Ίσως ν` ακούγονταν ακόμη
γαυγίσματα απ` τις παλιές νύχτες
και νά λειψαν τα ταξίδια του Νου
στην Εύκρατο Ζώνη των ονείρων.
Να φταίξαν
οι ματαιωμένοι έρωτες του φθινοπώρου μήπως
για την ανομβρία;
Όμως ακόμη ταξιδεύουνε τα πλοία.
Τα πλοία που χάσανε τους ναύτες τους,
και οι κοινωνίες που αγνοούν
τα αίτια της ταχύτητας του Χρόνου.
Έπειτα είναι κι` αυτό.
Βρέθηκε επιτέλους η φόνισσα του Παπαδιαμάντη
που έψαχνε η Ίντερπολ της λογοτεχνίας.
Πότε όμως θα σταματήσουν οι φόνοι των Μολυβιών,
τα τραύματα που διαπράττουν,
τα χρέη των αστυνομικών μυθιστορημάτων της
στην Αθωότητα;
Πως θυμούνται όμως τα μυστικά,
τ` απόκρυφα και τις λύπες των ερωτευμένων;
το πως παραδόθηκε στους μύθους των βαρκάρηδων η θάλασσα;
το ποιος δίδαξε τα ΘΑΥΜΑΤΑ στα λουλούδια;
Ως το απόγευμα θα θυμηθώ
ποιος «δώρισε» στους
γαλαξίες το ΞΕΡΩ
και πότε έπειτα μετανοιωμένοι
του ζήτησαν να τους διηγηθεί για το ΑΠΕΡΑΝΤΟ …
Γιάννης Ναζλίδη
12 Σεπτεμβρίου 2020
