Ξεχάστηκα
στις νύχτες.
Γύρευε
χρυσό η μνήμη μου στο χρόνο.
Εικόνες
εφηβικής πεζογραφίας,
ανέμελα
απογεύματα,
βροχές
και πολύχρωμες ομπρέλες,
ποδήλατα
και σημαίες
μέρες
ντροπαλές…
Μάζευα
ψέματα που έβρισκα στις ακτές.
Έβλεπα
τις μεταθέσεις των λέξεων,
τις
συναγωγές των ενστίκτων,
τους
βιαστικούς αποχαιρετισμούς,
όσα
φοβάται η μοναξιά,
τον
ακριβό δανεισμό μιας αγάπης.
Και
η Μάγδα;
Κουλουριασμένη
στην αγκαλιά της Μαμάς
αναρωτιόνταν
πού ζουν τα παραμύθια!
Στα
βιβλία ή στο σαλόνι με το τζάκι;
Έτρεξε
στο τζάμι να δει.
Όμως
τίποτα δεν διακρίνονταν.
Μονάχα
ο χειμώνας και ο αέρας που απειλούσε
τα
τελευταία φύλλα.
Κι`
ο χιονιάς ερχόταν
κρατώντας
απ` το χέρι τον Δεκέμβρη.
Επιτέλους είπε η Μάγδα!
Θάρθουν
οι Μάγοι;
θάρθουν
τα δώρα;
θαρθούν
οι φυσαρμόνικες;
θάρθει
ο Αι-Βασίλης;
Το
πλήρωμα του χρόνου τι κάνει;
Έπειτα
κοιτάχτηκαν.
Και
τότε τι θαύμα!!!
Τα
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ήταν μέσα στις ματιές τους.
Γιάννης
Ναζλίδης
14
Δεκεμβρίου 2019
