Του ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Πριν μερικά χρόνια, φίλοι αναγνώστες, μερικοί μαθητές προέβησαν στο απαίσιο, τερατώδες, φρικιαστικό φαινόμενο του ξεγυμνώματος καθηγητού.
Προ ημερών, στην Κρήτη (νομίζω το 2ο Γυμνάσιο Χανίων), πατέρας εκτύπησε εκπαιδευτικό. Οδηγήθηκε ο δράστης στο αυτόφωρο και καταδικάσθηκε.
Εξ αφορμής: 1) Των συζητήσεων για την εκπαίδευση, 2) Του ξεγυμνώματος του καθηγητή και 3) Της χειροδικίας εκπαιδευτικού από γονέα, θα μου επιτρέψετε να γράψω ορισμένες σκέψεις μου.
Σε όσα, βέβαια, θα αναφέρω, υπάρχουν και εξαιρέσεις, οι οποίες, όμως, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Υπάρχει άραγε, φίλοι αναγνώστες, έστω και ένας Έλληνας που να είναι υπερήφανος για το εκπαιδευτικό μας σύστημα; Και αν ναι, τότε πώς εξηγείται ότι μόνο η ημιμάθεια (κοινώς αγραμματοσύνη), αλλά και η συνεχώς αυξανόμενη παραβατική των νέων μας (και… άκουσον, άκουσον… των γονέων), που εκδηλώνεται με καταλήψεις σχολικών κτιρίων, καταστροφές δημόσιας περιουσίας (αλήθεια ποιος πληρώνει;), συγκρότηση και δράση συμμοριών ανηλίκων, ακόμη και βιασμών, διακίνηση ναρκωτικών, κατασκευή βομβών μολότοφ μέσα σε σχολικές αίθουσες, με παντελή έλλειψη σεβασμού, με διακίνηση βιντεοπορνό και άλλα παρόμοια θλιβερά και ακατανόητα, για μια πολιτισμένη κοινωνία;
Κατ’ επανάληψη έχει λεχθεί και γραφεί πως το Ελληνικό σχολείο δεν επιτελεί σωστά την αποστολή του. Κι αυτό ελάχιστα απέχει, δυστυχώς από την πραγματικότητα για πολλούς λόγους, ο σπουδαιότερος των οποίων είναι ότι ελάχιστα ή διόλου ενδιαφέρεται για την ΠΑΙΔΕΙΑ των τροφίμων του. Και όταν λέμε ΠΑΙΔΕΙΑ δεν εννοούμε μόνο και αποκλειστικά την πνευματική καλλιέργεια των μαθητών, εννοούμε κάτι περισσότερο και μεγαλύτερο. Εννοούμε την καλλιέργεια «ολοκληρωμένων ανθρώπων, τόσο από πνευματική όσο κι από ψυχική, σωματική και κοινωνική άποψη. Ανθρώπων, που να είναι πειθαρχημένοι και ισορροπημένοι, να έχουν συνείδηση εθνική, να σέβονται τους συνανθρώπους τους, να τηρούν τους νόμους της πατρίδας τους και τους κανόνες της κοινωνίας με τη θέλησή τους και πολλά άλλα, που οι εκπαιδευτικοί μας νόμοι διαλαμβάνουν και δυστυχώς δεν τηρούνται (αλήθεια πόσοι νόμοι εφαρμόζονται σ’ αυτή τη χώρα;). Εάν όλα αυτά επιδιώκονταν και πραγματώνονταν, δεν θα γινόμασταν μάρτυρες παρόμοιων απαράδεκτων εκτροπών και η κοινωνία μας θα είχε ένα καλύτερο μέλλον.
