Γράφει ο Κώστας Μίζας
Επιμελητής Ανηλίκων Βέροιας
“Ζούμε ακριβώς στο όριο ανάμεσα στον φυσικό κόσμο από τον οποίο αποκοπήκαμε,και σε εκείνον τον άλλο κόσμο που δημιούργησαν τα εγκεφαλικά μας κύτταρα. Και αυτό το διαχωριστικό όριο,το τεκτονικό ρήγμα,διατρέχει τη σωματική και συναισθηματική μας υπόσταση. Ετσι λοιπόν, η πηγή του πόνου μας πιθανώς να εδράζεται στις συγκρούσεις των τεκτονικών πλακών μεταξύ τους” SEBALD
Το ένιωθε ότι βρισκόταν σε μία περίεργη κατάσταση την οποία δεν μπορούσε να προσδιορίσει επακριβώς. Η πρώτη λέξη που του ερχόταν στο νου ήταν “μεταιχμιακή”,χωρίς να τον βοηθά σε κάτι. Ολη αυτή η συσσώρευση πραγμάτων μέσα του, πίστευε ότι θα οδηγούσε με τα χρόνια σε ένα είδος διαύγειας, κάπως σαν το κέλυφος που σπάει και από μέσα ξεπετάγεται κάτι που δεν ήταν ορατό, αλλά σχηματιζόταν ανεπαίσθητα.
Ξαφνικά σηκώθηκε, διάλεξε έναν δίσκο του Peter Hammill, και τον τοποθέτησε στο cd player. Μάταιος κόπος. Αρνήθηκε πάλι να τον ‘’διαβάσει’’. No disc. Παρά τον εκνευρισμό του, σκέφθηκε ότι πίσω από αυτή την πεισματική άρνηση, κρύβεται κάποιο μήνυμα, το οποίο χρειάζεται αποκρυπτογράφηση.
Τότε συνέβη κάτι παράξενο. Είδε το σώμα του να βηματίζει προς το παράθυρο. Αυτός δεν ακολούθησε. Εμεινε πίσω. Ενιωσε έναν οξύ πόνο σαν να τον διαπέρασε σφαίρα. Ηταν όμως μια στιγμή άηχη.Λες και κόπηκε απότομα ο ήχος.
Το σώμα του παρατηρούσε την κερασιά στην πίσω αυλή. Είχε ανθίσει. Δεν ένιωθε όμως τίποτε. Μια εικόνα που δεν σήμαινε τίποτε. Τα αντικείμενα γύρω του χλώμιασαν. Ο ίλιγγος που ένιωσε ακαριαία στο ξεκίνημα αυτής της αλλόκοτης στιγμής,τώρα έγινε πιο έντονος.
Επρεπε να πιαστεί από κάτι. Μία ανάμνηση. Ισως έτσι να μπορούσε να ενώσει τα κομμάτια που διαχωρίστηκαν. Πολύ αργά έγειρε στον καναπέ και βυθίστηκε στον ύπνο.
Οδός Αετοράχης
Ενας νεαρός στέκεται στη θέση του. Ανεβαίνει τη σκάλα.Τον περιμένει ο Δημήτρης. Τόσο διαφορετικά όλα. Το καθετί αναδίδει μιά ευωδιά υπόσχεσης. Ολα στο χέρι τους. Αρκεί να το θελήσουν. Η πραγματικότητα, μιά πλαστελίνη που μαλακώνει και χωρίς αντίσταση παίρνει το σχήμα των επιθυμιών τους. Ετσι νομίζουν τότε. Οι απώλειες, οι ματαιώσεις αφορούν τους άλλους. Χτυπάει το κουδούνι. Αγωνία. Περνούν μερικά δευτερόλεπτα. Η πόρτα ανοίγει.
