Γράφει ο Παπαδόπουλος Παναγιώτης - Φιλόλογος
Τα κείμενα μας που έχουν τον τίτλο «οι Πρωταγωνιστές του Μεγάλου ξεσηκωμού» πρόθεσή μας είναι να συμπεριλαμβάνονται και όλοι εκείνοι οι αγωνιστές που είχαν περιορισμένη δράση. Αυτοί που δεν έγιναν περισσότερο γνωστοί. Δε σημαίνει ότι αγνοούμε όλους εκείνους τους ανώνυμους ήρωες που άφησαν την τελευταία τους πνοή στις διάφορες μάχες της Επανάστασης. Θεωρείται δεδομένο ότι όλοι οι Έλληνες οι οποίοι ήταν επάνω στη σκηνή του πολεμικού θεάτρου ο καθένας είχε το δικό του ρόλο και έχουν τη θέση και η τιμή που τους αναλογούσε . στη συνείδηση των Ελλήνων. Υπάρχουν για παράδειγμα: εκείνοι που έμειναν άγνωστα τα ονόματά τους αλλά αφιέρωσαν τη ζωή τους, τις περιουσίες τους, τα καράβια τους, ενώ κάποιοι έχασαν τις γυναίκες , τα παιδιά τους στο βωμό των θυσιών για την απελευθέρωση της πατρίδας. Απολαμβάνουν της τιμής και τον έπαινο όλων των γενεών των Ελλήνων. Οι οπλαρχηγοί βέβαια διακρίνονταν για την ανδρεία τους στα πεδία των μαχών αλλά ήταν και υπεύθυνοι για την τύχη των πολεμιστών της ομάδας τους. Όπως για τη διαβίωσή και τον εξοπλισμό τους
Ο Πλαπούτας ο Δημήτριος από το Παλούμπα της Γορτυνίας ήταν ένας οπλαρχηγός από τους γνωστούς αγωνιστές του 21 για τη δράση του και τη συμμετοχή του στον πόλεμο. Ήταν δευτερότοκος γιος του Νικόλα Πλαπούτα. Μικρός σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε την Στεκούλα ανιψιά του Θ Κολοκοτρώνη, Ταύτισε από μικρό παιδί τη ζωή μαζί του με τον Κολοκοτρώνη στον πόλεμο, στη δόξα και στις δικαστικές περιπέτειες. Έμεινε γνωστός μαζί με τον Κολοκοτρώνη, ως πιστός ήρωας αλλά περισσότερο από τη συμμετοχή του στην αντιπολίτευση του Όθωνα.. Μαζί με τον Κολοκοτρώνη παρέμειναν έγκλειστοι στις φυλακές του Ναυπλίου(Παλαμίδι) έζησαν τη δίκη και την καταδίκη τους στο Θάνατο. Ύστερα από λίγους μήνες (1835) αθωώθηκαν με την ενηλικίωση του Βασιλιά Όθωνα. 1
Γεννήθηκε το 1786 στο χωριό Παλούμπα της επαρχίας Γορτυνίας τη Πελοποννήσου και ήταν γιος του Κλέφτη Νικόλα-Κόλια-Πλαπούτα. Την περίοδο 1811-1812 έφυγε στη Ζάκυνθο, όπου κατέφευγαν την εποχή εκείνη πολλοί αγωνιστές από την Πελοπόννησο για την καταδίωξη τους από τους Τούρκους στους τόπους καταγωγής τους . Υπηρέτησε ως εκατόνταρχος στα ελληνικά σώματα του Βρετανικού Στρατού. Το 1816, επέστρεψε στην Πελοπόννησο αλλά και πάλι καταδιώκεται από τις οθωμανικές αρχές ως πρωταγωνιστής του φόνου των Τούρκων στην Αλωνίσταινα. Καταφεύγει εκ νέου στη Ζάκυνθο. Εκεί μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία (15 Οκτωβρίου 1818) από τον Εκπρόσωπο της Φιλικής Εταιρείας Αναγνώστη Τσοχαντάρη. Όταν κηρύχτηκε η Επανάσταση έσπευσε στην Ελλάδα και ως οπλαρχηγός παρέμεινε δίπλα στον Κολοκοτρώνη ως πιστός οπαδός του. 2
