρηση,προσποιήθηκε κάποια μορφή συμμετοχής.
Η δυσφορία σε λίγο επανήλθε από την πικρή συνειδητοποίηση μιάς παθητικότητας που είχε επιβιώσει από τα μαθητικά χρόνια,παρότι νόμιζε ότι την είχε αφήσει πίσω του.
Περίμενε. Τί? Δεν ήξερε. Ενα μαγικό χέρι να τον πάρει και να τον μεταφέρει αλλού,δίχως να χρειαστεί να επικαλεστεί έναν λόγο για την αποχώρησή του, που δεν θα ήταν και πειστικός.
Το πρόβλημα ήταν η δική του αμφίθυμη στάση. Ούτε εντός ούτε εκτός,αλλά ανάμεσα.
Διεύρυνση. Ισως αυτό να χρειαζόταν. Να καταφέρει να τεντώσει την σκέψη του μέχρι να ακουμπήσει στα τοιχώματα της ύπαρξης. Σαν να πετάς μια πέτρα σε ένα σκοτεινό πηγάδι και περιμένεις να ακούσεις τον θόρυβο. Τότε ίσως να μπορούσε να καταλάβει.
Εκλεισε τα μάτια. Εικόνες ανάκατες στροβιλίστηκαν μέσα του. Ενιωθε εξαντλημένος. Οταν άνοιξε επιτέλους τα μάτια, η παρέα δεν βρισκόταν εκεί. Πλήρωσε και βγήκε από το καφέ. Εξω είχε σκοτεινιάσει. Μιά πυκνή ομίχλη είχε σκεπάσει τα πάντα. Δίστασε για λίγο,αλλά στο τέλος προχώρησε και βυθίστηκε μέσα της.
