Στον λεγόμενο «Επιτάφιο» του Περικλή, όπως αποδόθηκε από τον Θουκυδίδη, γράφεται πόσο αφύσικο και δύσκολο είναι να κηδεύουν οι μεγαλύτεροι, οι γονείς, τους νεότερους γιους κ.λπ.
Ο θάνατος του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου, έφερε στη σκέψη μου, πάλι, αυτή τη σοφή έκφραση, παγκόσμιας και παντοτινής αξίας, γιατί ο πολιτικός φίλος μου, «προσκολλήθηκε» πάνω σε όλες τις ανάλογες προσπάθειές μου, χωρίς να συζητήσει ή να ζητήσει τίποτε!
Και είμασταν άγνωστοι μεταξύ μας, όπως δε μου έλεγε η αρχή έγινε στο Μακροχώρι, όταν είχα παραιτηθεί από Νομάρχης, στην «Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και μιλούσα ως υποψήφιος βουλευτής του Κέντρου…». Από τότε «βιδώσαμε» παρά τη διαφορά ηλικίας, 16 ετών.
Και τελειώνοντας, τον σύντομο χαιρετισμό μου, παρακαλώ, όσους και όσες καταπιάστηκαν με τα «κοινά», μα σκεφθούν πόσο μεγαλύτερο θα ήταν το κενό και πόση απογοήτευση θα αισθάνονταν αν δεν είχαν την αδελφική αγάπη μερικών άσημων αλλά όχι άσιμων απλών ανθρώπων, δικαιώνοντας τη γνώμη του αρχαίου ποιητή, «Πόσο χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος, όταν είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ».
Γιώργος Χιονίδης
