Του ιερέως
Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Με αφορμή, φίλοι
αναγνώστες, τον αγώνα που κάνει τους τελευταίους μήνες ο Υπουργός Προστασίας
του Πολίτη με τους Αναρχικούς των Εξαρχείων, θα μου επιτρέψετε να κάνω λίγα
σχετικά σχόλια.
Καθ’ όλη τη
διάρκεια της χρονιάς, ιδιαίτερα, όμως, το καλοκαίρι, που οι πόλεις και τα χωριά
της πατρίδας μας γεμίζουν κόσμο (θα συνεχισθεί άραγε και φέτος;) και οι επαφές
ανάμεσα στους ανθρώπους αυξάνουν, γίνεται πιο επιτακτική η ανάγκη της εφαρμογής
των νόμων, που θέσπισαν οι δημοκρατικές πολιτείες για να κατοχυρώσουν την
ελευθερία των πολιτών τους. Τότε, όμως, που γίνεται εντονότερη η αναγκαιότητα
εφαρμογής των νόμων, τότε, νομίζω, πως είναι και ευκολότερη η διαπίστωση της
καθημερινής καταπάτησής του. Έτσι, δεν χρειάζεται και κάποια ιδιαίτερη εξυπνάδα
για να αντιληφθεί κάποιος μια ιδιότυπη αναρχία, που σαν πέπλος αράχνης
περιβάλλει τις κοινωνίες μας και απειλεί κάθε ώρα και στιγμή την ελευθερία μας.
Γι’ αυτό,
νομίζω, πως δεν είναι αναρχικός μόνον εκείνος που εντάσσεται σε κάποιο
συγκεκριμένο επαναστατικό κίνημα και υποστηρίζει την κατάργηση κάθε αρχής και
εξουσίας, προκειμένου να παραδοθεί η διακυβέρνηση των πολλών στα χέρια της
βλακείας των λίγων.
Αναρχικός είναι
κάθε ένας που σκόπιμα, ενσυνείδητα, περιφρονεί το νόμο, καταπατώντας την
ελευθερία του πλησίον του και διογκώνοντας τη δική του ασυδοσία. Αναρχικός
είναι ο οδηγός που περιφρονεί στοιχειώδεις διατάξεις του κώδικα οδικής
κυκλοφορίας και προξενεί ατυχήματα, στερώντας, πολλές φορές, από τους συνανθρώπους
του το ιερό δικαίωμα της ζωής. Αναρχικός είναι αυτός που δεν σέβεται την ησυχία
των άλλων, αλλά τους προκαλεί με αυθάδεια. Αυτός που δεν υπολογίζει οτιδήποτε
ανήκει στους άλλους.
Και για να
μιλήσουμε γενικότερα. Κάθε φορά που επεκτείνουμε το χώρο της δικής μας
ελευθερίας στο χώρο της ελευθερίας του άλλου, αγγίζουμε στα όρια της αναρχίας.
Δεν ομιλώ εδώ
για τις καθημερινές παραβάσεις ή παρανομίες. Πολλές από αυτές οφείλονται στην
ανθρώπινη ατέλεια και αδυναμία. Αναφέρομαι, κυρίως, στο φαινόμενο της, όπως την
χαρακτηρίζω, δαιμονικής αναρχίας, που συντρίβει, καταστρέφει, κονιορτοποιεί
κάθε έννοια ελευθερίας. Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν να είναι εκτός εαυτού,
σαν αφηνιασμένοι. Θα έλεγε κανείς πως ξαφνικά απλώθηκε και σκέπασε τη γη μια
επιδημία περιφρόνησης των νόμων. Η παρανομία γίνεται σύστημα ζωής, η παράβασης
κανόνας βίου.
Ιδιαίτερα στη
χώρα μας, το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης είναι επικίνδυνα μειωμένο, το να
ξεγελάσεις το κράτος θεωρείται εξυπνάδα, το να εξαπατήσεις τον διπλανό σου, για
ν’ αρπάξεις αυτά που έχει, θεωρείται σαν ενδεδειγμένη κίνηση στοιχειώδους
αυτοάμυνας. Το να κλέψεις, ως επαγγελματίας τον πελάτη σου, θεωρείται
ατσιδωσύνη. Και, πιστέψτε με, οι ατσίδες της αγοράς, έχουν μεγάλη πέραση
σήμερα.
Εδώ, φίλοι
αναγνώστες, θα μου επιτρέψετε να σας γνωρίζω τι μου εκμυστηρεύτηκε
επαγγελματίας της αγοράς, τη δεκαετία του ’70. «Πριν λίγα χρόνια, π. Παναγιώτη,
αν συνελάμβαναν κάποιον επαγγελματία της αγοράς να έχει ξεγελάσει πελάτη (έστω
και 5 δράμια ρύζι λιγότερο), τον κακολογούσαν και έκανε μέρες να φανεί στο
μαγαζί του από ντροπή. Σήμερα χαρακτηρίζεται… ατσίδας!!!
Κοιτάξτε τι
γίνεται το καλοκαίρι στις ελληνικές παραλίες, στους δρόμους μας, στα γήπεδά μας
(που προ πολλού άρχισαν να αδειάζουν), σε όλους τους χώρους των μαζικών
συγκεντρώσεων. Να μην κρατήσουμε σειρά προτεραιότητας, να μην σεβαστούμε την
επιθυμία ή τη γνώμη του άλλου, να καταπατήσουμε την ξένη περιουσία, να
προσβάλλουμε την τιμή του άλλου με χονδροειδή πειράγματα ή αστεία, που
προκαλούν… τρόμο ή αηδία.
Ο καθένας
συμπεριφέρεται λες και είναι μόνος του. Γι’ αυτόν οι άλλοι δεν υπάρχουν. Αυτή
ακριβώς η εγωιστική και διαχωριστική νοοτροπία, είναι διαλυτική της αληθινής
κοινωνικότητας.
Εμείς, οφείλουμε
να συμπεριφερόμαστε με υψηλό αίσθημα ευθύνης και σεβασμού απέναντι σε όλους.
Μη λησμονούμε πως αυτή στάση μας, στηρίζει τη γνήσια δημοκρατία