Με το να συμπεριφέρονται οι νέοι μας (δυστυχώς και οι… γονείς) με τρόπο ηθικά απαράδεκτο (είπαμε: υπάρχουν και εξαιρέσεις), σημαίνει πως τόσο οι γονείς, όσο και οι μαθητές δεν είναι σωστοί, πως δεν έχουν παιδεία, έστω κι αν είναι άριστοι (οι μαθητές) στα μαθήματά τους. Άλλο επιστήμη και άλλο αρετή. Άλλος επιστήμονας ή άλλο επαγγελματίας κι άλλο Άνθρωπος (με άλφα κεφαλαίο). Αυτό ακριβώς διδάσκει και η σοφή ρήση: «επιστήμη χωριζομένη αρετής, πανουργία φαίνεται». Και ο δρόμος που οδηγεί στις επιστημονικές γνώσεις είναι σχετικά εύκολος (ακόμη και μόνος του κανείς μαθαίνει), ο δρόμος, όμως, που οδηγεί στους σωστούς ανθρώπους είναι δύσκολος και γι’ αυτό όλοι τον αποφεύγουν.
Πότε άραγε θα το καταλάβουν αυτοί οι γονείς, οι οποίοι είναι παθιασμένοι να δουν το παιδί τους σε ένα οποιοδήποτε ΑΕΙ ή ΤΕΙ, αδιαφορώντας για όλα τα άλλα που καθορίζουν την ανθρώπινη ποιότητα και δίνουν αξία και ζωή;
Παιδιά μιας κοινωνίας σε παρακμή, σε βαθιά κρίση, είναι φυσικό να μην είναι σωστά. Πώς να είναι σωστοί οι μικροί, όταν δεν είναι σωστοί οι μεγάλοι; Και την ευθύνη δεν έχει αποκλειστικά το σχολείο για τη διαπαιδαγώγηση των νέων. Πριν και μαζί με αυτό, η οικογένεια παίζει το σημαντικότερο ρόλο. Πόσοι είναι οι γονείς που βάζουν όρια στην ανατροφή των παιδιών τους; Αντίθετα, ικανοποιούν όλες τους τις επιθυμίες, ακόμη και τις πιο παράλογες και μάλιστα πριν ακόμη εκφραστούν αυτές από τους νεαρούς βλαστούς τους. Έτσι, τα παιδιά γίνονται απείθαρχα, βασιλιάδες και τύραννοι στην οικογένεια και αργότερα στην κοινωνία. Γι’ αυτό λέμε πως είναι προτιμότερο να έχουμε σήμερα καλές οικογένειες, παρά καλά σχολεία.
Είναι πλέον καιρός να καταλάβουμε όλοι (οικογένεια, σχολείο, κοινωνία) πως παιδεία δεν είναι θωπεία, αλλά παιδεμός, παίδεμα, στέρηση. Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στα σχολεία μας, εκτός των άλλων ενδεδειγμένων μέτρων που πρέπει να ληφθούν, είναι απαραίτητοι και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, παρά τις αναμενόμενες λυσσαλέες αντιδράσεις των ψευτοκουλτουριάρηδων, που αγωνίζονται μόνο για δικαιώματα και διόλου για υποχρεώσεις.
Η άκρα ανεκτικότητα, τα χάδια, η ατιμωρησία, η ισοπέδωση και η παντελής έλλειψη πειθαρχίας και σεβασμού που επέβαλαν οι κατ’ όνομα «προοδευτικοί» σ’ όλους τους θεσμούς και προπαντός στην εκπαίδευση (κι αυτό για τους γνωστούς ψηφοθηρικούς λόγους), πρέπει το συντομότερο δυνατό να εκλείψουνε, για να μη δούμε ακόμη χειρότερα στο μέλλον, από αυτά που βλέπουμε σήμερα. Όσο πιο βαθιά είναι η κρίση στην εκπαίδευσή μας, τόσο πιο βαθιές και επώδυνες τομές απαιτούνται. Και αυτό είναι εφικτό, αρκεί να υπάρξει μια «Εθνική Πολιτική για την Εκπαίδευση» με τη συμμετοχή όλων των κομμάτων. Διαφορετικά ο εκπαιδευτικός πρωτογονισμός θα διαιωνίζεται, με ψευτομεταρρυθμίσεις προς αποφυγή του εθνοκτόνου πολιτικού κόστους.
Αλήθεια, φίλοι αναγνώστες, πότε επιτέλους θα αρχίσουμε να μιλάμε για πολιτικό όφελος;
