Του ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Μου διηγήθηκε, αγαπητός μου φίλος, φίλοι αναγνώστες.
«Πήγα ένα βράδυ, πριν λίγο καιρό, στο Νοσοκομείο. Ήμουν άρρωστος από γρίπη (40 πυρετό) και δεν αισθανόμουν καθόλου καλά. Ξάπλωσα στο κρεβάτι των εξωτερικών ιατρείων και άρχισαν να με εξετάζουν. Εκεί βρισκόταν και μία νοσοκόμα.
Ξαφνικά (λέει ο φίλος μου) και ενώ δεν ήξερα που βρισκόμουν, ακούω πάνω από το κεφάλι μου: «Έγινε η ζωή μου κόλαση…» και συνέχιζαν τα λόγια χωρίς μουσική.
Πάει, λέω μέσα στην παραζάλη μου. Πέθανα. Έως εδώ ήταν. Τζάμπα πήγα. Και δεν φτάνει αυτό, πήγα φαίνεται και στην κόλαση. Δεν σώθηκα λοιπόν. Στην Κόλαση…
Ανοίγω με δυσκολία τα μάτια μου και τί βλέπω; Τη νοσοκόμα να κρατάει ένα κινητό και να μιλάει, ενώ είχε αργήσει να το σηκώσει και αφού είχα ακούσει με κλειστά μάτια το μισό σχεδόν τραγούδι (χωρίς μουσική). Δεν θα σας πω πώς αντέδρασα, γιατί ο γιατρός και η νοσοκόμα ήταν άψογοι στη δουλειά τους».
Συνεχίζω, φίλοι αναγνώστες με προσωπικές εμπειρίες:
Πριν λίγα χρόνια (όταν ήμουν εν ενεργεία), πήγα σε κάποιο χωριό της περιοχής, σε μια κηδεία. Ο κόσμος αρκετός. Ήσαν όλοι αφοσιωμένοι στα λόγια της Νεκρώσιμης Ακολουθίας. Απόλυτη ησυχία και φιλοσοφία, όπως ταιριάζει σε τέτοιου είδους καταστάσεις.
Ξαφνικά, και ενώ ο ψάλτης έψελνε: «Θρηνώ και οδύνομαι όταν εννοήσω το θάνατο…», ακριβώς εκείνη τη στιγμή ακούω έκπληκτος: «ντριν, ντριν, ντριν…» με μουσική, για μισό λεπτό.
Τί είχε συμβεί; Ένα κινητό στη διαπασών, κοντά στην «κοιμησμένη» γυναίκα! Ο κόσμος όλος γυρνούσε το κεφάλι του δεξιά-αριστερά, για να δει ποιος ήταν.
«Ναι», λέει ο κάτοχος του κινητού, «ποιος είναι;…». Με πολύ κόπο συγκρατήθηκα, για να μην του φωνάξω: «Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είμαι βρε και απόψε θα πάρω την ψυχή σου».
Ομοίως, πριν λίγο καιρό, βρισκόμουν σε κάποιο χωριό της περιοχής, καλεσμένος σε γάμο. Άκρα ησυχία, ομολογουμένως, κατά την ώρα του μυστηρίου. Αφού ετέλεσα την Ακολουθία του Αραββώνος και του Στεφανώματος, είπε στο συνάδελφο-κληρικό να «χορέψει» τους νεονύμφους τον «Ησαΐα».
Ξαφνικά, όμως, και ενώ ο ψάλτης έψαλλε: «η Παρθένος έσχεν εν γαστρί…», ακούω έκπληκτος: «ντριν κο, κο! ντριν κο, κο, κο! ντριν κο, κο, κο!». Ο κόσμος άρχισε να γελά και συνάδελφος-κληρικός (σ’ αυτόν ανήκε το κινητό) σταμάτησε το «χορό του Ησαΐα» και με τρόπο έκλεισε το κινητό του.
Εδώ, φίλοι αναγνώστες, θα μου επιτρέψετε να διατυπώσω μερικές, ας πούμε, διαπιστώσεις από τον εκκλησιασμό μου σε Ιερούς Ναούς, όχι μόνο της Μητροπόλεώς μας, αλλά και σε άλλες Μητροπόλεις (που λειτούργησα το περασμένο καλοκαίρι).
Φρονώ, πως κάθε κληρικός που εισέρχεται στον Ιερό Ναό να λειτουργήσει, αποκόπτεται από τον έξω κόσμο. Δεν νομίζω πως είναι σωστό να έχει κινητό στο Ιερό Βήμα και να «παίζει» την ώρα που ψάλλει ο Ιεροψάλτης. Το τί γίνεται, φίλοι αναγνώστες, δεν μπορώ να σας το περιγράψω.
Τον λόγο, πλέον, έχουν οι Επίσκοποι.
Έχεις πάει για καφέ με το φίλο σου πάνω που πας να πεις κάτι, χτυπάει το κινητό του. Κάποιος του έστειλε μήνυμα και πρέπει να απαντήσει. Σου ζητάει να του πεις ό,τι θέλεις, ενώ αυτός έχει κολλήσει τα μάτια του στο κινητό και πατάει τα κουμπιά το ένα μετά το άλλο.
«Σε ακούω, μίλα, μίλα» σε βεβαιώνει, ενώ συνεχίζει να γράφει.
Επιτέλους τελειώνει, πίνει λίγο καφέ, αλλά δεν προλαβαίνει ν’ απαντήσει σε εσένα, γιατί το κινητό ηχεί και πάλι. Αυτή τη φορά είναι ένας φίλος από τα παλιά, που έχει όρεξη για κουβέντα και έτσι μιλάνε για ένα δεκάλεπτο. Κι εκεί που λες τελείωσαν τα βάσανά σου, έρχεται άλλο μήνυμα, το οποίο δεν αναβάλλεται. Επιβάλλεται να απαντήσει.
Μετά από όλα αυτά τελειώνει και η υπομονή σου μαζί με τον καφέ και δίνεις το λόγο σου ότι την επόμενη φορά θα θέσεις ως προϋπόθεση να έχει κλειστό το κινητό. Γιατί αν το κλείσει θ’ ανοίξει το στόμα του να πείτε δυο κουβέντες.
Κι επειδή η χρήση φέρνει την κατάχρηση, π.χ. «έλα, έρχομαι σ’ ένα τέταρτο». Μετά από λίγο: «Έλα φτάνω σε πέντε λεπτά» και τέλος «ανοίγω την πόρτα αυτή τη στιγμή», ας αναφωνήσουμε όλοι μαζί:
Ελλάς! Το κινητό μεγαλείο σου!
Άλλη φορά, ίσως γράψω και για τα παιδιά και τις επιπτώσεις της κινητής τηλεφωνίας στους μαθητές. Σας λέω, φίλοι αναγνώστες μόνο τούτο: Καταστροφική η χρήση του κινητού στο νευρικό σύστημα. Κάθε κινητό μια «βόμβα» στη τσέπη του παιδιού. Μυαλό για διάβασμα; Άλλα μηνύματα και άλλες εικόνες αποθηκεύονται μέσα τους. Παιδιά και έφηβοι στην αγκαλιά της εξάρτησης από την κούνια!
