Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Επί τη εορτή της «Κατά σάρκα Γεννήσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού», φίλοι αναγνώστες, θα μου επιτρέψετε να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις, έστω και αν μερικοί «προοδευτικοί» με χαρακτηρίσουν καθυστερημένο και οπισθοδρομικό (δυστυχώς, στην αλλοπρόσαλλη εποχή μας, συμβαίνει και αυτό).
Μοιάζει, ισχυρίζονται πολλοί και ίσως δεν απέχουν από την αλήθεια, η σημερινή κοινωνία με ζούγκλα. Οι άνθρωποι γίνονται θηρία που αλληλοσπαράσσονται, αλληλοεξοντώνονται, αλληλομισιούνται.
Ένας κόσμος χωρίς αγάπη, με έλλειμμα καλοσύνης, άνευ ηθικής, χωρίς ανωτερότητα, χωρίς αισθήματα και Αρετή. Ένας κόσμος χωρίς Θεό και πίστη.
Ένας, εντέλει, τραγικός άνθρωπος, σ’ ένα αποπνικτικό και θολό περιβάλλον, χωρίς προοπτική και προβληματικό μέλλον.
Μακριά από τη χαρά του Χριστού, την ελπίδα της αναγέννησης ανθρώπων και κοινωνιών, που ανέτειλε από και μέσα στο ταπεινό Σπήλαιο της Βηθλεέμ. Δύο χιλιάδες και πλέον χρόνια τώρα, βιώνουμε πολλοί από εμάς μόνο ως κοσμικό γεγονός τα Χριστούγεννα. Αγωνία και λαχτάρα πώς θα γεμίσουμε σπίτια, δρόμους και πλατείες με λάμπες και λαμπιόνια, πώς δεν θα λείψει τίποτε από εκείνα τα υλικά αγαθά που ζητάμε εμείς και συνηθίσαμε και τα παιδιά μας να ζητούν στις εορτάσιμες ημέρες.
Για τον άλλο στολισμό, τον άφθαρτο της ψυχής, καμία αγωνία. Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα χωρίς την παρουσία του Χριστού. Καράβι ακυβέρνητο στο πέλαγος της ζωής μας χωρίς στο τιμόνι τον ίδιο το Χριστό.
Αλήθεια, πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν εμπιστευόμασταν ΕΚΕΙΝΟΝ. Αν πιστεύαμε στο μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως, αν λέγαμε σε ΕΚΕΙΝΟΝ με όλη τη δύναμη της ψυχής και της καρδιάς μας: «Κύριε μη εγκαταλείπεις ημάς». Αν πιστεύαμε πραγματικά ότι είναι ο «Εμμανουήλ» των Γραφών, που σημαίνει «ο Θεός είναι μαζί μας». Αν του ζητούσαμε να ακούσει την προσευχή μας και να μείνει κοντά μας, όπως του ζήτησαν οι δύο μαθητές, ο Λουκάς και ο Κλεόπας με εκείνη την εγκάρδια παράκληση: «Κύριε μείνον μεθ’ ημών» (Λουκ. ΚΔ 29).
Μείνε μαζί μας για να κατευθύνεις τις σκέψεις μας, να φωτίζεις τις επιδιώξεις μας, να ρυθμίζεις τις ενέργειές μας, να μας δείξεις το δρόμο και την αλήθεια, αφού Εσύ είσαι «Η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. ΙΔ΄ 6). Κουρασμένος στρατοκόπος της ζωής –λέει ο ποιητής- ο σημερινός άνθρωπος αναζητάει, όπως έκανε πάντοτε, το φως.
Και στη διαχρονική τους πορεία οι άνθρωποι είδαν και γνώρισαν «χίλια φώτα» μα κανένα δεν ήταν το φως (Γ. Βερίτης). Το φως το αληθινό.
Έτσι ήταν τότε που «ήλθε το πλήρωμα του χρόνου (Γαλ. Δ΄ 4). Μέχρι εκείνη τη νύχτα, που φωτίστηκαν τα πάντα… Αυτός γαρ (ο του Θεού Λόγος) ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν» (Μέγας Αθανάσιος). Μέχρι εκείνη την Άγια Νύχτα, που η φύση όλη, κτιστή και άκτιστη, άγγελοι και άνθρωποι, ποιμένες και ποίμνια, βίωσαν «Μυστήριοι ξένον και παράδοξον…».
Από τότε μέχρι σήμερα και για πάντα, σε μία μυστική τελετουργία «Χριστός γεννάται…». Χριστός γεννάται και αναγεννάται το ανθρώπινο. Σ’ αυτή τη θεία αναγέννηση είμαστε όλοι προσκεκλημένοι. «Δος μοι, υιέ, σην καρδίαν», (παροιμ. ΚΓ΄ 26) λέγει ο Θεός.
Αλήθεια, πώς απαντάμε στο προσκλητήριο; Θέλουμε να δώσουμε την καρδιά μας στο Χριστό; Να γίνει η καρδιά μας θρόνος και κατοικητήριο Θεού;
Εκείνη τη νύχτα της μεγάλης ταπείνωσης, για την αγία οικογένεια «ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι» (Λουκ. Β΄ 7) και φιλοξενήθηκε και γεννήθηκε στο άσημο, μέχρι τότε, σπήλαιο. Το ευλογημένο Σπήλαιο της Βηθλεέμ. Είμαστε και σήμερα προετοιμασμένοι για μια τέτοια φιλοξενία;
Από όσα διαβάζω, φίλοι αναγνώστες στις εφημερίδες, δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος.
Γράφουν:
Για Χριστουγεννιάτικο χωριό
Για στολισμένο καράβι
Για στολισμένο μεγάλο χριστουγεννιάτικο δέντρο
Για στήσιμο ταχυδρομείου (για την αποστολή γραμμάτων στον Άγιο Βασίλη)
Για χριστουγεννιάτικο τρενάκι
Για γιορτή σοκολάτας
Για συμμετοχή μεγάλων τραγουδιστών κ.λπ.
Αυτά, λοιπόν, τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε, φίλοι αναγνώστες;
