Τί ήμουν εγώ μπρος στους κολοσσούς της λογοτεχνίας; Ένα μικρό λιθαράκι στο οικοδόμημα. Και σκέφτηκα να χτίσω γύρω από το δικό τους αρχοντικό έναν πελώριο τοίχο, να τους κρύψω για να φανώ εγώ… παραπονέθηκα σαν μικρό παιδί πούχει το πιο μικρό γλειφιτζούρι…
Μα ύστερα ήρθε και άνοιξε η σκέψη και είπα. Θα μείνω δίπλα τους, θα ακούω, θα ρουφώ τις λέξεις τους. Θα μυρίζω το άρωμα του στυλού τους, θα γεύομαι το στρωτό ή φευγάτο λόγο τους. Ίσως και να με δεχτούν στο μεγάλο κύκλο τους, που όλο και πλαταίνει και ανοίγει και χωρά λιθαράκια σαν εμένα.
Σήμερα γνώρισα μια μπουμπουλίνα του λόγου της έκφρασης της κίνησης που ολόκληρη εδονείτο και μαζί μ’ αυτήν ολόκληρη η αίθουσα…
Μια ροζ νεράϊδα με μαγική φωνή, λόγια και σχέδια… σε άλλους κόσμους ταξιδέψαμε…
Μια τρυφερή καρδιά παιδική γεμάτη πίκρα και προσμονή που μαζί με το παράπονο και την θαυματουργή συγχώρεση έγινε, άστρο φωτεινό για τον δικό μου δρόμο. Μα αυτό που τον νου καθήλωσε και τα μάτια ύγρανε ήταν το θάρρος, η αισιοδοξία, το σθένος, η καρτερικότητα, η αγάπη για τη ζωή. Δεν χρειάζεται τίποτε υλικό ο άνθρωπος για να ζει πραγματικά.
Να είναι ευγνώμων σ’ αυτούς που τον υπηρετούν. Που και γι’ αυτούς είναι δώρο γιατί η αναπηρία του σώματος χάνεται μπροστά στα άνθη της ψυχής.
Και τέλος το βλέμμα σταμάτησε σε μια παρουσία γλυκιά. Μόνο που σε κοίταζε σε έκανε να χαμογελάς… Ποίηση και πεζό ήρθαν και γίνανε στα χείλη τραγούδι εύηχο γλυκό σαν καραμέλα μυρωδάτο σαν γλυκό του κουταλιού που μαζί με τα σώματα που κινούνταν στο χώρο έλεγες. Τώρα θα αρχίσει ο χορός, τώρα θα πιάσουμε τα χέρια ο ένας τ’ αλλουνού χορό να σηκώσουμε στον χώρο και στον χρόνο ενωμένοι με ένα μόνο σκοπό στην ψυχή μας. Την ελεύθερη σκέψη, την αγάπη, την ενότητα. Και όλοι μαζί να αλλάξουμε τις πόλεις και να χτίσουμε καινούργιες ψυχές να αναστήσουμε.
Και να γεμίσει η γη χρώματα και αρώματα, ερωτήσεις και λύσεις, αγκαλιές και φιλιά, ευωδιές μεθυστικές.
Να γίνουμε οι άνθρωποι παιδιά χαρούμενα, παιχνιδιάρικα με καθαρά μάτια και νου.
Σήμερα εδώ που όλους σας, γεύτηκα, μαγεύτηκε, κοκκίνησα και ντράπηκα μπρος στο δικό σας μεγαλείο είπε μέσα μου.
Δεν είναι τίποτα σημαντικό κι όμως και η δική μου καρδιά χτυπά μαζί σας και η δική σας αγκαλιά μ’ αγκάλιασε, το δικό σας χαμόγελο με γλύκανε. Καθηλώθηκα στο κάθισμα και βούλιαξα στις σκέψεις. Ο χρόνος πέρναγε και έχασα το λεωφορείο των 7.30. Τέτοιο λίγοι… Μου λείπετε.
Πολύ σας ευχαριστώ που στην παρέα σας με βάλατε. Που με ακούσατε και μένα το μικρό, μικρό λιθαράκι σας…
