Αναμενόμενο ήταν και δεν ξάφνιασε κανέναν από εκείνους που χρησιμοποιούσαν το δρόμο αυτόν για να πάνε στη δουλειά τους ή στο σπίτι τους.
Μιλάμε για το «διατηρητέο» Τουρώνη, ένα παλιό σπίτι που εντυπωσίαζε κάποτε κάπου εκεί στην οδό Λέοντος Σοφού της Βέροιας και που κατακρημνίσθηκε πριν από λίγες ημέρες, χωρίς ευτυχώς να προκαλέσει κακό σε ανθρώπου.
Έπεσε λοιπόν κι αυτό, κάτω από το βάρος της πολυκαιρίας και της εγκατάλειψης. Κυρίως όμως εξαιτίας της αδιαφορίας που βιώνει εδώ και πολλά χρόνια (βάλε μισόν αιώνα και πλέον) η οδός αυτή, που χαρακτηρίστηκε στο παρελθόν ως η πιο γραφική παραδοσιακή γειτονιά της Βέροιας, στην περιοχή της Μπαρμπούτας.
Μια προς μία χάνονται οι συμπαθητικές οικίες με την τεχνολογική και κάποιες με την αισθητική τους αξία. Μας άφησε χρόνους πρώτα το αρχοντικό του Περικλή Γούναρη, αξιόλογο δείγμα της Μακεδονικής αρχιτεκτονικής, μοναδικό σ’ όλη την πόλη. Κάποια χρόνια μετά, ήλθε η σειρά της πανέμορφης κατοικίας του Στέργιου Ζυγουλιάνα που μέρα στη μέρα, κατάντησε σωρός ερειπίων. Λίγο πιο πάνω, εκεί στη γωνία με την Κεντρική, μια πυρκαγιά είχε αφανίσει το πανέμορφο κτίριο που στέγαζε τα παλιά χρόνια την Εφορία του τόπου.
Παραμένουν όρθια προς το παρόν περιμένοντας ίσως τη σειρά τους, το διόροφο Μπαμπαλώνα και Βασιλείου. Και λίγο πιο κάτω, μισογκρεμισμένο κι αυτό, το σπίτι των αδελφών Μαζίνη.
Αργά - γρήγορα, ο δρόμος αυτός που οδηγεί στην αψιδωτή και πασίγνωστη γέφυρα του Καραχμέτ, θα καταντήσει «δρόμος φάντασμα» και οι περαστικοί θα τον βαδίζουν με δέος και φοβία.
Και οι σειρές αυτές θ’ αποτελέσουν τον θλιβερό αποχαιρετισμό προς το παρελθόν του δρόμου από έναν άνθρωπο που διάβηκε χιλιάδες φορές το καλντερίμι του και χάρηκε μυριάδες καλοκαίρια το δροσερό ίσκιο των σπιτιών του.
Ορ. Σιδηρόπουλος
