Του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα Διπλ. Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
ήταν μία μέρα του Δεκέμβρη του ’67 (σας μαρτύρησα και την ηλικία μου!), η
κυρά Φωφώ πονούσε και εγώ ήθελα να βγω.
Αν και άκουγα για χούντα και δικτατορία, δεν φοβήθηκα και ξεμπούκαρα.
Το κρύο ήταν τρομερό, αλλά πάλι δεν φοβήθηκα. Τη βρήκαμε τη λύση.
Ονομάστηκα Βελέντζας!
Στη συνέχεια, όταν ο κόσμος με κοιτούσε παράξενα και μου τραγουδούσε “ήταν
ένας γάιδαρος με μεγάλα αυτιά”, πάλι δεν φοβήθηκα.
Αργότερα που "έφαγα" την πρώτη μου χυλόπιτα, πάλι δεν
τρομοκρατήθηκα.
Επίσης δεν τρόμαξα, όταν το πρώτο φιλί, μου το έδωσε μία που έμοιαζε της
Μέργκελ και στη συνέχεια όταν έλαβα ένα γράμμα από τον κ. Σόιμπλε, στο οποίο
κατέληγε: "χοντρούλη σε γουστάρω"!
Μετά από καιρό που η πρώτη μου κοπέλα ήταν ξανθιά (μη φωνάζετε σας
αγαπάμε!), πάλι δεν φοβήθηκα.
Δεν το έβαλα στα πόδια, όταν στο πρώτο ραντεβού με τη μετέπειτα γυναίκα της
ζωής μου, ήταν και η πεθερά μαζί μας!
Δεν τρομοκρατήθηκα, όταν η γυναίκα μου, ένα βροχερό πρωινό, μου είπε είμαι
έγκυος και στη συνέχεια μου το είπε ξανά και ξανά και ξανά.
Λοιπόν φίλοι μου, σκέφτηκα τί πραγματικά
φοβάμαι και κατέληξα.
φοβάμαι, τους αδίστακτους επαγγελματίες μαυρογιαλούρους,
φοβάμαι, τους πωρωμένους που δεν πιστεύουν σε τίποτα,
φοβάμαι, αυτούς που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο,
φοβάμαι, τους παθολογικούς ψεύτες, που με άνεση εξαπατούνε ολόκληρο λαό,
φοβάμαι τον άνθρωπο που μιλά για το θάνατο συνανθρώπων μας και γελά,
φοβάμαι, …
εσένα, φοβάμαι Αλέξη και την παρέα σου, για αυτό και εγώ μαζί με τους υπόλοιπους
Έλληνες, θα φωνάξω: "ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ - ΤΕΛΟΣ"!
Απαίδευτε, ανεπίδεκτε μαθήσεως,
όταν μιλάς με συνεργάτες σου, μπορείς να
πιάνεις ότι θέλεις, όπως ακριβώς έκανες και με αρχηγούς κρατών που σε
επισκεφθήκανε, όταν όμως μιλάς για τους νεκρούς πιλότους της Ελληνικής
Πολεμικής Αεροπορίας, οφείλεις να σηκώνεσαι και να "έρχεσαι" σε στάση
προσοχής και να αποτίεις φόρο τιμής και όχι να χασκογελάς, ως χαζοχαρούμενο
δεκαπεντάχρονο!
Γιατροί γίνονται πολλοί, μηχανικοί επίσης,
δικηγόροι το ίδιο, πρωθυπουργοί επίσης, αεροπόροι της Πολεμικής Αεροπορίας
όμως, γίνονται ελάχιστοι.
Γίνονται αυτοί που είναι έτοιμοι να
θυσιάσουν τη ζωή τους για να προστατεύσουν τους συνανθρώπους τους και όχι να
γελάνε μαζί τους!
Κινδυνεύουν καθημερινά για να διαφυλάξουν
την πατρίδα μας, για να προστατεύσουν εμένα, τα παιδιά μου, εσένα, τα παιδιά
σου και ας τα στέλνεις σε ιδιωτικά σχολεία (να μην ξεχνιόμαστε!), … σε τελική
ανάλυση κινδυνεύουν, για να έχει το δικαίωμα ένας πρωθυπουργός να χασκογελά με
το θάνατό τους!
Αλέξη πριν
σε αποχαιρετήσω και σου ευχηθώ στο καλό και να μην μας γράφεις, θα σου
περιγράψω το τελευταίο μου όνειρο.
Ενώ ροχαλίζω
και κυνηγώ ένα ταψί μπακλαβά, εμφανίζεται μία ωραία, αψηλή, τσιριμπίμ,
τσιριμπόμ, και χοντρούλη σε γουστάρω, ευσωμούλη σε θαυμάζω, τι ωραία που τα
λες, και ξαφνικά ορμά και γίνεται ένας χαμός.
Μωρό μου
ατελείωτο και τι κορμάρα είναι αυτή και αχ και βαχ και φωνές και ξαφνικά
πετάγομαι και αντικρίζω την κυρά …, με ποια ήσουνα και τι κάνατε!
Τρώγαμε
μπακλαβά, … στην αρχή, μετά μας αρέσανε τα μακαρόνια με κιμά, είπαμε να το
γυρίσουμε στο σάμαλι και δεν ξέρω, δεν κατάλαβα!
Και εκείνη
την ώρα χτυπά το τηλέφωνο και η κολλητή της κυράς, σε έξαλλη κατάσταση, φώναζε
χωρίζω, διότι έπιασε τον άνδρα της, στα πράσα, με ποια νομίζεις Αλέξη.
Με τη δική
μου, στον ύπνο μου!
Και σε ρωτώ,
απερχόμενε, είναι το ίδιο στον ύπνο μου, με τον ξύπνιο μου!
Και εάν δεν
κατάλαβες τι εννοώ, άλλο να μιλάς και να γράφεις επιστολές για τη Μακεδονία και
άλλο να υπογράφεις και να δίνεις.
Άλλο εάν θέλεις,
ο εν δυνάμει προδότης και άλλο ο προδότης!
Και σε
τελική ανάλυση εάν δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται, διάβασε επιστολές του Ιησού,
της Εύας, του Αδάμ, του Μωυσή, κυκλοφορούν πολλές και σε μορφή Άρλεκιν, για να
ξεχνιέσαι!
Αλέξη μου σταματώ εδώ, διότι πρέπει να προλάβω να
μαζέψω μερικά σκουπίδια, για να έχω να τρώω. Μην τα πάρει όλα ο φίλος μου ο
Νικόλας!
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ - ΤΕΛΟΣ!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
