Γράφει η Όλγα Κουτμηρίδου Μετάξά
Τελειώνει όπου νάναι και ο Μάρτης. Σαν να μυρίζει Άνοιξη. Οι μυγδαλιές άνθισαν, στολίστηκαν και κοίταζαν τον ήλιο κατάματα. Και αυτός χαμογελά και χαϊδεύει με τα ζεστά του χέρια τα άνθη τους. Όλη η φύση ξυπνά σιγά-σιγά από την γλυκιά νάρκη της γης αναγεννιούνται και οι καρδιές. Μαζί με τα ζευγαρώματα των πουλιών, τα τιτιβίσματά τους, νιώθουμε και εμείς έτοιμοι να πάρουμε μέρος σ’ αυτόν τον χορό της Άνοιξης. Βγήκα στο δρόμο. Κάτι φτερούγιζε μέσα μου, κάτι ήθελα να κάνω, κάτι αλλιώτικο. Σαν νάθελα να φύγω. Να ανοίξω τα φτερά μου, σαν μικρό χελιδονάκι να μυρίσω τον αέρα που μύριζε ζουμπούλι, να ξαπλώσω στο υγρό χορτάρι κάτω από τα πεύκα, να κλείσω τα μάτια και να ονειρευτώ. Χωρίς να το καταλάβω είχα φτάσει στο δάσος. Διάλεξα ένα παγκάκι κοντά στην πέτρινη βρύση, έκλεισα τα μάτια και αφέθηκα στην ησυχία της φύσης προσπαθώντας να ησυχάσω και τον νου. Οι σκέψεις στήσανε πάλι το σκηνικό του μονόλογου, που θέλεις να πας; Και γιατί θέλεις να φύγεις; Εσύ λες ότι είσαι ευτυχισμένη. Λες ψέματα στον εαυτό σου; Εσύ λες ότι είσαι ευτυχισμένη. Λες ψέματα στον εαυτό σου; Όχι. Τότε; Δεν ξέρω. Νομίζω ότι κάνω κάτι λίγο ότι έχω δυνατότητες να κάνω κάτι καλύτερο ή περισσότερο. Και γιατί να το κάνεις; Τί θέλεις να αποδείξεις; Νιώθω ότι ο χρόνος φεύγει γρήγορα δεν θα προλάβω να κάνω πράγματα που νομίζω ότι θα με βοηθήσουν να εξελιχθώ αλλά και να εξελίξω άλλους ανθρώπους αν γίνω εγώ το πρότυπό τους. Από την άλλη κάνοντας διάφορα καινούργια ξοδεύοντας χρόνο, έχασα επαφές με φίλους και δεν διασκεδάζω πια.
Όταν αναλώνεσαι στα θέλω σου σίγουρα κάτι παραμερίζεις, κάτι αφήνεις για λίγο πίσω. Αυτό δεν σημαίνει ότι παύεις να αγαπάς τους φίλους σου. Μπαίνεις σε άλλους δρόμους ίσως γνωρίσεις ανθρώπους. Ίσως ξεκινούν καινούργιες φιλίες. Αυτή άλλωστε είναι η εξέλιξη. Όσο για τη διασκέδαση εξαρτάται με τί διασκεδάζεις.
Ο μονόλογος σταμάτησε. Δεν θέλω να μιλάω με μένα.
Θέλω κάπου να τα πω. Πού όμως; Οι περισσότεροι άνθρωποι σε ακούν με σκοπό να σου απαντήσουν όχι να σε καταλάβουν.
Και αυτό με πληγώνει πολύ. Ύστερα σκέπτομαι τη δική μου στάση προς αυτούς. Και συνειδητοποιώ ότι πολλές φορές έκανα και εγώ το ίδιο. Ντράπηκα. Αποφάσισα ότι αν ξανασυμβεί θα πω με θάρρος, αυτό που νιώθω εκείνη τη στιγμή ακούγοντας τον απέναντί μου.
Άνοιξα τα μάτια. Προσγειώθηκα στο τώρα. Εστίασα στην ομορφιά της γέννησης της ζωής. Μωβ κυκλάμινα φύτρωσαν στις άκρες του δρόμου. Λιλά ανεμώνες ξεπετάχτηκαν ανάμεσα στα χόρτα που άρχισαν να πρασινίζουν.
Ξερές πευκοβελόνες κείτονταν ακίνητες και μόνες πάνω στη γη. Περιμένοντας στωικά να γίνουν λίπασμα για τα δένδρα.
Όλα είναι συνδεδεμένα, όλα είναι αλυσίδα – κύκλος.
Και οι σκέψεις και οι λέξεις τα συναισθήματα οι πράξεις έχουν μια πορεία. Την πνευματική άνοδο του ανθρώπου. Αν βέβαια πάρεις τον ανάλογο δρόμο που εσύ επιλέγεις να σε οδηγήσεις εκεί που πραγματικά θέλεις εσύ να πας. Τώρα αν ο δρόμος που εσύ διάλεξες είναι ο σωστός, αυτό δεν μπορείς να το γνωρίζεις εκ των προτέρων.
Εσύ χαράζεις την πορεία σου. Βάζεις τον στόχο σου. Πορεύεσαι και όπου σε βγάλει η ζωή. Άλλωστε δεν είναι μόνον ένας ο δρόμος.
Υπάρχουν παράπλευροι δρόμοι. Αρκεί να τους δεις.
