Άνοιξη θύμιζε αυτή η Κυριακή του Φθινοπώρου. Ότι έπρεπε για μία μονοήμερη εκδρομή. Πενήντα άνθρωποι φίλοι της χοροθεραπείας με αρχηγό τον κ. Δ. Ταχματζιδη, ξεκινήσαμε από την Ελιά για να γνωρίσουμε ένα αυθεντικό αριστούργημα φυσικής αρχιτεκτονικής. Το σπήλαιο του ποταμού Αγγίτη. Βρίσκεται στην τοπική κοινότητα κοκκινογείων του Δήμου Προσοτσάνης, 25 χιλιόμετρα ΒΔ της πόλης Δράμας. Το ποτάμι πηγάζει στους νότιους πρόποδες του Φαλακρού όρους. Η λιθολογική σύσταση του βουνού (ασβεστόλιθος) και η κλειστή λεκάνη του Κάτω Νευροκοπίου που βρίσκεται βορειότερα, συντελούν στην απορρόφηση των υδάτων της βροχής και των χειμάρρων. Όταν φθάσαμε μαγευτήκαμε από την φυσική ομορφιά του τοπίου. Μου θύμισε τη δική μας Μπαρμπούτα. Πέτρα και ξύλο έδεσαν μεταξύ τους με τέχνη και δημιούργησαν σκάλες και γέφυρες που μαζί με τα πλατάνια, τις ιτιές και τις λεύκες, μας έκαναν να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε το ποτάμι που έρεε με θόρυβο.
Δεν θελήσαμε να καθίσουμε στα καφέ που υπήρχαν, γιατί ανυπομονούσαμε να μπούμε στο σπήλαιο. Φορέσαμε τα μπουφάν μας και ετοιμαστήκαμε να περάσουμε την πύλη της προϊστορίας η οποία αγγίζει τα 30.000 χιλιάδες χρόνια πριν από σήμερα. Γάλλοι και Έλληνες σπηλαιολόγοι, έφεραν στο φως λίθινα εργαλεία οστά ζώων (άλογα, ελάφια, ρινόκερο, μεγάκερο, μαμούθ). Περπατήσαμε 500 μέτρα μέσα από στενώματα και αίθουσες. Είμασταν 70-80 μέτρα κάτω από τη γη. Ο πυθμένας καλύπτεται από λάσπη, άργιλο και άμμο. Η δε οροφή είναι περίτεχνα διακοσμημένη με σταλακτίτες και λίγους σταλαγμίτες, οι οποίοι αναπτύσσονται προς το εσωτερικό. Όλο και πιο έκπληκτοι μείναμε με το θαύμα της φύσης. Ιδιαίτερη εντύπωση μας προκάλεσε ο σωζόμενος από τις αρχές του 20ου αιώνα υδροτροχός. Εκεί βρίσκεται και η φυσική είσοδος του σπηλαίου και μάθαμε ότι στην κορυφή του λόφου υπάρχει διπλός οχυρωματικός περίβολος.
Βγάλαμε φωτογραφίες και σιγά-σιγά βγήκαμε από τη μαγεία της προϊστορίας στον δικό μας κόσμο. Ξαναμπήκαμε στο λεωφορείο μας, με κατεύθυνση τον Βώλακα. Ένα παραδοσιακό χωριό με πολύ ενωμένους νέους κατοίκους με δική τους ιδιαίτερη παραδοσιακή μουσική και ενδυμασία. Ο κ. Ταχματζίδης μας μίλησε για την επιρροή των κατοίκων από τους Βούλγαρους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 830 σε ορεινή κοιλάδα του Φαλακρού όρους, σχετικά κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο. Κοντά στην πλατεία του χωριού, σε ένα ταβερνάκι φάγαμε υπέροχες σαλάτες, δικό τους γουρουνόπουλο, σουτζουκάκια και κρασί.
Ύστερα στήσαμε τον χορό έξω στο μικρό προαύλιο, σχεδόν στο δρόμο. Εκεί ενώθηκαν όλες οι παραδοσιακές μουσικές της Ελλάδος, από πενήντα χορευτές με δάσκαλος τον κ. Ταχματζίδη, ο οποίος έκανε μεταπτυχιακό πάνω στην χοροθεραπεία. Ήπιαμε και το καφεδάκι μας και ξεκινήσαμε για την εικοσιφοίνισσα. Είναι γυναικείο μοναστήρι χτισμένο στη βόρεια πλευρά του Παγγαίου όρους σε υψόμετρο 753 μ. Ιδρύθηκε το 1979 και είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Η εικόνα είναι αχειροποίητη και θαυματουργή όπως όλες οι εικόνες της Παναγίας μας. Ανάψαμε το κεράκι μας, κεραστήκαμε τον καφέ μας, επισκεφτήκαμε την έκθεσή της και μετά ανεβήκαμε στο λεωφορείο για τον γυρισμό στην πόλη μας.
Στο δρόμο ακούγαμε μουσική, λέγαμε ανέκδοτα και ιστορίες, χορέψαμε, διάβασα ένα κείμενο από το βιβλίο μου και ύστερα κλείσαμε τα μάτια και ξαναζήσαμε τη μέρα απ’ την αρχή. Μια μέρα ήταν αρκετή για να καταλάβουμε, ότι μας χρειάζονται τέτοιου είδους αποδράσεις.
Και τον τόπο μας γνωρίζουμε και μεταξύ μας γνωριζόμαστε και μοιραζόμαστε γνώσεις και απόψεις. Αυτήν την Κυριακή θα την θυμόμαστε όλοι και πιο πολύ εγώ γιατί με δέχτηκαν στην όμορφη και χαρούμενη παρέα τους.
Η συγγραφέας
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