Η δικαστική περιπέτεια και η κατηγορία του ως «εσχάτη προδοσία» ξεκίνησε τον Αύγουστο του1834 με τους οπαδούς του κόμματος των Ναπαίων (φιλο-ρωσικού, κόμματος) και τους οπλαρχηγούς από κοινού με τους οπαδούς του Αγγλικού κόμματος. Πρωταγωνιστούν στην εξέγερση στη Μεσσηνία και Αρκαδία με κύρια αιτήματα να καταργηθεί η Αντιβασιλεία, να αναλάβει την εξουσία ο Όθωνας. Να αποφυλακιστούν ο Κολοκοτρώνης και ο Πλαπούτας. Με την επαναστατική τους «προκήρυξη» τόνιζαν ότι η επανάσταση επιδίωκε να υπερασπιστεί και να ελευθερώσει την Ελλάδα από την καταπίεση των Βαυαρών. Την ίδια εποχή η Αντιβασιλεία επιδίωκε και την ανακήρυξη του Αυτοκέφαλου της Ορθοδοξίας γεγονός που έφερνε τους Έλληνες αντίθετους. Την αντίθεση των Ελλήνων καλλιεργούσε η Ρωσία η οποία δια του Υπουργού των εξωτερικών της Neserold(11-7-1833) συμβούλευε τη «συσπείρωση των Ελλήνων γύρω από το θρόνο επιμονή στην πίστη και τη θρησκεία τους» Αυτό που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν ή να παραδεχτούν οι αξιωματούχοι της Αντιβασιλείας ήταν ότι το πιο βασικό έρεισμα του δυτικού πολιτισμικού προσανατολισμού αρκετών Ελλήνων ήταν όχι απλώς η πίστη τους στην ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία αλλά και η αίσθησή τους ότι η εκκλησία έχει ταυτότητα και είναι συνυφασμένη με το Έθνος-Κράτος»
Στις 10 Μαΐου 1834 βγήκε μετά την ανάγνωση στο δικαστήριο εκδόθηκε η απόφαση: «Η έγγραφη απόφαση ήτις καταδικάζει τοβ Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούταν εις κεφαλικήν ποινήν δια της λαιμητόμου ,εκτελεστέαν και εντός του Ναυπλίου εις την πλατείαν του Ναυπλίου(Πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδος). Η διαφωνία του έντιμων δικαστών ,Πολυζωίδη-Τερστέτη απέτρεψε την εκτέλεση».4 Τέλοςμε την ενηλικίωση του Όθωνα δόθηκε αμνηστία και αφέθηκαν ελεύθεροι. Το ψυχικό τραύμα όμως που προκάλεσε η Αντιπολίτευση στους δύο διάσημους αγωνιστές της επανάστασης και στον Ελληνικό λαό θα αργήσει να επουλωθεί. Στη συνέχεια ο Πλαπούτας ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχθηκε πληρεξούσιος στη Δ' Εθνοσυνέλευση και βουλευτής Καρύταινας (1844-1847), ενώ διετέλεσε γερουσιαστής (1847-1862) και επίτιμος υπασπιστής του Όθωνα. Απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 1864 και ενταφιάστηκε στον οικογενειακό Πύργο των Πλαπουταίων στο Παλούμπα. Βιβλιογραφία.
1. ΠΑΠΥΡΟΣ-lacrosse-britanika τ.49 σελ.276 -2Κοινωνική Δικτύωση: «Δημήτριος Πλαπούτας»-3.Ιστορία των Ελλήνων τ.10 σελ.32-34 εκδόσεις ΔΟΜΗ. 4.»ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ»Τα παρασκήνια του 1821.σελ.57 τεύχος 42.2008
Συνεχίζεται με το Δημήτριο Υψηλάντη
