Γράφω ότι γράφω,
για να ευχαριστήσω μέσα απ` την καρδιά μου
την Εύα Ιεροπούλου- Μπραβάκη,
πιστεύοντας πως εκφράζω και τα αισθήματα όλων των
ανθρώπων που βρέθηκαν στην παράσταση
του θεατρικού έργου που έγραψε η Εύα,
Ίκαρος- Ποντίκαρος.
Να ευχαριστήσω μια εξαιρετικά μοναδική δημιουργική δύναμη
μια κοπέλα ΧΟΡΗΓΟ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ
που έδωσε σε τριακόσια παιδιά της πόλης μας
ένα ακριβό δώρο .
Να ζήσουν την δύναμη και την χάρη της Τέχνης
και την πρωταγωνιστικότητα της Ζωής,
την κοπέλα που με το παιδικό έργο που ανέβασε
στο κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
άφησε έκπληκτους τους θεατές
που είδαν μια εντελώς καινούργια εκδοχή
των δυνατοτήτων και των ευκαιριών εφευρετικότητας
του ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ.
Θάταν εξαιρετική και συγκινητική ιδέα
ο Δήμαρχος το Δημοτικό Συμβούλιο και οι άρχοντες της Πόλης,
κοντά στα άλλα
να πλουτίσουν, να ευεργετήσουν την Πόλη,
αξιοποιώντας το ταλέντο της Εύας,
προσφέροντας μια τόσο σημαντική δυνατότητα
στα παιδιά της πόλης
κοντά στις άλλες ευκαιρίες που παρέχουν.
Χαίρεται ο κόσμος να βλέπει
την φροντίδα και την έγνοια των αρχόντων
να «ΣΤΑΘΟΥΝ» δίπλα στα παιδιά.
Η πνευματική στερέωση και ανέλιξη των παιδιών,
τα όνειρα η φαντασία και η δημιουργικότητα τους
που είναι το πιο σπουδαίο κεφάλαιο της
είναι ένα θεμέλιο ακριβό για την Πολιτεία.
Θυμάμαι με πόσο σεβασμό και εκτίμηση
μου μιλούσε ο Νομπελίστας Καθηγητής
Ερωτόκριτος Κατσαβουνίδης
του Αμερικάνικου Πανεπιστημίου ΜΙΤ
για τις μοναδικές εμπειρίες του από τα μαθήματα βιολιού
που του έκαμε ο καθηγητής μουσικής Θεοφάνους στη Βέροια.
Είναι τύχη αγαθή
η Πόλη να έχει στους κόλπους της ένα ταλέντο σαν της Εύας,
που δίνει στα παιδιά μοναδικές ευκαιρίες να συναντήσουν
την υπο εξέλιξη προσωπικότητά τους,
ζώντας ένα διάλογο με την Τέχνη και
ευκαιρίες δημιουργικής συνάντησής
με τους συμπολίτες τους .
Μια τέτοια πράξη
και ποιόν δεν θα συγκινούσε.
Γονείς, γιαγιάδες, θείους, νονούς,
τις μνήμες μιας Πόλης που ήξερε να πρωταγωνιστεί,
και περισσότερο
που ήξερε ν` ανοίγει διάπλατα τα παράθυρα της
για να ακούσει την φωνή του καιρού και τα αιτήματα της εποχής μας!!!
«Η μέρα ξύπνησε.
Ανασηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της
και είδε τον κόσμο
ακόμη πλαγιασμένο με όνειρα
και ταξίδια της φαντασίας…»
γράφει η εθνική μας ποιήτρια Κική Δημουλά.
Γιάννης Ναζλίδης
