Γράφει η Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
Αφήσαμε την πόλη μας, χειμωνιάτικα και είπαμε να αποδράσουμε, έστω και για μια μέρα.
Ξεκινήσαμε με πολύ κέφι, από το κέντρο μεγάλη παρέα στο πρώτο φως του πρωινού.
Ανηφορίζοντας ο ουρανός μας χαμογέλασε…
Τα έλατα ήταν κάτασπρα, από το χιόνι που τα στόλιζε και γυάλιζαν, παίζοντας με τις αχτίδες του ήλιου…
Και αυτά τα σύννεφα που χορεύανε ανάμεσα στους ορεινούς όγκους, μας έκαναν να αναρωτιόμαστε… Τί την θέλαμε την απόδραση μέσα στο χειμώνα… Αν και το τοπίο ήταν μαγευτικό και ημέρα λιόλουστη… Κάναμε μία στάση σε ένα πανέμορφο χωριό. Γραφικά σπίτια, μεγάλα ξενοδοχεία, πλακόστρωτα στενά δρομάκια… Στην καφετέρια που μας φιλοξένησε, ενώσαμε τα τραπέζια και μαζί με τον καφέ, απολαύσαμε μία ποικιλία εδεσμάτων, συντροφιά με τη φλόγα του τζακιού και την υπέροχη θέα του βουνού. Παρέες, παρέες γνωριζόμασταν καλύτερα και σχολιάζαμε διάφορα. Ξαναμπήκαμε στο λεωφορείο με τον Μελέτη για οδηγό. Πολύ υπομονετικός και προσεκτικός στην οδήγηση.
Λίγο πριν φτάσουμε στον προορισμό μας, ο Δημήτρης μας μίλησε για την ιστορία της πόλης, η οποία ήταν πλούσια… και γνωστή από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Με τα καλντερίμια της, τα υπέροχα παραδοσιακά γλυκά της, τα πανέμορφα κοσμήματα αλλά και τα κτίσματά της. Πλατείες, μαγαζιά, καφέ, εκκλησίας, ταβέρνες θύμιζαν παλιές εποχές… εποχές που η σκλαβιά ήταν αποτυπωμένη ακόμη στις πέτρες. Όσο για τις ψυχές… Αυτό είναι άλλη ιστορία…
Εμείς ήρθαμε να διασκεδάσουμε, να επισκεφτούμε τα μουσεία, να γνωρίσουμε τον πολιτισμό της πόλης. Ο Δημήτρης με την όμορφη ραδιοφωνική φωνή του – χαιρόσουν να τον ακούς – τελείωσε με τις κατατοπιστικές πληροφορίες του και η Χρύσα παίρνοντας το μικρόφωνο ανέλυσε τη συνέχεια του προγράμματος.
Το λεωφορείο μας σταμάτησε στο κέντρο της πόλης.
Μας υποδέχτηκαν στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου για να μάθουμε τον βίο του και ύστερα, αφήνοντας πίσω μας το μεγάλο πέτρινο ρολόι σκορπιστήκαμε στα στενά δρομάκια της πόλης…
Όλα τα μαγαζιά ήταν στολισμένα χριστουγεννιάτικα. Λογής-λογής σοκολατάκια και σιροπιαστά μας έκαναν να σταματούμε σε κάθε βιτρίνα. Περπατώντας, θαυμάζαμε την αρχιτεκτονική των κτιρίων, τα τείχη που προστάτευαν την πόλη, τα παλιά μικρά γραφικά μαγαζάκια, που αν και τα περισσότερα ήταν κλειστά και είναι αλήθεια σου προκαλούσανε μία θλίψη, μας ανάγκαζαν να αναπολούμε το παρελθόν… Το μεσημέρι δεν άργησε νάρθει. Πεινούσαμε πολύ όλοι… Το ταβερνάκι ήταν κρυμμένο μέσα σε μία στοά, που παλιά ήταν τυροκομείο. Ομολογώ ότι το φαγητό άργησε νάρθει, ήταν όμως νοστιμότατο… Και όπως λένε νηστικό αρκούδι δεν χορεύει… Μετά το φαγοπότι το κέφι άναψε υπό τους ήχους της ορχήστρας και των συμπαθέστατων τραγουδιστών. Η Ειρηνούλα ήταν η μασκότ της παρέας μας. Πανέξυπνη με θεατρικό ταπεραμέντο.
Η ώρα πέρασε γρήγορα μέσα σε γέλια και πειράγματα. Χαιρετήσαμε την ορχήστρα και ανεβήκαμε στο λεωφορείο για να γυρίσουμε στη δική μας πόλη. Στην επιστροφή το γλέντι συνεχίστηκε… Οι διοργανωτές μας συνέχισαν να μας εκπλήσσουν μοιράζοντάς μας, έξυπνα και αστεία δώρα.
Όλη η απόδραση έγινε για την παρέα. Η οποία ήταν φανταστική, χωρίς παρεξηγήσεις, αφημένοι όλοι στην γοητεία της Ειρήνης, που συνεχώς μας εξέπληττε, με τον χορό της και το παραμύθι που έγραψε
Οι αποδράσεις έχουν αυτό το θετικό. Και όταν συνδυάζονται με θετικούς ανθρώπους, τότε γίνονται λυτρωτικοί, μέσα τον κυκλώνα των προβλημάτων τους. Ήταν μια χαλαρωτική μέρα που άρχισε με τη Λίτσα ντυμένη με παραδοσιακή στολή, συνεχίστηκε με ξενάγηση, φαγοπότι, γλέντι, δώρα και τελείωσε με την υπόσχεση ότι, θα ξαναζήσουμε μία τέτοια μέρα με τον ίδιο οδηγό, τους ίδιους διοργανωτές και φυσικά την μασκότ μας την Ειρηνούλα…
