Ήταν Ιούνιος του 2009.Αρχές του μήνα μέσα του Ιούνη δεν θυμάμαι καλά. Αυτό που έμεινε στην μνήμη μου ήταν η μέρα που γνώρισα μια άσπρη χνουδωτή μπαλίτσα να τρέχει στην αυλή της μονοκατοικίας. Μια όαση ανάμεσα στις γύρω πολυκατοικίες της γειτονιάς μου. Όταν άνοιγα την συρόμενη καγκελόπορτα με υποδέχονταν το γιασεμί με τα μικρά του άσπρα ευωδιαστά λουλουδάκια .Και όταν τα άνθη έπεφταν στις σκάλες και στην πίσω αυλή έβλεπες ένα κάτασπρο χαλί που πάνω του χοροπηδούσε ο Άργος η μικρή μπαλίτσα. Πάνω στην γέρικη ελιά τα σπουργίτια χαλούσαν τον κόσμο με τα τιτιβίσματα τους.
Ο Άργος τα κοίταζε περίεργα και γαυγίζοντας τα μάλωνε όταν ήθελε να κοιμηθεί, Η κάτω αυλή ήταν γεμάτη γλάστρες με βασιλικούς, μολόχες και πετούνιες μια μεγάλη αγγελική στην γωνία και ένα άσπρο στρόγγυλο τραπεζάκι με κόκκινες καρέκλες στην άκρη. Καθαρή και στολισμένη φιλοξενούσε πολύ κόσμο για φαγητό, καφέ ή γλυκό του κουταλιού από τα χέρια της οικοδέσποινας. Στο μπροστινό μπαλκόνι πάλι μοσχοβολούσε το αγιόκλημα.
Σε ένα τέτοιο σπίτι μεγάλωνε ο Άργος αμερικάνικο Ακίτα δώρο της Γλυκερίας στον Κώστα. Όσο περνούσαν τα χρόνια το σκυλί γινότανε πιο δυνατό και μεγαλόσωμο .Ήταν κοινωνικός και δεν ενοχλούσε κανέναν όταν τον έβγαζαν βόλτα. Αφοσιωμένος στην οικογένεια κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει την αυλή! Κάθε φόρα που πήγαινα για καφέ η Ρούλα τον απομάκρυνε από τις σκάλες δίνοντας του μια φρυγανιά για να μπω στο σπίτι. Με κοίταζε με τα μεγάλα εκφραστικά του μάτια παρατηρώντας την κάθε μου κίνηση ειδικά προς την Ρούλα που την είχε αδυναμία.
Πολλές φορές μοιραζόμουν το κουλούρι μου μαζί του, το δεχότανε με όρεξη και ευχαρίστηση. Ο Άργος της γειτονιάς μας που τον ήξεραν όλοι, από τον γαλατά, και τον ταχυδρόμο ,μέχρι φίλους ,γείτονες ,μουσικούς ,επώνυμους και ανώνυμους έφυγε την περασμένη Τετάρτη στα 12 του χρόνια αφήνοντας την τελευταία του πνοή κάτω από το γιασεμί γεμίζοντας όλους μας θλίψη. Η όμορφη αυλή έμεινε βουβή ,τα σπουργίτια σίγησαν κανείς δεν θα σκαλίζει τα χαλίκια, και οι γάτες που δεν τολμούσαν ούτε απέξω να περάσουν τώρα θα μπαίνουν ανενόχλητες.
Η οικογένεια είναι απαρηγόρητη και η απουσία του είναι τόσο αισθητή. Και εγώ όταν ανοίγω την μεγάλη καγκελόπορτα δεν θα αντικρύζω πια τον φίλο μου για να μοιράζομαι μαζί του το κουλούρι μου......Καλό ταξίδι Άργο μου
