Γράφει ο
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
ΒΑΣΙΑΔΗΣ
Οι εκλογές των Ιατρικών Συλλόγων της χώρας μας στις 21 Οκτωβρίου 2018, διενεργούνται σε μια περίοδο που εύλογα χαρακτηρίζεται ως η πλέον δραματική για την Υγεία, από όλες όσες έχουν βιώσει η Ελληνική Κοινωνία και οι Ιατροί από πολλά χρόνια.
Αυτή η διαπίστωση συνδέεται άμεσα με τις μνημονιακές πολιτικές που εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται από το Υπουργείο Υγείας, οι οποίες έχουν υποβαθμίσει δραματικά την ιατρική απασχόληση όπως αυτή υπήρχε και κάλυπτε τις ανάγκες περίθαλψης των πολιτών, τα προηγούμενα χρόνια.
Η μεθοδική άρνηση της πολιτείας να προσεγγίσει και να δρομολογήσει βιώσιμες λύσεις και προοπτικές στα μεγάλα προβλήματα που συνοδεύουν την περίθαλψη των πολιτών, με κορύφωση τα μνημονιακά νομοθετήματα, έχει επιφέρει νομοτελειακά την κατάρρευση του υφιστάμενου συστήματος υγείας.
Αυτή η κατάσταση έχει προκαλέσει μια διαρκώς διογκούμενη κίνηση μετανάστευσης προς άλλες χώρες, των νέων κυρίως Ιατρών που αντιμετωπίζουν το ζοφερό φάσμα της ανεργίας, μετά από ατέλειωτα και επίπονα χρόνια σπουδών, ειδικοτήτων και εξειδικεύσεων.
Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου είναι, η χώρα μας να καταγράφει τον μεγαλύτερο αναλογικά αριθμό μεταναστών Ιατρών σε όλη την Ευρώπη.
Η πολιτική ηγεσία με την επίκληση της οικονομικής κρίσης και του στόχου δημιουργίας πρωτογενούς πλεονάσματος μέσω της μείωσης των δημοσίων δαπανών, προχώρησε συστηματικά και απροκάλυπτα στην δραστική περικοπή των λειτουργικών δαπανών των δημόσιων νοσοκομείων, στην αναστολή πληρωμής εφημεριών και υπερωριών του προσωπικού, στην κατάργηση των μονάδων πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ΙΚΑ-ΕΟΠΥΥ με απολύσεις του ιατρικού προσωπικού, στην θνησιγενή θέσπιση των υποστελεχωμένων και ανεπαρκών ΤΟΜΥ, στην παταγωδώς αποτυχημένη εφαρμογή του Οικογενειακού Ιατρού, στην αυθαίρετη παρακράτηση των ληξιπροθέσμων οφειλών προς τους παρόχους υπηρεσιών υγείας, στο «κούρεμα» των χρεών του ΕΟΠΥΥ μέσω του rebate και του claw back και στην μετακύλιση μεγάλου μέρους της δημόσιας ιατροφαρμακευτικής δαπάνης στους ίδιους τους ασθενείς.
Τα δημόσια νοσοκομεία καταρρέουν κάτω από το βάρος της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης.
Η μεγάλη μείωση μισθών, οι απλήρωτες εφημερίες για τους νοσοκομειακούς γιατρούς και οι συνεχώς επιδεινούμενες συνθήκες εργασίας, αναγάγουν σε ηρωισμό την ευσυνείδητη άσκηση του καθήκοντος, ώστε να λειτουργούν με στοιχειώδη επάρκεια τα δημόσια νοσοκομεία. Οι επικουρικοί ιατροί έχουν περιέλθει σε μια ανάλγητη ομηρία παντελώς ανεπίτρεπτη για ειδικευμένους επιστήμονες.
Οι Ιατροί που παρέχουν τις υπηρεσίες τους στις Μονάδες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, υφίστανται την μεταβολή των εργασιακών τους σχέσεων με καταναγκαστική μεθόδευση
Οι αυτοαπασχολούμενοι ελευθεροεπαγγελματίες ιατροί βιώνουν την δραματική εξέλιξη της επαγγελματικής τους προοπτικής, με τις οφειλές του Δημόσιου Ασφαλιστικού Συστήματος να συσσωρεύονται επί έτη χωρίς να αποδίδονται στους δικαιούχους και την άδικη φορολογική επέλαση να υπονομεύει την ίδια τους την υπόσταση.
