ΠΟΥ ΝΑΝΑΙ ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ;

Ο Ιούνιος ήτανε στην ήβη και

το πράσινο κυβερνούσε ανενόχλητο.

5 Μαΐου
αγόρασε τρεις βάρκες
που τις δώρισε στο Αιγαίο
να μαζεύουν ηλιοβασιλέματα,
να τα στέλνουν δώρο στα παραμύθια.

Έπειτα δεν περνούσαν πια τραίνα,
χάθηκαν και τα τουουου του

και μείνανε μονάχα οι φωνές αγράμματων εβδομάδων
που δεν μπορούσαν να υπολογίσουν την ομίχλη των πόλεων,

ούτε να κοιτάξουν το ΑΠΕΙΡΟ
που ήταν ακόμη μικρό και κρύβονταν απ` τον χρόνο.

Γι` αυτό υπήρξε το φαινόμενο των
λευκών σελίδων,
όπου δραπέτευαν αγαπημένες σκέψεις
σαν κι` αυτήν που τραγούδαγε η κοπέλα του Αιγαίου
…γιατί γράμματα δεν ξέρω και με πιάνουν κλάματα…

Τι τόθελες να υγρανθούν τα μάτια σου καλέ;
φώναξε τότε ο Σταθμάρχης…
Επειδή δεν έφθασε το χέρι σου στο ΑΓΓΙΓΜΑ;

«Κι` έπειτα, πού νάναι οι σημαίες τώρα, οι οθόνες,
τα πλακάτ και οι ρεκλάμες, οι γραβάτες, τα λαπτοπ;
Όλος ο κόσμος στο μπλέντερ, άρχισαν τα δύσκολα,
ο Τσε δεν ήρθε στο ραντεβού, η Μαρία είναι ακόμη στο κομμωτήριο,
τα μακαρόνια στο ψυγείο κι` ο Παράδεισος μακριά»
έγραψε μετανάστης τ` ουρανού τώρα ο Κώστας Μπραβάκης.

Τότε! Τότε σηκώθηκε η Άνοιξη με αγριολούλουδα στην αγκαλιά της
και φώναξε της ΖΩΗΣ.
…για σένα τα μάζεψα, σήμερα που γιορτάζεις,
όπως τόχεις συνήθειο άλλωστε κάθε μέρα…

Ο Ιούνιος βρισκότανε στην ήβη και το πράσινο κυβερνούσε
την εκκλησία της ΑΓΑΠΗΣ,
όταν ακούσθηκε απ` τα ραδιόφωνα
Πως η ΤΕΧΝΗ είναι η ένδειξη πως υπάρχει κι` άλλος Κόσμος.

Γιάννης Ναζλίδης
27 Ιουνίου 2020