Την περασμένη Παρασκευή πέθανε ο καλύτερος μου φίλος, ο Στέργιος Κωτσόπουλος.
Μερικές μέρες πέρασαν μετά τον θάνατο του και προσπαθώ ακόμα να χειριστώ το πένθος μου.
Θα περάσει πολύς καιρός που όταν θα είμαι στην Βέροια και περνώντας έξω από το ιατρείο του, θα συνειδητοποιήσω ότι ο Στέργιος δεν είναι πλέον εκεί.
Μαζί περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια, μαζί τελειώσαμε το Γυμνάσιο και ζήσαμε αξέχαστες στιγμές.
Οι σπουδές μας χώρισαν, ο Στέργιος στην Θεσσαλονίκη, εγώ στο Μόναχο.
Αλλά μας χώρισαν μόνο γεωγραφικά. Η αδελφική φιλιά έμεινε ακλόνητη.
Και η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη όταν ήρθε στην Γερμανία και άνοιξε ένα οδοντιατρικό ιατρείο για πολλά χρόνια στο Fürth.
Το όνομα του έγινε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα γνωστό σε όλη την περιοχή.
Ένας θαυμάσιος επιστήμονας.
Αλλά και μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ο φιλικός δεσμός μας παρέμεινε ακέραιος.
Κάθε φορά που ερχόμουν στην Βέροια πάντα αναζητούσα την συντροφιά του φίλου μου Στέργιου.
Ο Στέργιος ήταν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος, χαμογελαστός, γενναιόδωρος, μεγαλόψυχος, χωρίς εγωισμούς. Άνθρωπος πολύ κοινωνικός με αγάπη και εμπιστοσύνη στον συνάνθρωπο.
Για μένα ήταν ο Στέργιος ένας αγνός και πραγματικός φίλος με αρχές, ήρεμος, ευγενικός, φιλόξενος, έντιμος, ειλικρινής, δίκαιος και ακέραιος χαρακτήρας
Τον Στέργιο τον εκτιμούσα βαθιά και απολάμβανα τα βράδια μαζί του, με τις συζητήσεις, όχι μόνο επιστημονικές, αλλά επαγγελματικές, πολιτικές και κοινωνικές.
Επίσης η πένα του υπήρξε έως το τέλος ακούραστη και ήθελε πάντα να μεταφέρει τις ιδέες του ως σκεπτόμενος άνθρωπος και προοδευτικός διανοητής.
Μέχρι τις τελευταίες του στιγμές φρόντιζε ο Στέργιος για την άρρωστη σύζυγό του Μανουέλα και παρείχε επί χρόνια την καλύτερη δυνατή θεραπεία.
Αιωνία σου η μνήμη, αξέχαστε φίλε Στέργιο
Φωτό: Με τον αδελφικό μου φίλο Στέργιο το 1968 στην Βέροια
Καθηγητής Νευροχειρουργικής
Διευθυντής του Τμήματος
Χειρουργικής Περιφερικών Νεύρων“
του Πανεπιστημίου Ουλμ/Γερμανίας
