Γράφει η Ευδοξία Δαβόρα
μουσικοπαιδαγωγός –
μουσικοθεραπεύτρια
Αναζητώντας θέμα για το τελευταίο μου άρθρο, αυτή την
εβδομάδα έκανα μια αναδρομή. Στα όσα έχουν γραφτεί, στα όσα έχουν ειπωθεί, στα
άρθρα και τα αφιερώματα που κάνουν το γύρο του διαδικτύου. Κάπως έτσι
παρατήρησα μια κοινή συμπεριφορά που έχουμε όλοι οι άνθρωποι. Να
κατηγοριοποιούμε. Ανθρώπους, συμπεριφορές, τι είναι φυσιολογικό και τι όχι. Και
αλήθεια τι είναι φυσιολογικό;
Από την πρώτη στιγμή της γέννησής μας μπαίνουμε σε λίστες,
καμπύλες και μέσους όρους. Όλα είναι αποδεκτά. Όλα στο πλαίσιο του φυσιολογικού.
Από την άλλη πλευρά βέβαια έχουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους, άσπεργκερ,
ντάουν, ελλειμματική προσοχή, διπολικές διαταραχές, ακόμα και αυτούς που
υποφέρουν από άγχος ή κατάθλιψη. Τους… μη φυσιολογικούς. Σε μια συνέντευξή του
ο διακεκριμένος γιατρός Gabor Maté ο οποίος είναι
ειδικευμένος στην παιδική ανάπτυξη,
αναφέρει πως σύμφωνα με μία έρευνα το καλύτερο μέρος αν είσαι
σχιζοφρενής δεν είναι κάποια αναπτυγμένη χώρα της Ευρώπης ή κάπου στη Βόρεια
Αμερική με την ανεπτυγμένη φαρμακοβιομηχανία, αλλά ένα χωριό στην Αφρική ή την
Ινδία. Εκεί όπου υπάρχει αποδοχή. Όπου οι άνθρωποι δίνουν χώρο για στη
διαφορετικότητα. Όχι από συμπόνια, αλλά ως μια σύνδεση ανάμεσα στους ανθρώπους
που δεν είναι αποκομμένη από το σύνολο.
Σε μια κοινωνία του υπερκαταναλωτισμού, όπου δεν υπάρχει
χώρος για αυτούς που δεν είναι σε θέση να παράγουν όπως θα ‘’έπρεπε’’ να
παράγουν, ή δεν είναι ικανοί να καταναλώσουν με τους επιθυμητούς ρυθμούς, ο
κοινωνικός περίγυρος ψάχνει το γιατί το πως, τα αίτια και τα αποτελέσματα.
Συνταγογραφούνται εκατομμύρια φάρμακα καθημερινά, συμβατικές συνεδρίες κι
εναλλακτικές μορφές θεραπείας, ενώ αφήνουν όλο και λιγότερο το περιθώριο σε
αυτούς τους ανθρώπους να εκφραστούν και να αναδιπλώσουν μέρος του εαυτού τους. Ωραιοποιoύμε τον ατομικισμό, και καταστρέφουμε το βασικό κοινωνικό
πλαίσιο, αγνοώντας τις συναισθηματικές ανάγκες του κάθε ανθρώπου ως οντότητες.
Ο Gabor Maté υποστηρίζει πως, ‘’Υπάρχει μία νοημοσύνη. Όχι
κάτι το θείο ή υπερφυσικό, όμως υπάρχει μία νοημοσύνη στη φύση και στη
δημιουργία την οποία αν αγνοήσουμε δημιουργούμε πόνο για τον εαυτό μας αλλά και
για τους άλλους ανθρώπους. Και συμβαδίζοντας με αυτή την νοημοσύνη,
συμβαδίζοντας με αυτή τη σχέση, είναι πραγματικά αυτό που είτε το κάνουμε
συνειδητά είτε το κάνουμε επειδή μας επιβάλλεται να το κάνουμε με τρόπους που
εκδηλώνουμε συμπόνοια και αγάπη, είναι ο μόνος τρόπος που θα έπρεπε να ζούμε’’.
Ίσως τελικά, δεν υπάρχει το ‘’φυσιολογικό. Ίσως όλοι οι
άνθρωποι είμαστε ίδιοι μέσα από τη διαφορετικότητά μας. Αν ανοίξουμε το πνεύμα
μας ίσως και να δούμε και μέσα από τα μάτια των άλλων. Μέχρι να γίνει αυτό ίσως
θα έπρεπε πρώτα να δούμε και μέσα στις δικές μας ψυχές.
Ένα απλό ερώτημα, μια αναζήτηση, τροφή για σκέψη… καλό
καλοκαίρι.
