Του ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
«Χριστός γεννάται, δοξάσατε, Χριστόν εξ ουρανών απαντήσατε, άσατε τω Κυρίω πάσα η γη!!!»
Μαζί με τους «αγραυλούντες ποιμένες», φίλοι αναγνώστες, που και αυτή τη χρονιά θα ξαγρυπνήσουν στις πλαγιές της Βηθλεέμ, ανάμεσα στα ειρηνικά τους κοπάδια, μαζί με τους Μάγους που θα οδοιπορήσουν μέσα στη νύχτα, οδηγημένοι από το φεγγοβόλο αστέρι, μαζί με τους Αγγέλους που θ’ ανεβοκατεβαίνουν τα σκαλοπάτια τ’ ουρανού, κρούοντες ασημένιες κιθάρες και αυλούς και ψάλλοντες το «Δόξα εν Υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη», ένας ολόκληρος κόσμος θα περπατήσει ψυχικά, με την καρδιά και τη σκέψη στη μυστική Βηθλεέμ, για να χαιρετήσει το Θείο Βρέφος.
Οι Χριστουγεννιάτικες καμπάνες θα ξυπνήσουν μέσα στις κουρασμένες και γεμάτες αγωνία καρδιές «των τραγουδιστών της γης», το ευφρόσυνο μήνυμα και θα ξεκινήσουν κι εκείνοι με τις φτωχές κιθάρες τους για το σπήλαιο της Βηθλεέμ. Σαν τους πιστούς βοσκούς θα γονατίσουν μπροστά στη Φάτνη και θ’ αποθέσουν, όπως οι Μάγοι, τα πολύτιμα δώρα τους, το πνευματικό θυμίαμα, που θα εκφραστεί σε εκατοντάδες στίχους.
Ο Κωστής Παλαμάς, συντετριμμένος από το «πανάχραντο μυστήριο» που «οικονομείται σήμερον», εύχεται να έχει την τιμή ενός φτωχού άχυρου, απ’ εκείνα που δέχτηκαν πάνω τους το Θείο Βρέφος και προσέφεραν τη θαλπωρή τους στο μικρό Χριστό, την άγρια Δεκεμβριανή νύχτα.
«Νάμουν του σταύλου εν άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι
την ώρα που άνοιξε ο Χριστός, στον ήλιο του το μάτι
να λάμψω απ’ τη λάμψη του και εγώ σαν διαμαντάκι
και από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι
να μοσχοβοληθώ και εγώ από την ευωδία,
που σκόρπισε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία».
Ο Γ. Δροσίνης, ο ποιητής της απλότητας, εκστασιάζεται μπροστά στο θαύμα της γέννησης. Φυσιολάτρης ποιητής ανέστησε τη σκηνή των αγραυλούντων ποιμένων. Η μαρμαρυγή του φεγγοβόλου άστρου τον οδηγεί σε μια «άλλη μυστική αληθινή Βηθλεέμ».
«Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη λυγούν τα πόδια
και προσκυνούν γονατιστά στη φάτνη τους τ’ άδολα βόδια.
Κι ο ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα σταυροκοπιέται
και λέει με πίστη απ’ της ψυχής τ’ απόβαθα «Χριστός γεννιέται».
Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη κάποιοι ποιμένες
ξαγρυπνούν από φωνές ύμνων μεσούρανες, στη γη σταλμένες.
Κι ακούονται τα Ωσαννά απ’ αγγέλων στόματα στο σκόρπιο αέρα
το διαλαλούν σε χειμαδιά λιοφώτιστα με τη φλογέρα.
Την άγια νύχτα τη Χριστουγεννιάτικη – ποιος δεν το ξέρει;-
των Μάγων κάθε χρόνο τα μεσάνυχτα λάμπει τ’ αστέρι.
Κι όποιος τόβρει μεσ’ τ’ άλλα αστέρια ανάμεσα και δεν το χάσει
σε ΄μια άλλη Βηθλεέμ ακολουθώντας το μπορεί να φτάσει».
Μα εκείνος που κατ’ εξοχήν είναι ο ποιητής των Χριστουγέννων, γιατί συμβαίνει να είναι και ο ποιητής του παιδιού, είναι ο Στέλιος Σπεράντζας. Μια φωνή γεμάτη κατάνυξη και ευλάβεια. Η Άγια Νύχτα μεταμόρφωσε την πονεμένη καρδιά του σε ευφρόσυνη καρδιά παιδιάστικη, ανεξίκακη, γεμάτη αφέλεια, αγνότητα και βαθιά πίστη. Έτσι κατάφερε να πλησιάσει διπλά το βρέφος της Βηθλεέμ και το παιδί, το κάθε παιδί και να γιορτάσει μαζί τους. Πόσες γενιές παιδιών προσκάλεσαν το μικρό Χριστό μαζί τους στη φτωχή γωνιά του τζακιού, για να ζεσταθεί;
«Στη γωνιά μας κόκκινο τ’ αναμμένο τζάκι
τούφες χιόνια πέφτουνε στο παραθυράκι
όλο απόψε ξάγρυπνο μένει το χωριό
και χτυπά Χριστούγεννα το καμπαναριό.
Έλα, Εσύ, που Αρχάγγελοι Σ’ ανυμνούν απόψε
πάρε από την πίττα μας που ευωδιά και κόψε.
Έλα κι η γωνίτα μας καρτερεί να ΄ρθεις.
Σούστρωσα Χριστούλη μου, για να ζεσταθείς».
Μόνο μια τέτοια άδολη παιδική καρδιά και με τέτοια αισθήματα, μπορείς να πλησιάσεις το μυστήριο της Γέννησης και να χαρείς την ευφροσύνη της άγιας ημέρας.
Χριστούγεννα, τέλος, είναι η γιορτή του σπιτιού, της άγιας οικογένειας, που διέλυσε ο «πολιτισμός» μας. Ποιος λαμπρότερος εορτασμός θα μπορέσει να αντικαταστήσει το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι της φαμελιάς «που ταίρι-ταίρι η όρεξη με την αγάπη παίζει;». Ποια ρεβεγιόν, ποια κοσμικά κέντρα, μπορούν να παραβληθούν με την άγια σύναξη στην πατρική εστία; Όπου και αν βρίσκεσαι, σε όποια παλάτια, θα αναπολήσεις με νοσταλγία και θα τραγουδήσεις μαζί με τον ποιητή (Κ. Παλαμά).
«Αχ! Αχ χριστουγεννιάτικο της φαμελιάς τραπέζι
που ταίρι-ταίρι η όρεξη με την αγάπη παίζει.
Τα ποτηράκια ηχούν γλυκά, λαμποκοπούν τα πιάτα,
γύρω φαιδρά γεράματα και προκομμένα νιάτα.
Γάλος στη μέση ολόζεστος, μοσχοβολά, ροδίζει
και τρέχει ολούθε το κρασί και κελαϊδεί και αφρίζει.
Μοιράζει η μάνα γνωστικά και τη χαρά σκορπίζει
και να αρχίζει ακούραστη ο πάππος ομιλία
των Χριστουγέννων μια γνωστή πανάρχαια ιστορία».
Φίλοι αναγνώστες
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
