Έβλεπα τα πουλιά που πετούσαν
κι` έψαχνα να βρω το βάρος που
κουβαλούν
οι άνθρωποι στις καρδιές τους.
Ο στεναγμός με βρήκε πίσω απ` το
παράθυρο,
ανάμεσα στα τετελεσμένα και τα μελλούμενα,
με δώδεκα λαϊκά τραγούδια στη
φωνή μου προστατευμένα…
Έβλεπα την επιδημία
στη διασταύρωση «ΤΩΡΑ και ΕΠΕΙΤΑ»
να διαιρεί τις στιγμές της τεχνολογικής
παντοδυναμίας
με τα ζουζούνια
και την υπεροψία των θνητών του
φθινοπώρου.
Στο «Μη καταστρέφετε το πράσινο»
ζούσαν οι μέλισσες,
στα σπίτια των λουλουδιών
και αδιαφορούσαν για τα
εικοσιτετράωρα των ανθρώπων
και του Κόσμου τα αυριανά.
Δύσκολες που είναι οι Κυριακές
και μ` αγκομαχητά,
στις άκαμπτες διενέξεις τους με
την καθημερινότητα!
Ένα άλλο δωμάτιο θέλω!
Δίπλα στα μαγαζιά με τα
ενοικιαζόμενα ποδήλατα.
Δίπλα στην νεόδμητη οικοδομή
των ερωτηματικών βλεμμάτων.
Εκεί,
που μπορούν να βρουν θέση τα
σφάλματα
που ζητιανεύουν μια συγχώρεση από
το Χρόνο.
Λες να χαλάσει ο
καιρός; σκεφτόμουν έπειτα…
Νύχτωσε πάλι.
Όπως Πάντα νύχτωσε!!!
Γιάννης Ναζλίδης
5 Σεπτεμβρίου 2020
