Γράφει ο
Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Φιλόλογος
ΜΕΡΟΣ ΙΓ
Ο Πασλαβισμός και η επίδρασή του στο Μακεδονικό ζήτημα.
Η ιστορική παρουσία των σλάβων που έγινε με επιδρομές στην Ευρώπη και στην Ελλάδα είναι γνωστή από τον 6ο- 7ο μ. Χ. Η χώρα τους « κατά την πρώιμη εποχή επεκτείνονταν μεταξύ των ποταμών Έλβα, Βιστούλα και Υπάνιο» και ονομαζόταν Σκλαβινία. Είναι πιθανόν ότι ούτοι άρχισαν κατερχόμενοι προς Νότο προ του 5ου αιώνος. Τα πρώτα κείμενα που έχουμε για αυτούς είναι από τον ιστορικό Προκόπιο του 6ου αιώνα. Ήρθαν πολλές φορές αντιμέτωποι ως επιδρομείς με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μία από αυτές ήταν η επιδρομή των Αβάρων και των Σλάβων για την κατάληψη της Θεσσαλονίκης. Η πόλη πολιορκήθηκε από ξηρά και θάλασσα την 22 Σεπτεμβρίου 597.Ύστερα από δεινή επταήμερη πολιορκία και αποτυχημένες προσπάθειες για κατάληψη της πόλης οι Σλάβοι αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Οι κάτοικοι απέδωσαν την σωτηρία της πόλης στον πολιούχο της Άγιο Δημήτριο. Αλλά και άλλες φορές αντιμετωπίστηκαν νικηφόρα από τα Βυζαντινά στρατεύματα όπως στην περιοχή του ποταμού του Δουνάβεως (601-602).
Ανήκουν στην Ινδοευρωπαϊκή γλωσσική οικογένεια. «Τους Σλάβους,» γράφει ο καθηγητής Δ. Ζακυνθινός, «διακρίνουμε σε τρεις μεγάλες ομάδες. Τη Νότια(Σλοβένοι-Σέρβοι-Κροάτες και εκσλαβισθέντες Βούλγαροι)τη Δυτική ( Σοβαροί-Πομερανοί-Τσέχοι-Σλοβάκοικαι Πολωνοί) και την Ανατολική(Ρωσία).» Σε άλλο σημείο (σελίδα 130-131) της εργασίας του ο καθηγητής κάνει αναφορά για τις εγκαταστάσεις των Σλάβων στην περιοχή του Αίμου. Περιγράφει ακόμα την εικόνα του χάους που προέκυψε από την εγκατάσταση των σλαβικών φύλων στην περιοχή μεταξύ του Δουνάβεως και του Αίμου. Βεβαίως «εκτός των Σλάβων, υφίσταντο κατά χώραν ελληνικοί και ρωμανικοί πληθυσμοί. Και ούτοι και εκείνοι θα αποτελέσουν μετ΄ ου πολύ το λαϊκό υπόστρωμα του Βουλγαρικού Κράτους.»1
Τα γεγονότα αυτά και πολλά άλλα αποτελούν την αφετηρία της διεκδίκησης εθνικών κρατών και στη βάση της λογικής των φυλετικών πληθυσμών στην προέκταση αυτών. Η διεθνοποίηση των διεκδικήσεων όλων των βαλκανικών λαών, πλην της Ελλάδος, θα εδράζεται στη δημιουργία της θεωρίας του Πανσλαβισμού κατά τον 19ο αιώνα.
