ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ…

Καθώς  χαϊδεύει ο άνεμος τις μέρες, τα χρόνια περνούν 

και έπειτα μονάζουν

στο εξατάξιο γυμνάσιο θηλέων της Μυτιλήνης.

Ήμουν μικρός 

και έπειτα  μεγάλωσα με τις βροχές 

και τα παραμύθια των μελισσοκόμων.   

Στο Κολλέγιο των Μύθων συνωστίζονταν τότε,

όσοι στο ΙΔΡΥΜΑ «Προστασία των Ελπίδων» 

κατέφευγαν.

Είχα το νου μου στ` ανοιχτά παράθυρα που 

έβλεπαν τα πέραν των συνόρων και 

το ράμφος της εύνοιας του καιρού 

πωλητής ιδανικών αισθημάτων και λυπημένων λέξεων. 

Όπως το καλοκαίρι με τα ερωτικά προνόμια  και

τα πλησιέστερα μυστικά, 

ολόιδια ! 

Όπως κατάρτια που ζητούν ελεημοσύνη 

απ` τα πέλαγα.

Έτσι κρατήθηκα!

Απ` την  φτερούγα μιας ελπίδας

που είδε το Γαλάζιο να θριαμβεύει στον Κόσμο  

και την καμπύλη της γης να μένει ανεπηρέαστη 

απ` τις πανεπιστημιακές ανακαλύψεις.

Και η αγάπη; Που νάναι αναρωτιόμουνα;

Πολυτάξιδη στα αστάθμητα πηγαινέλα.  

Κράταγα στη μνήμη μου τη φωνή μιας τρομπέτας,

τους αναστεναγμούς της Αγιάς Παρασκευής 

και της Ελένης που προσεύχονταν στο «με ξέχασες»… 

Κι` έπειτα είπα…  

…Χιλιάδες λεύγες μεσ` τ` όνειρά μας …

και στις απότομες στροφές της ΖΗΣΗΣ υπάρχω…

Ι.Α. Ναζίδης / 4 Ιουλίου 2020

Το χιλιάδες λεύγες μεσ` τ` όνειρά μας …

είναι στίχος του Οδ. Ελύτη

Γιάννης Ναζλίδης