Και
οι ψαράδες
που
λένε πως θα πιάσουν την γοργόνα
κι`
όλο γυμνές αστροφεγγιές στα δίχτυα τους.
Να
φύγω απ` τις λέξεις,
να
εγκατασταθώ στον τόπο, τον, πριν από τις χειραψίες
να
πάω στην στέγη των αποριών
στα
λεία ερωτήματα που προσηλυτίζουν τις σκέψεις
εκεί
που ζουν τα φωνήεντα των καημών
και
τα μυστήρια της νύχτας.
Γιατί
ο Χριστός δεν αναφέρθηκε ποτέ
στα
κλάσματα, στους λογαρίθμους
στην
«ευφυία» της γεωμετρίας αναρωτιέμαι;
Έπειτα
είναι και οι σκέψεις.
που
κατεβαίνουν τις σκάλες μουρμουρίζοντας.
Μωρέ,
καλύτερα οι λέξεις στα χωράφια και τον Ήλιο
παρά
στα «Μουσεία ορθογραφίας».
Καλύτερα
εκεί,
που
στα καλά καθούμενα αρχίζει «ο όρθρος»
και
η «έγκυος στιγμή» της απεξάρτησης απ` την πεζότητα.
Εκεί
που βρίσκει κανείς λεηλατημένες λέξεις,
και
σπεύδει να τις ενθαρρύνει για μια νέα
σταδιοδρομία
εκδικούμενος
τους μισανθείς,
αυτούς
που σταύρωσαν το κυκλάμινο
γιατί
αγάπησε πολύ την Ομορφιά.
