ΩΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΘΑ ΘΥΜΗΘΩ…… του Γιάννη Ναζλίδη

 Ίσως ν` ακούγονταν ακόμη

γαυγίσματα απ` τις παλιές νύχτες

και νά λειψαν τα ταξίδια του Νου

στην Εύκρατο Ζώνη των ονείρων.

Να  φταίξαν

οι ματαιωμένοι έρωτες του φθινοπώρου μήπως

για την ανομβρία;

Όμως ακόμη ταξιδεύουνε  τα πλοία.

Τα πλοία που χάσανε τους ναύτες τους,

και οι κοινωνίες που αγνοούν

τα αίτια της ταχύτητας του Χρόνου.

Έπειτα είναι κι` αυτό.

Βρέθηκε επιτέλους η φόνισσα του Παπαδιαμάντη

που έψαχνε η Ίντερπολ της λογοτεχνίας.

Πότε όμως θα σταματήσουν οι φόνοι των Μολυβιών,

τα τραύματα που διαπράττουν,

τα χρέη των αστυνομικών μυθιστορημάτων της

στην Αθωότητα;

Πως θυμούνται όμως τα μυστικά,

τ` απόκρυφα και τις λύπες των ερωτευμένων;

το πως παραδόθηκε στους μύθους των βαρκάρηδων η θάλασσα;

το ποιος δίδαξε τα ΘΑΥΜΑΤΑ στα λουλούδια;

Ως το απόγευμα θα θυμηθώ

ποιος  «δώρισε» στους γαλαξίες το ΞΕΡΩ

και πότε έπειτα μετανοιωμένοι

του ζήτησαν να τους διηγηθεί για το ΑΠΕΡΑΝΤΟ …

Γιάννης Ναζλίδη

12 Σεπτεμβρίου 2020