Της Χρύσας Μπέκα, Ψυχολόγου – ψυχοθεραπεύτριας
«Ήταν κάποτε μια όμορφη νεαρή ελεφαντίνα που ζούσε στο δάσος κοντά στο Μπενάρες. Σύμφωνα λοιπόν με το μύθο, αυτή η ελεφαντίνα ήταν λευκή σαν τα πούπουλα του γερανού, και οι διαστάσεις και η δύναμή της ήταν τόσο εντυπωσιακές, ώστε οι άνθρωποι που την αιχμαλώτισαν την πρόσφεραν ως δώρο του βασιλιά.
Ο βασιλιάς την εμπιστεύτηκε στους εκπαιδευτές των ελεφάντων για να τη μάθουν να στέκεται σταθερά και να υπακούει στις εντολές αλλά οι τελευταίοι ήταν σκληροί μαζί της, τη χτυπούσαν με τις βουκέντρες και, μια μέρα, εξαγριωμένη από τον πόνο, τους ξέφυγε και εξαφανίστηκε.
Έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε για πολλές μέρες, πηγαίνοντας όλο και πιο βαθιά στα δάση των Ιμαλαΐων, μέχρι που άφησε πίσω της όλους τους ανθρώπους του βασιλιά οι οποίοι την καταδίωκαν και μετά από ένα διάστημα αυτοί επέστρεψαν στο παλάτι και εκείνη έμεινε πια ελεύθερη.
Εξακολούθησε όμως να τρέχει και παρ’ όλο που πέρασε καιρός, δεν ελάττωσε την ταχύτητά της ούτε και ξέχασε έστω για μια στιγμή πως κάποτε υπήρξε αιχμάλωτη. Κάθε φορά που έσπαγε ένα κλωνάρι ή το αεράκι θρόιζε ανάμεσα στα δέντρα, η ελεφαντίνα ορμούσε με όλη της την ταχύτητα, χτυπώντας άγρια από τη μία πλευρά στην άλλη την προβοσκίδα της. Τελικά, ένα φιλεύσπλαχνο ξωτικό των δέντρων που δεν μπορούσε ν’ αντέξει άλλο το βάσανό της, έσκυψε από τη διχάλα ενός κορμού και της ψιθύρισε στο αυτί:
«Φοβάσαι τον άνεμο; Μα αυτός μόνο τα σύννεφα μετακινεί και εξαφανίζει την υγρασία. Θα έπρεπε να κοιτάξεις μέσα σου. Για όλα φταίει ο φόβος που σ’ έχει καταλάβει». Τη στιγμή που το ξωτικό τελείωσε, η όμορφη ελεφαντίνα αντιλήφθηκε πως δεν υπήρχε τίποτε άλλο να φοβάται εκτός από το συνήθειο να είναι τρομοκρατημένη και άρχισε ξανά ν’ απολαμβάνει τη ζωή.»
Merle Shain
«Όταν οι εραστές είναι φίλοι»
….Όποιο κομμάτι μέλλοντος κι αν αγγίξεις, πάντα κουβαλάς στις αποσκευές σου τις ανοιχτές πληγές του παρελθόντος. Κάθε τραυματική εμπειρία αφήνει ένα αποτύπωμα που επηρεάζει τον εσωτερικό μας διάλογο, δηλ. τις ενδόμυχες σκέψεις, αυτά που λέμε στον εαυτό μας τα οποία δημιουργούν την υποκειμενική μας πραγματικότητα. Ο τρόπος που μεταφράζουμε, γνωστικά, τα ερεθίσματα βρίσκεται σε πλήρη συντονισμό με τα συναισθήματα που εγείρονται μέσα από τις ερμηνείες που δίνουμε για αυτό που ζούμε. Κάθε συναίσθημα ξυπνά από τη σκέψη και δρομολογεί τη δράση. Η ελεφαντίνα που «δεν ξέχασε ούτε στιγμή πως κάποτε υπήρξε αιχμάλωτη», εξακολουθούσε να νιώθει φόβο, ακόμη και όταν δεν υπήρχε αντικειμενικός κίνδυνος, και ως συνέπεια, «εξακολούθησε να τρέχει».
Η ψυχολογική αντίδραση της ελεφαντίνας θυμίζει μια επιστημονικώς τεκμηριωμένη διαταραχή που συναντάται συχνά σε πολλούς ανθρώπους και έχει την επίσημη ονομασία «διαταραχή μετατραυματικού άγχους». Πρόκειται για την ψυχική μεταβολή που προκύπτει από την έκθεση σε μια κατάσταση σωματικής ή ψυχολογικής κακοποίησης, κατά την οποία το άτομο βιώνει την αίσθηση της πλήρους αποδυνάμωσης και την απουσία κάθε τρόπου διαφυγής και επανάκτησης ελέγχου της κατάστασης. Το τραύμα που προκαλεί αυτή η εμπειρία παραμένει ζωντανό στη μνήμη με αποτέλεσμα το άτομο να εμφανίζει υπερδιέγερση, υψηλά επίπεδα στρες που προκαλούνται από ασήμαντα ερεθίσματα, συμπτώματα επαναβίωσης της τραυματικής κατάστασης μέσα από εφιάλτες ή αρνητικές εκτιμήσεις των παρόντων συνθηκών, συνεχή αίσθηση φόβου, χωρίς να υπάρχει σαφής αιτιολογία. Η μετατραυματική διαταραχή άγχους είναι η καθήλωση σε μια αιώνια μάχη με τη σκέψη, τον μόνο εχθρό που δεν βρίσκεται απέναντι, αλλά κατοικεί στην ψυχή σου.
Τα μέλη του Συλλόγου Καρκινοπαθών, που βίωσαν το τραύμα της απώλειας της υγείας τους ίσως να κατανοούν καλύτερα την ουσία της ιστορίας. Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι σε πολλές περιπτώσεις ο απόηχος της τραυματικής εμπειρίας μπορεί να οδηγήσει και σε «μετατραυματική ανάπτυξη», δηλ. σε μια θετική πνευματική αλλαγή, που κάνει τους ανθρώπους να μένουν περισσότερο γειωμένοι στο παρόν, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για τα δώρα που τους προσφέρει η ζωή, και δημιουργώντας πιο ουσιαστικές σχέσεις με τους σημαντικούς άλλους. Η μετατραυματική ανάπτυξη είναι η συνειδητή επιλογή να απομακρύνεις κάθε μορφής τοξικότητα από τη ζωή σου και να αναζητήσεις ένα καινούριο νόημα. Και ευτυχώς, αυτό είναι μια πραγματικότητα που ισχύει για τα περισσότερα Μέλη, και η τελική κατάκτηση εκείνων που ξεκινούν τα πρώτα τους βήματα στο δρόμο που χαράζει ο Σύλλογος.
