Πολύς ο λόγος τον τελευταίο καιρό για την Ιδιωτική Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και για τα δεινά που θα επιφέρει στον τόπο όταν αυτή… καθιερωθεί. Ή αλλιώς, στο ίδιο έργο θεατές σε έναν αγώνα χωρίς αντίπαλο, για μια μάχη εκ των προτέρων χαμένη. Παίρνοντας την πάσα από τα παραπάνω, ξαναγράφω μερικές επισημάνσεις-ή μάλλον στρεβλώσεις- που είναι κοινότοπες μεταξύ των Ελλήνων σε τέτοιο βαθμό, ώστε να περνούν πλέον απαρατήρητες.
α)Το ήδη ισχύον σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια είναι καθαρά ταξικό ή αν προτιμάτε τοξικό και με ελάχιστες εξαιρέσεις, μόνο οι γονείς που έχουν την δυνατότητα να «ματώσουν» οικονομικά έχουν την χαρά να δουν τα παιδιά τους να φοιτούν στις «καλές» σχολές.
β)Η υποεκπαίδευση που προσφέρουν οι διάφορες «απίθανες» σχολές, δημιούργησαν στρατιές ανέργων αποκομμένων από κάθε διέξοδο στην αγορά εργασίας, με το 40% -κατά μέσο όρο- των ανέργων στην χώρα μας τα τελευταία 10 χρόνια είναι κάτοχοι πτυχίων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
γ)Χιλιάδες νέοι κάθε χρόνο εγκαταλείπουν την χώρα «εκόντες άκοντες» για εξεύρεση καλύτερης εκπαιδευτικής-αλλά και εργασιακής- μοίρας. Μεταξύ αυτών και γενιές ολόκληρες, πολιτικών, μεγαλοαστών και τεχνοκρατών, που σπούδασαν εις την αλλοδαπήν μεταφέροντας πίσω εκτός από τα βιώματα της ξέγνοιαστης φοιτητικής ζωής, όλα τα επιπλέον προσόντα για να κυβερνήσουν τους ιθαγενείς.
δ) Στο Τριτοβάθμιο Εκπαιδευτικό μας σύστημα, η οικογενειοκρατία και ο νεποτισμός ήταν και είναι, τα κυρίαρχα δομικά υλικά που συντηρούνται στα σπλάχνα του και το σφιχτοδένουν με αόρατα νήματα στη μετριότητα.
Κάποτε πίστευα ότι όλα τα παραπάνω μπορούν να αποτελέσουν γόνιμο έδαφος διαλόγου. Κάτι που μάλλον δεν ισχύει μεταξύ κωφών…
Στην αντίπερα όχθη, η εγκληματική απάθεια της πολιτείας με την αγαστή συνεργασία των αρτηριοσκληρωτικών συνδικάτων, άφησαν ανοιχτή την κερκόπορτα της κερδοσκοπίας. Τριανταέξι (36) κέντρα ελευθέρων σπουδών διαθέτουν σήμερα άδεια για να λειτουργήσουν σαν κολέγια- πανεπιστημιακές σχολές (Ν.4093 του 2012) καταστρατηγώντας επι της ουσίας το άρθρο 16 του Συντάγματος. Μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης, ήταν το ποσόν της εγγυητικής επιστολής, χωρίς καμιά αντίδραση από κανένα θεσμικό όργανο!!! Και για να μην ξεχνιόμαστε ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ… Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2015 δεν φάνηκε διατεθειμένη να «σπάσει αυγά», παρόλο που δυο εκ των τριών Υπουργών που μέχρι το 2019 κάθισαν στην Υπουργική καρέκλα, προέρχονταν από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πρόλαβε όμως να νομοθετήσει. Έτσι με το νόμο 4485 του 2017 «Οργάνωση και λειτουργία της ανώτατης εκπαίδευσης, ρυθμίσεις για την έρευνα και άλλες διατάξεις» στο: Άρθρο 1 Διάρθρωση της ανώτατης εκπαίδευσης - Νομική μορφή των Α.Ε.Ι. αναφέρεται ρητά ότι: Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Α.Ε.Ι.). Τα Α.Ε.Ι. είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου πλήρως αυτοδιοικούμενα και τελούν υπό την εποπτεία του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων!!! Προφανώς το νομοθέτημα ήταν για εσωτερική κατανάλωση αφού την ίδια στιγμή υπήρξε πλήρης συμμόρφωση με την Ευρωπαϊκή οδηγία 2005/36/ΕΚ περί εξίσωσης των πτυχίων των ελληνικών πανεπιστημίων με τα διπλώματα των ιδιωτικών κολλεγίων. Μιλάμε για ΠΑΡΑΝΟΙΑ.
Συμπερασματικά ο «εχθρός» δεν είναι προ των πυλών. Η Ιδιωτική Τριτοβάθμια Εκπαίδευση έχει ήδη καθιερωθεί στη χώρα- έστω και by pass.
Όσο για τα κόμματα και τους πολιτικούς, ανοίγει ξανά «πεδίον δόξης λαμπρόν»:
Μπορούν έστω και τώρα να ομονοήσουν, νομοθετώντας για την εξάλειψη των στρεβλώσεων που προανέφερα. Ή μπορούν -όπως συνηθίζουν άλλωστε- να «σφαχτούν» στον βωμό των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, με τους κομματικούς προύχοντες των συνδικάτων, να κατευθύνουν συνειδητά τον λόγο τους στο «παρθένο» ακροατήριο των νέων, προσπαθώντας να πείσουν ότι όλα είναι καλά σήμερα και αν αλλάξει κάτι, στην καλύτερη των περιπτώσεων θα καταστραφεί το άπαν σύμπαν. Οψόμεθα.
Κλείνω με την άχρηστη πληροφορία της ημέρας:
Η Κύπρος είχε για το έτος 2019, 51.086 φοιτητές στα Πανεπιστήμιά της.
Το 53% εξ αυτών προερχόταν από χώρες της ΕΕ αλλά και από όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Οι «αφελείς» Κύπριοι κατόρθωσαν τα χρόνια μετά την κρίση να δημιουργήσουν έναν εκπαιδευτικό πόλο έλξης, με την παράλληλη λειτουργία ποιοτικών δημοσίων και ιδιωτικών τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αποκομίζοντας οφέλη σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό επίπεδο.
