Του ιερέως
Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Αποφάσισα, φίλοι αναγνώστες, να «αφήσω τον καναπέ» και να γράψω δύο λόγια για την πολιτική επικαιρότητα. Ελπίζω, να μην σας ξαφνιάσω.
Παρατηρώ, πως πολύ συχνά το αστυνομικό δελτίο βρίθει αποτρόπαιων εγκλημάτων και άλλων παράνομων πράξεων, στοιχείο που δείχνει την επιβάρυνση των κοινωνικών συνθηκών και την ιδιαίτερη προβληματική περίοδο που διανύουν οι κοινωνικές σχέσεις στην εποχή μας. Σχέσεις εχθρικές, απ’ όπου απουσιάζει η επικοινωνία και επικρατεί η επιθετικότητα και η ανασφάλεια.
Η αντιπαλότητα και η βαρβαρότητα των κοινωνικών σχέσεων, η άσκηση βίας και η αυξανόμενη εγκληματικότητα, είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν την επιθετική συμπεριφορά των περισσότερων ανθρώπων. Μια συμπεριφορά που εκδηλώνεται μ’ όλους τους τρόπους και σ’ όλους τους χώρους της κοινωνικής ζωής, αλλά πιο έντονα στους χώρους συνάθροισης.
Οι περισσότερες βιαιότητες διαπράττονται στην καρδιά των μεγάλων πόλεων, μέσα στους γεμάτους κόσμο δρόμους. Μέρα μεσημέρι γίνονται επιθέσεις, ληστείες, διαρρήξεις, δολοφονίες, κάτω από τα μάτια κατοίκων και περαστικών, που, όμως, δεν… βλέπουν, δεν ακούν και, ασφαλώς, δεν επεμβαίνουν. Αυτή η πολυδερμική ανοχή σε κάθε είδους ανεντιμότητα, αποθρασύνει τους κακοποιούς, αλλά ταυτόχρονα φανερώνει την έλλειψη ευαισθησίας και τη φιλοτομαρική αντίληψη του σημερινού ανθρώπου.
Η έξαρση του εκφυλιστικού αυτού φαινομένου, οφείλεται, κυρίως, στην επικράτηση της υλιστικής και ατομιστικής νοοτροπίας, που ενισχύει την ασυδοσία, την περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής και συμβάλλει στην έκπτωση των ηθικών αρχών και αξιών. Η τάση για εύκολη ζωή, το υποβαθμισμένο πνευματικό επίπεδο των δρώντων, τα διάφορα συμπλέγματα, τα μεγάλα αδιέξοδα, ελαχιστοποιούν τη συνείδηση και εξουδετερώνουν τις ηθικές αναστολές.
Ενισχύουν ακόμα περισσότερο το πρότυπο της επιθετικότητας, η κακή, κακίστη θα έλεγα, λειτουργία των μέσων ενημέρωσης και των φορέων εξουσίας. Την καλλιεργούν και την προβάλλουν ως πρότυπο και ως πιστοποίηση δύναμης, με τα έργα που προβάλλουν.
Επόμενο, λοιπόν, είναι, να γενικεύεται ο φόβος και να είναι έντονη η έλλειψη εμπιστοσύνης, τρυφερότητας, και ασφάλειας, γεγονός που απογοητεύει και απομονώνει ακόμη περισσότερο τον άνθρωπο, ο οποίος και εξανίσταται, επαλαμβάνων συχνά την ατάκα του μακαριστού Αυλωνίτη «Βρε, πού πάμε;»,
Ασφαλώς, φίλοι αναγνώστες, όλα τα ανωτέρω, καθιστούν απαραίτητη τη λήψη κατάλληλων μέτρων καταστολής και πρόληψης. Δυστυχώς, όμως, ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, ο νόμος λειτουργεί μόνο για την τιμωρία του ανίσχυρου (λ.χ. μιας καθαρίστριας). Όχι μόνον οι κυβερνόντες δεν επεμβαίνουν, αλλά, ίσως, η ψηφοθηρία τους επιτρέψει την ανοχή. Έτσι, αποθρασύνονται διάφορες ομάδες αναρχικών και ισοπεδώνουν σπίτια, καταστήματα και αυτοκίνητα, μπρος στα μάτια των ανθρώπων.
Εδώ, λοιπόν, που έχουμε φθάσει, μόνο μία νέα κυβέρνηση με όραμα και πρόγραμμα, αφού εξασφαλίσει τη συναίνεση και άλλων κομμάτων της βουλής, θα πρέπει να τηρήσει τους νόμους και να επιβάλει ποινή στους παραβάτες, ανεξάρτητα από το αξίωμά τους. Να αναβαθμίσει το θεσμό της δικαιοσύνης και των σωφρονιστικών ιδρυμάτων και μακροπρόθεσμα να ανεβάσει την ηθικοπνευματική στάθμη του λαού με την ανθρωπιστική παιδεία.
Απαραίτητος, είναι ο επαναπροσδιορισμός των αξιών και η προβολή του, διά μέσου της Παιδείας, ανθρωπιστικού προτύπου, που αναδεικνύει τον άνθρωπο ω ςυπέρτατη αξία. Αν δεν γίνουν οι αναγκαίες τομές στο εκπαιδευτικό σύστημα, για να δημιουργηθεί ένα σχολείο με προβολή του ανθρωπιστικού στοιχείου, ας μην περιμένουμε αλλαγή. Ο Πλούταρχος μας το τονίσει: «Το Σχολείο είναι το θεμέλιο της Κοινωνίας».
