Ο Ζήσης Πατσίκας, ιδρυτής του ΛΑΟΥ ξεκίνησε σαν σήμερα πριν 32 χρόνια το αιώνιο ταξίδι του. «Επέλεξε» την ημέρα που γιορτάζει η Παναγία και οι ένοπλες δυνάμεις, τις οποίες υπηρέτησε πιστά σε δύσκολες περιόδους της ιστορίας μας, όπως στο αλβανικό μέτωπο, μετέπειτα ως αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας στη Β. Αφρική και διοικητής σε μονάδες της αεροπορίας στην Αττική.
Πνεύμα ανήσυχο, προσωπικότητα πολυσχιδής, μετά την αποστρατεία του δραστηριοποιήθηκε μέχρι στις κινηματογραφικές παραγωγές! Την εποχή που όλη η επαρχία μεταφερόταν στο κέντρο ο διορατικός Ζήσης Πατσίκας μαζί με τη σύζυγό του Αικατερίνη (Κάτια) Πατσίκα-Κώτταρη μια πανέμορφη και μορφωμένη Καστελοριζιά που «κατέκτησε» ο Ζήσης Πατσίκας στην Αίγυπτο την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και τους τέσσερις γιους τους μετακόμισαν στη Μακεδονία. Πρώτος σταθμός η Αλεξάνδρεια που σηματοδότησε την μεγάλη εκδοτική και δημοσιογραφική παρέμβασή του στην Ημαθία, αρχικά με την έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ» και αργότερα του «ΛΑΟΥ», εβδομαδιαίου στην αρχή και μετέπειτα καθημερινού, όταν οριστικά η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Βέροια που ήταν και ο τελευταίος σταθμός του Ζήση Πατσίκα.
Μέσα στην ζωή του που θα μπορούσε να είναι σενάριο κινηματογραφικής ταινίας σημαντικό κομμάτι ήταν και ο προσκοπισμός. Ο Ζήσης Πατσίκας ήταν από τους ιδρυτές των αεροπροσκόπων, ενώ όταν ακόμη ήταν εν ενεργεία Σμηναγός της Πολεμικής Αεροπορίας ήταν και Έφορος Αεροπροσκόπων Ν. Αττικής. Από το αρχείο του, που υπάρχουν σπάνιες φωτογραφίες από πανελλήνια και πανευρωπαϊκά Τζάμπορι (Jamboree) και κατασκηνώσεις προσκόπων, επιλέξαμε ενδεικτικά μια φωτογραφία από παρέλαση στο κατάμεστο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο στις αρχές της δεκαετίας του ’50, όπου ο Ζήσης Πατσίκας ως επικεφαλής Έφορος παρελαύνει χαιρετώντας προσκοπικά μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες κόσμο που αποθεώνει τα τμήματα.
Ένας άνθρωπος με πολύπλευρα ταλέντα και ικανότητες που τα ξεδίπλωσε σε δύσκολες εποχές και πέτυχε πολύ σημαντικά πράγματα. Το πείσμα, η επιμονή και η πεποίθησή του ότι όλα είναι δυνατά, αποτελούν φωτεινό παράδειγμα σε εμάς που συνεχίζουμε το έργο του, νιώθοντας την υποχρέωση και το καθήκον να σηκώσουμε την «βαριά» κληρονομιά του Ζήση Πατσίκα. Αιωνία η μνήμη του.
