Της Όλγας Κουτμηρίδου-Μεταξά
Σήμερα η σιωπή,κάθεται δίπλα μου χωρίς παρεμβάσεις.Ήρθανε φίλοι ξαφνικά,μα οι σκέψεις δυσκολεύτηκαν να γίνουν λέξεις.Ξέχασαν πως είναι να ξεπηδούν από τα χείλη.Η σιωπή τις μάζεψε και τις εβαλε στα δωμάτια του νού.Έμεινα μαζί της και μιλήσαμε για την αλήθεια.Αυτή που τώρα την υποστηρίζω παραδεχόμενη την ύπαρξη της.Μπορεί να είναι μια αλήθεια σκληρή,την προτιμώ έτσι,από μια αλήθεια καλυμμένη.Και αν φανερώνεται το λάθος μου έχω το θάρρος να το πώ χωρίς δικαιολογίες.Κάποιος την πόρτα μου χτυπάει μέσα στης νύχτας το σκοτάδι και με την βία προσπαθεί την αλήθεια μου, να πάρει.Ξαφνικά η σιωπή ξεσήκωσε τις λέξεις και αυτές ξεχύθηκαν με δύναμη έξω από την πόρτα.Υπερασπίστηκαν την αλήθεια και κατάφεραν να την σώσουν από των ανθρώπων την υποκρισία.Την έκρυψαν στα δωμάτια του νου και έκαναν συμβούλιο για αρκετές ώρες.Άνοιξαν τα χαρτιά τους και μελετούσαν τα δεδομένα.Η σιωπή καθότανε μπροστά στο παράθυρο και περίμενε την απόφαση.
-Ίσως δεν έπρεπε να τα πείς όλα αυτά.Δεν λέμε να πεις ψέματα όμως δεν χρειάζεται να τα λές και όλα τις είπαν.
-Εγώ δεν ξέρω να λέω ψέματα,δεν παίζω με τις ψυχές των ανθρώπων.Το καθαρό μυαλό θα καταλάβει πότε και γιατί ειπώθηκαν όλα όσα είπα.Αλλοίμονο αν προσπαθούσα να συμβιβαστώ με όλους.Καθαρά και γενναία μιλώ,όποιος θέλει με ακούει αλλιώς ας σωπάσει!
Η αλήθεια δεν περίμενε απαντήσεις από τις λέξεις,άνοιξε γρήγορα την πόρτα και μπήκε στο δωμάτιο της σιωπής.Το μόνο που έκαναν οι 2 φίλες ήταν να χαμογελούν η μία στην άλλη πρίν πέσουν για ύπνο......