Επί πλέον παρακολουθούν την μεθοδική απόρριψη του αιτήματος για καθιέρωση συλλογικής σύμβασης εργασίας και την επιβολή ενός μορφώματος με δραματικές μειώσεις των τιμών και αύξηση των υποχρεώσεων των Ιατρών, που εκ των πραγμάτων καθίσταται ανεφάρμοστο.
Κύριο χαρακτηριστικό όλων αυτών των διαπιστώσεων είναι η προκλητική αδιαφορία για την Υγεία των πολιτών και η συνολική εξουθένωση του Ιατρικού Σώματος.
Ενώ όμως το Υπουργείο Υγείας αρνείται να ανταποκριθεί στον ρόλο του και να επιτελέσει την αποστολή για την οποία υφίσταται, εκδηλώνεται επιθετικά η παρέμβαση της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας, με σκοπό την μονοπώληση της μέχρι πρόσφατα αμιγούς ελευθεροεπαγγελματικής δραστηριότητας.
Χαρακτηριστική μεθόδευση υπήρξε η ψευδεπίγραφη απελευθέρωση του ιατρικού επαγγέλματος με τον νόμο 3919 που στην πράξη νομιμοποιεί την αντιποίησή του.
Κάτω από αυτές τις συνδυασμένες επιθέσεις, η αξιοπρεπής άσκηση της ιατρικής και η περίθαλψη των πολιτών υπονομεύτηκαν δραματικά.
Μεταξύ της περιφρονητικής συμπεριφοράς του δημόσιου τομέα και της ιδιωτικοεπιχειρηματικής ανελαστικότητας, μόνη επαγγελματική προοπτική του νέου ιατρού είναι η χαμηλόμισθη σχέση εργασίας, που υπαγορεύεται από τον ανελέητο νόμο προσφοράς και ζήτησης, τον οποίο επιβεβαιώνει η ατέλειωτη σειρά των ανέργων πτυχιούχων της ιατρικής που τελικά επιλέγουν την φυγή.
Μπροστά σ’ αυτή την εφιαλτική πραγματικότητα την οποία όλοι βιώνουν, ως μόνη διέξοδος προβάλλει η δυναμική και οργανωμένη αντίδραση των ίδιων των Ιατρών που στο Σύστημα Υγείας, παραμένουν η θεμελιακή του βάση.
Η οργανωμένη Ιατρική Κοινότητα επιβάλλεται να αντιδράσει συστηματικά και δυναμικά, ώστε να ανατραπούν οι αντιιατρικές μεθοδεύσεις που έχουν σαν συνέπεια την δραματική υποβάθμιση της περίθαλψης των πολιτών.
Η επιβαλλόμενη αντίδραση του Ιατρικού Κόσμου ξεκινά με την συσπείρωση του στους Ιατρικούς Συλλόγους και την μαζική ενεργοποίηση του στις δραστηριότητες που αυτοί πρέπει να αναπτύξουν για να προασπίσουν το ιατρικό επάγγελμα συνολικά και την Υγεία που έχει δραματικά υποβαθμιστεί.
Άμεσο προς τούτο χρέος ΟΛΩΝ, είναι η δυναμική ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ στις εκλογές των Ιατρικών Συλλόγων, με την οποία θα διατρανωθεί προς κάθε κατεύθυνση ότι, η Υγεία των πολιτών που συνδέεται άμεσα με την Ιατρική, πρέπει να σταματήσει να αποτελεί αντικείμενο ανάλγητων λογιστικών πειραματισμών που μετέτρεψαν την οικονομική κρίση σε βαθειά ανθρωπιστική για ολόκληρη την κοινωνία.
Η ισχυροποίηση των Ιατρικών Συλλόγων θα αποτελέσει και την έναρξη των νέων δυναμικών αγώνων που θα δοθούν ώστε η Υγεία και η Ιατρική να καταλάβουν την θέση τους ως το πρωταρχικό κοινωνικό αγαθό.
