Όλγα Κοτμηρίδου-Μεταξά
Και τώρα βρίσκομαι εδώ ,με την ψυχή να λαχταρά τα βλέφαρα είναι βαριά, στου ύπνου την ομίχλη ζητούν να κουρνιάσουν ,τις σκέψεις να διώξουν για πάντα.Εκεί στου ονείρου τους δρόμους ,να αλλάξουν τους νόμους ,να αλλάξουν πορεία και εκεί μέσα από τα βιβλία να μάθουν να ζούν.Σε τόπους μαγικούς να χορεύουν πάνω στα φύλλα της δροσιάς ,μέσα στην σιωπή να ακούσουν τους χτύπους της καρδιάς,την γεύση του φιλιού,την γλύκα του νερού σαν πέφτει πάνω μου.Και τώρα βρίσκομαι εδώ και το ρολόι μου κοιτώ μέσα στην κρύα κάμαρα μου .Ο χρόνος μου δεν περνά θαρρώ πως δεν με νοιάζει πιά.Μ’ αρέσει αυτή η μοναξιά που δεν κοιτάζει η ματιά τίποτε να αιχμαλωτίσει.Και η καρδιά αργά χτυπά τα βήματα μου είναι αργά ,σκούρα είναι η φορεσιά τίποτε δεν κινείται πιά.Σε κάθε θόρυβο ριγώ και τρομαγμένη προσπαθώ να βγώ από του ονείρου το κενό.Και τώρα βρίσκομαι εδώ το μόνο που κοιτώ είναι η ομορφιά του παραδείσου.Μέσα στα κλαδιά χτίζουν φωλιά πουλιά και μέλισσες βουίζουν,με αγκάλιασε μια ευωδιά απ’τα λουλούδια τα πολλά τόση που να μεθύσω....Τα μάτια έκλεισα αργά και στου Μορφέα την αγκαλιά θέλω να ξαναζήσω........
