Τρέχανε
βιαστικά οι μέρες
να προλάβουν
τις ημερομηνίες.
Την παιδική
ηλικία του Χρόνου να προλάβουν…
Λαίμαργα που
κοιτούσαν απ` τα παράθυρα
τα όνειρα
τότε,
τότε που μεγάλωνα
αυτοδίδακτος
μεταφράζοντας
ήχους καμπαναριών,
για να προλάβω
την επέτειο
της βελτίωσης του καιρού
και την ήττα της πεζής πραγματικότητας.
Τι να έκανα
άλλο;
Τώρα που η
επιδημία
προσφέρει
μια Εστία Ταπείνωσης
περνούσαν από το μυαλό μου ερωτήματα.
Πότε οι
Πόλεις θα είναι υγιείς;
Πότε θα γιορτάζεται
η αθωότητα
των ανωνύμων
πολιτών;
Πότε οι
Δήμαρχοι να επιτεθούν
στην
στεναχώρια και θα
τιμωρήσουν παραδειγματικά
την
καθημερινή επανάληψη;
Σκεφτόμουν
τις αιτίες
της έκλειψης των σχέσεων τότε.
Ελεήστε την
πραγματικότητα Χριστιανοί έλεγα.
Επιτέλους
πότε ο κόσμος
θα ερωτευθεί
τις αναπάντητες ερωτήσεις;
Πότε θα γίνω
απρόσβλητος σαν
τον Ιούλιο; έλεγα..
Γιάννης
Ναζλίδης
9
Ιανουαρίου2021
