Δύο χρόνια πέρασαν από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη μας Ρούλα, κι αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω δύο λόγια στη μνήμη της.
Είχα την τύχη να ζήσω μαζί της σαράντα τρία χρόνια, που ήταν υπέροχα, με όλες τις δυσκολίες. Αυτές όμως οι δυσκολίες ήταν που μας ένωναν και τραβήξαμε μαζί το δρόμο της όμορφης ζωής μας.
Άνθρωπος της προσφοράς, ολιγαρκής και ευαίσθητη. Θυμάμαι τη συγκίνησή της, από χαρά, όταν πήραμε τις πρώτες ηλεκτρικές συσκευές για το νοικοκυριό μας.
Μέσα στα πρώτα πέντε χρόνια αποκτήσαμε τα τρία παιδιά μας, στα οποία υπήρξε υποδειγματική μητέρα, αφιερωμένη στην ανατροφή τους, γεγονός που φάνηκε αργότερα όταν τα παιδιά μας βγήκαν στην κοινωνία.
Κάθε φορά που με συγχαίρουν για τα παιδιά μου, οφείλω πάντα να λέω ότι αυτό ήταν έργο της μητέρας τους που τους δίδαξε την ταπεινότητα, την αγάπη στο Θεό και στο συνάνθρωπό τους.
Γνωρίσαμε πολλές χαρές από τα παιδιά μας, αρραβώνες, γάμους και βαφτίσια των χαριτωμένων εγγονών μας που πέρασαν όλα από τα χέρια της μέχρι και το τελευταίο, έκτο, εγγονάκι μας που το έσφιγγε στην αγκαλιά της λέγοντας «είσαι η ζωή μου», τη μικρή Λυδία μας, που γεννήθηκε λίγο καιρό πριν φύγει η Ρούλα από τη ζωή.
Λένε πολλοί, ότι η αγάπη και η επιθυμία ενός συντρόφου για τον άλλο εξαντλείται με το χρόνο, κι όμως, στην περίπτωση τη δική μας δυνάμωνε όλο και περισσότερο στα χρόνια της κοινής ζωής μας.
Γι’ αυτό ήθελα την σημερινή ημέρα, που συμπληρώνονται δύο χρόνια από την αναχώρησή της στους ουρανούς, να της αφιερώσω αυτές τις λέξεις που δεν της είχα πει και να της πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα ευτυχισμένα χρόνια που μας χάρισε.
Εύχομαι η μνήμη της, μέσα από τα παιδιά και τα εγγόνια μας, να παραμείνει ζωντανή.
Μ.Π.
