του Ιωάννη Ιασ. Βελέντζα
Διπλ.
Ηλεκτρολόγου Μηχανικού
Μετά
από 15 χρόνια συνδικαλιστικής περιήγησης, 24 χρόνια γάμου και 27 χρόνια ως
ελεύθερος επαγγελματίας κατέληξα: να ντύνομαι στη "μπουτίκ μπαμπάς &
μαμά", να τρώω από το "μάρκετ πεθερός & πεθερά" και να σας
"πολεμώ" με το πληκτρολόγιο μου".
ο τίτλος
προφανώς και σας παραξενεύει, αλλά στο τέλος του άρθρου, θα τον καταλάβετε.
Μεγάλο θέμα
των ημερών οι καταγγελίες εκμετάλλευσης σε νεαρές ηλικίες, από ζώα παλαιάς
κοπής, αλλά με ανθρώπινη ηλιθιότητα, στον καλλιτεχνικό χώρο και όχι μόνο!
Καθημερινό
φαινόμενο στα κανάλια, τα οποία προμηθεύονται τόνους από χαρτομάντηλα για να
σκουπίσουν τα δάκρυά τους, ξεχνώντας βέβαια ότι αυτά τα μέσα καθιερώσανε, τα
πάσης φύσεως ζώα που τότε ήταν κατοικίδια και τώρα γίνανε, άγρια θηρία!
Και ο κόσμος απορημένος, λες και δεν ξέρει,
λες και δεν γνωρίζει!
Μία κοινωνία βουτηγμένη σε πελάγη υποκρισίας, βουτηγμένη
στο ψέμα, στη βρώμα, στη δυσωδία, μία κοινωνία που δεν ήξερε, δεν είδε, δεν
μπορεί να το πιστέψει!
Μία κοινωνία, που εάν κάποια στιγμή πλησιάσει
το παιδί και ανακοινώσει στους γονείς ότι θέλει να μονάσει για παράδειγμα, ότι
θέλει να αφιερωθεί στον Χριστούλη τέλος
πάντων, τότε εάν οι γονείς είναι πιστοί θα «πιάσουνε» δεσποτάδες και
αρχιεπισκόπους για να τους αφορίσει το
παιδί, στην τελική, ενώ εάν είναι άθεοι τότε θα αρχίσουν να προσεύχονται και να
κάνουν μετάνοιες, για να μην ακολουθήσει το καμάρι τους το στραβό το δρόμο!
Το να προσεύχεσαι για τη συγχώρεση των
αμαρτιών των συνανθρώπων σου, είναι έγκλημα, ενώ να συμμετέχεις στον
εξευτελισμό του προσώπου και στην ισοπέδωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, είναι
έργο θεάρεστο!
Μία κοινωνία που βλέπει το κορίτσι τους να
συμμετέχει σε παιχνίδι που τρέχει να προλάβει κομμωτήριο, τρέχει να ψωνίσει
γόβα στιλέτο, να ρωτά πόσο χρόνο έχει ακόμη και να φορά μια το κόκκινο
φουστάνι, μια το πράσινο και όλα αυτά, για να νικήσει και να πάρει και ένα
βρακί τζάμπα, δυστυχώς δεν έχει να περιμένει και τίποτα!
Μία κοινωνία που ο γονιός πρέπει να κάνει
αγώνα για να πείσει το παιδί του, ότι δεν πρέπει να ξεχνά τον ήρωα, μία
κοινωνία που δεν πιστεύει σε τίποτα, μία κοινωνία που σκίζει τα σύμβολά της και
ξεσκίζει τη σημαία,
ναι στο φωνάζει ο χοντρός, μην περιμένεις
τίποτα, έχεις πέσει ήδη στο γκρεμό και προσπαθείς να ανοίξεις το αλεξίπτωτο!
Μπαμπάκο, σήμερα ο φίλος μου είπε, ότι είσαι
συντηρητικός, οπισθοδρομικός και φασίστας, του το είπε η μαμά του!
Μπαμπά στενοχωρήθηκα πολύ, αλλά εγώ ξέρω τι
είσαι και σε αγαπώ πολύ!
Φίλοι μου, σταματώ εδώ και συνεχίζω με στίχους
τραγουδιών, για να δούμε ότι όλα έχουν ειπωθεί και όλα πρέπει να τα
περιμένουμε!
«Μεγάλωσα δίχως έκφραση στο πρόσωπό
μου…
ανέραστα εφηβικά βράδια…
ένα παγωμένο δάσος με κόκκινα δέντρα η καρδιά μου.
Παντρεύτηκα στα δεκαεννιά…
ο άντρας μου είναι άνθρωπος με σπουδές κι αλκοολικός…
ασέλγησε σε όλα τα όνειρά μου.
Έχω τρία παιδιά … όμορφα παιδιά…δε χαμογελούν συχνά…
εκείνος πάντα λείπει σε δουλειές…γυναικοδουλειές
κι εγώ για να τον εκδικηθώ άρχισα το ζάπινγκ και τα
ψυχοφάρμακα.
κι έτσι τα κόκκινα δέντρα έγιναν μαύρα».
Και αφού τόσο εύκολα τα κόκκινα δέντρα τα κάναμε
μαύρα, υπάρχει και η συνέχεια:
«Κοιτάζω τις πρωινές εκπομπές κι αναρωτιέμαι
αν θα μπορούσα να έχω κι εγώ μία απ’ αυτές…
να γίνω ξανθιά, να έχω χίλιους εραστές…
Λεφτά, δημοσιότητα, γκλαμουριά…
Η τέλεια υπέρτατη χυδαιότητα…
Το μέγα μυστήριο…ο θύτης και το θύμα…
Άδεια βλέμματα, κακόφωνα γέλια»,
Και συνεχίζω και κλείνω με μία τραγουδίστρια παλαιάς
κοπής, τη Μαρινέλλα και «όλη η Ελλάδα φάλτσα ζει».
«την άσπρη χώρα μας βρωμίσαμε με μαύρο χρώμα,
το σήμερα, σπόρος νεκρός μέσα στο χώμα.
Γέλα νικημένε νικητή,
έτσι κι αλλιώς όλη η Ελλάδα φάλτσα ζει.
Τώρα που φάλτσα προσκυνάμε,
φάλτσα περπατάμε, φάλτσα τραγουδάμε, φάλτσα αγαπάμε»!
Στην πρώτη περίπτωση οι στίχοι είναι από το
τραγούδι «Η μικρή Ελένη», σε
στίχους Δέλτα Μιχάλης, και εκτέλεση Δημητριάδη Μαρία.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΤΡΙΔΑ!
ΥΓ.
Για αυτούς που αναρωτιούνται τι δώρο θα πάρω
του Βαλεντίνου, στις γυναίκες της ζωής μου, η απάντηση απλή: «ένα ταψί σάμαλι»!
Τα λουλούδια έχουν αγκάθια, ενώ το σάμαλι,
σιρόπι!
Φίλοι μου, καλή σας ημέρα,