Ο Πανσλαβισμός υπήρξε ως ένα ιδεολογικό κίνημα που ξεκίνησε στην Ευρώπη και επηρέασε αρνητικά τις προσπάθειες των Ελλήνων στην ανάκτηση του νέου κράτους κατά τη διάρκεια και μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Δημιουργήθηκε στις αρχές του 19ο αιώνα και διήρκησε μέχρι και τον 20ου αιώνα. Θέλω να πιστεύω ότι ακόμα και σήμερα συναντάμε στις διακρατικές σχέσεις των Ευρωπαϊκών κρατών. Το ζήτημα της ονομασίας του κρατικού μορφώματος των Σκοπίων για το οποίο τόσος λόγος γίνεται στην εποχή μας είναι μέρος των επιδιώξεων των σλαβικών ονείρων περί της κυριαρχίας των στον Βαλκανικό χώρο. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Σλοβάκο Γιαν Χέρκελ το 1826. Οι ρίζες του είναι πιο βαθιές και φτάνουν μέχρι τον 17ο αιώνα αλλά συστηματοποιήθηκε τον 18ο από τον Κροάτη Κρίγιανιτς που ήταν εγκατεστημένος στη Μόσχατον, Τσέχο φιλόλογο Ντομπρόσκικαι και τον Σλοβάκο ποιητή Κόλαρ. Ο Πανσλαβισμός ήταν Ρωσοκεντρικός. Ενέπνευσε την ιδέα της συνένωσης των σλαβικών λαών σε ένα δημοκρατικό κράτος με την μορφή της ομοσπονδίας. Διατυπώθηκε από επαναστατικά στοιχεία όπως την «Εταιρεία των Ενωμένων Σλάβων» (1823-1825)2
Η θεωρία του Πανσλαβισμού έλαβε στον πόλεμο (1877-1878 )εναντίον της Τουρκίας. τεράστιες διαστάσεις με αφορμή τη νικηφόρα προέλαση των Ρωσικών στρατευμάτων μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Έληξε σε ένα προάστιο Δυτικά της Κωνσταντινούπολης, του Αγίου Στεφάνου με την υπογραφή της ομώνυμης Συνθήκης. Η υπογραφή έγινε σε ένα αρχοντικό σπίτι. Τον ανθελληνικό αυτόν πόλεμο τον προκάλεσαν οι διανοούμενοι πανσλαβιστές οι οποίοι παρέσυραν σε αυτόν τον Τσάρο Αλέξανδρο Β’. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να δημιουργηθεί το έκτρωμα της ίδρυσης του κράτους της Μεγάλης Βουλγαρίας στο χώρο του Αίμου(τουρκικά- Βαλκανίων). 3
Δεν ευτύχησε να διατηρηθεί ύστερα από τη γενική κατακραυγή των λαών. Ανατράπηκε με το Συνέδριο του Βερολίνου στις 13 Ιουλίου 1878. Οι φιλοδοξίες όμως των Βουλγάρων παρέμειναν με την προσπάθεια να τις πραγματοποιήσουν δια της βίας και του πολέμου κατά της Ορθοδοξίας των Ελλήνων. Έτσι δικαιολογούν την παρουσία τους στον Μακεδονικό Αγώνα.
Εδώ θα πρέπει επιγραμματικά να αναφερθούμε και στις ανθελληνικές δηλώσεις του διακεκριμένου Γερμανού Ιστορικού JAC.PH.FALLMRAUER την εποχή που οι Έλληνες έδιναν τον υπέρ πάντων αγώνα για την κατάκτηση της ελευθερίας του τις οποίες διετύπωσε στο βιβλίο του «Ιστορία της χερσονήσου του Μορέως στους μέσους αιώνες».τόμος Α 1830. Η θεωρία του περί εκσλαβισμού των νεότερων Ελλήνων ανατράπηκε από τον Εθνικό μας Ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο και από πολλούς άλλους διεθνείς επιστήμονες. Θα πρέπει όμως να εκφράσουμε και τον θαυμασμό μας στον μεγάλο ιστορικό με την έκδοση του νέου βιβλίου του. «Ιστορία της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας». Επισκέφτηκε τη Μ.Α. και τον Πόντο και θαύμασε τους Έλληνες και τις ομορφιές της φύσης. Γράφει στην αρχή του βιβλίου του. « Συνεπώς η αρχαιότατη Ελλάδα και οι αρχαιότατες ελληνικές πόλεις δεν πρέπει να αναζητηθούν στην Πελοπόννησο, ούτε στην Αττική ή στη Δωρίδα αλλά στις κοιλάδες του Καυκάσου και στις ανατολικές ακτές του Ευξείνου Πόντου…»4
Βιβλιογραφία.1. Διο. Ζακυθηνός «Βυζαντινή ιστορία( 324-1071) σελ.96, 97,98 , 131)-2.Εγκ. Πάπυρος-Larousse-Britannika. Τόμος 48.σελ.73-74-3.Βαβούσκος Κωνσταντίνος. «Η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και ο Μακεδονικός Ελληνισμός. Περιοδικό «Τολμών» τ. 33,-2010 σελ.20-4. Φαλμεράϋερ. «Ιστορία της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.» σελ.30 Εκδόσεις των Αδελφών Κυριακίδη 1992
συνεχίζεται
