Πρέπει να σου πω,
Για τα ανεξίτηλα
χρόνια.…
Για τους ανεμιστήρες που καταδιώκουν τα εφήμερα,
Για τις ευχές που δεν περνούν από εκκλησιές.
Για την ευφυΐα των αμαρτιών ίσως.
Για τους απροειδοποίητους σεισμούς.
Για τα χαμένα ίχνη της νεότητας
που στα δάση ψέλνουν το τροπάριο,
ποιος είμαι, ποιος είμαι…
Μετά,
θέλω να σου πω…
πού πηγαίνουν ταξίδια οι διφορούμενες σκέψεις;
πού μονάζουν τα αδέσποτα λόγια;
πότε κλάπηκαν τα
τιμαλφή των ονείρων;
Ελπίζω σε αυτοθυσίες της μνήμης, να ξες.…
στα φυλλοβόλα που σνομπάρουν αιωνιότητες…
Να μην ξεχάσω επίσης να σου πω,
πότε η νύχτα βγάζει τη νυχτικιά της.
Τι σκέφτονται οι φωτογραφίες τα βράδια
και ξεσφραγίζουν τα μυστικά
«εν τω μέσω της νυκτός»
και τι
η παλάμη της γύφτισσας,
για τις καινούργιες Πόλεις που ξέχασαν τα Λατινικά.
147.322 λευκά πλοία επευφημούν
τους σιδηροδρόμους που ξεκουρδίστηκαν…
Έτοιμος να γεράσει ο κόσμος… είπε η Δημουλά.
Το Άπειρο κλειστό.
Πώς να ταξιδέψουμε σ` ένα σταματημένο Κόσμο!
Γιάννης Ναζλίδης
13 Ιουνίου 2020
