Της Χρύσας Μπέκα
Ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια
«Ο Βασιλιάς πάει στον κήπο του και βλέπει πως τα δέντρα, οι θάμνοι και τα λουλούδια του ξεραίνονται.
Η Βελανιδιά τού λέει πως ξεραίνεται γιατί δεν μπορεί να είναι τόσο ψηλή όσο το Πεύκο.
Γυρίζει προς το Πεύκο και το βλέπει πεσμένο κάτω γιατί δεν μπορεί να κάνει σταφύλια όπως το Αμπέλι.
Και το Αμπέλι ξεράθηκε γιατί δεν έκανε λουλούδια σαν την Τριανταφυλλιά.
Βλέπει την Τριανταφυλλιά να κλαίει γιατί δεν είναι γερή και δυνατή σαν τη Βελανιδιά.
Και ξάφνου, βλέπει ένα φυτό, μια Φρέζια, γεμάτη άνθη και πιο δροσερή από ποτέ. Τη ρωτάει ο βασιλιάς: «Πώς γίνεται και αναπτύσσεσαι τόσο καλά μέσα σ ’ αυτόν τον μαραμένο και θλιβερό κήπο;»
Το λουλούδι τού απαντάει:
«Δεν ξέρω. Ίσως γιατί υπέθετα πάντα ότι, όταν με φύτεψες, ήθελες φρέζιες. Αν ήθελες Βελανιδιά ή Τριανταφυλλιά, θα είχες φυτέψει Βελανιδιά ή Τριανταφυλλιά.»
Jorge Bucay
«Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης»
Αν μια διάσταση της εσωτερικής αρμονίας είναι η αίσθηση της αποτελεσματικότητας και της επιτυχίας, η πραγματική βελτίωση έρχεται, αν επικεντρωθείς στον εαυτό σου και εκτιμήσεις τα φυσικά ταλέντα σου. Αυτός είναι ο τρόπος για να ανθίσουμε και να επεκταθούμε. Δυστυχώς, συχνά οι άνθρωποι ξοδεύουν την ενέργειά τους στο να προσπαθούν να διορθώσουν εκείνο που δεν κάνουν καλά, αντί να ενισχύσουν την προσπάθεια να ενδυναμωθούν στους τομείς που παρουσιάζουν καλές επιδόσεις. Η τελειοθηρία και η κοινωνική σύγκριση με τους άλλους οδηγεί σε ψυχικό μαρασμό, επειδή πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που έχουν περισσότερα ταλέντα και ικανότητες, περισσότερα αποκτήματα ή υλικά αγαθά, περισσότερα φυσικά χαρίσματα ή πλουσιότερο ιστορικό επιτυχιών στο ενεργητικό τους. Η νοοτροπία του να μην εκτιμώ αυτό που είμαι, παραβλέποντας τις θετικές μου ποιότητες και επιζητώντας πάντα το “παραπάνω”, είναι η πηγή της αίσθησης του ανικανοποίητου, που μεταφράζεται σε γκρίνια και απογοήτευση, επειδή διαψεύδεται η φαντασίωση, ή καλύτερα, η αυταπάτη του «ιδανικού εαυτού».
Η ίδια τακτική της αγωνιώδους αναζήτησης του «ιδανικού», μεταφέρεται και στο πλαίσιο των σχέσεων, όταν ο άλλος δεν αντιμετωπίζεται ως αυτόνομη προσωπικότητα με ξεχωριστά χαρίσματα και αδυναμίες, αλλά περισσότερο ως μαριονέτα που εγώ θα πλάσω, όπως ιδανικά φαντάζομαι το σχήμα της. Ο άλλος γίνεται «προσωπικό στοίχημα» και πρέπει να αλλάξει για να έρθει στα μέτρα μου. Το παιχνίδι της σχέσης μετατρέπεται σε έναν αγώνα χειρισμού του άλλου, που στενεύει τα περιθώρια της ειλικρίνεια και της αυθεντικότητας, συστατικά απαραίτητα για την υγιή συνύπαρξη. Η ανάγκη για έλεγχο πάνω στη σχέση σε συνδυασμό με την ανασφάλεια που αισθάνεται κανείς να μείνει μόνος, οδηγούν στη σταδιακή «μετάλλαξη» του συντρόφου, ώστε να δημιουργηθεί μια βάση όπως τη θέλω, για να στηρίξω πάνω σ’ αυτή την ευτυχία μου. Οι φαντασιώσεις του «ιδανικού» άλλου μεγεθύνονται και συντηρείται η πεποίθηση ότι όλα τα προβλήματα θα μπορούσαν να ξεπεραστούν, αν ο άλλος άλλαζε. Με άλλα λόγια, διατηρώ την παράλογη προσδοκία ότι, ενώ παρέλαβα μια τριανταφυλλιά, θα την μεταποιήσω σε ψηλό πεύκο!
Η πραγματικότητα γίνεται πολύ πιο όμορφη, όταν επιλέγουμε να αναγνωρίζουμε τις ποιότητες του εαυτού μας και του άλλου, όπως είναι, και αποφασίζουμε να ενισχύουμε τα χαρίσματά του, αντί να εστιάζουμε την προσοχή μας σε όλες εκείνες τις πλευρές του που μας δυσαρεστούν. Μια αυθεντική σχέση βασίζεται στη διαπίστωση ότι ο άλλος είναι αυτός που είναι, με προτερήματα και ελλείψεις, και ο ρόλος μας είναι να του δώσουμε χώρο να εξελιχθεί με δικό του ρυθμό, προσφέροντας ως αφετηρία την ασφαλή βάση της αποδοχής. Αυτό θα πρέπει να είναι και το «προσωπικό στοίχημα» που θα εφαρμόσουμε και σε εμάς τους ίδιους.
