Ο,τι κακό δεν χάθηκε,
ό,τι καλό δεν ήταν μάταιο,
όλα λαμποκοπούν μες στο καθάριο φως,
μα αυτό δεν φτάνει.
ΑΡΣΕΝΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ
Οταν χάνονται όλοι, πάντα μένει κάποιος που διασχίζει ένα τοπίο χωρίς χρώματα. Δεν ξέρει πού τον οδηγούν τα βήματά του. Δεν έχει άλλη επιλογή. Πρέπει να προχωρήσει.
Χωρίς να ξέρει τον λόγο, θα συναντήσει τον Στάλκερ, θα ανέβουν χωρίς να μιλάνε σε ένα βαγονέτο, και με προφυλάξεις θα συνεχίσουν το δρόμο τους μέσα στην ομίχλη.
Υπάρχει ένας φόβος. Ο κίνδυνος να γίνουν αντιληπτοί από κάποιους που δεν είναι ποτέ ορατοί. Εκείνοι, αν τους δουν θα τους εμποδίσουν στην πορεία τους. Παντού συρματοπλέγματα.
Φοβάται, αλλά του έχει εμπιστοσύνη. Εκείνος ξέρει,έχει ξανακάνει τον δρόμο. Εκεί που πήγε, ακούνε τα λόγια σου,αλλά οι επιθυμίες δεν πραγματοποιούνται αν δεν είσαι αληθινός. Τον εαυτό που έχτισε πάνω σε λέξεις, εκεί τον είδε να καταρρέει.
Από τότε που γύρισε, σπάνια μιλάει.
ΥΓ. Ο ποιητής των εικόνων Αντρέι Ταρκόφσκι στο βιβλίο του ( “Σμιλεύοντας τον χρόνο “ Εκδόσεις Νεφέλη) αναφέρει ότι ο άνθρωπος μπορεί να συντριβεί ή και να τα βγάλει πέρα στη ζωή. Αν θα τα καταφέρει ή όχι, εξαρτάται και από την ικανότητά του να ξεχωρίζει ανάμεσα σ αυτό που έχει σημασία και στο απλώς εφήμερο. Ολες οι ταινίες που ακολουθούν ανήκουν στον ίδιο.
1. “Στάλκερ”
2. “Σολάρις”
3. “Καθρέφτης”
4. “Νοσταλγία”
5. “Θυσία”.
