Συναντηθήκαμε
(και οι δύο φτωχόπαιδα), στο Νηματουργείο ΠΡΟΥΣΑΛΟΓΛΟΥ (Περαιως 18) Μοσχάτο.
Εσύ 20 χρονών κι εγώ 23.
Σε γενομένη
συζήτησή μας, σου είπα ότι σκοπεύω να γίνω κληρικός. Γίνεσαι παπαδιά; Αμέσως
είπε ΝΑΙ.
Ήρθαμε σε επαφή
με το Μητροπολίτη Καστοριας ΔΩΡΟΘΕΟ (ο οποίος για ένα χρόνο ήταν διευθυντής
της Επταταξίου Εκκλ. Σχολής Κορίνθου,
όπου σπούδαζα).
Την 11.11.1962
παντρευτήκαμε, 3-2-1962 έγινα διάκονος και 10.2.1963 πρεσβύτερος.
Μετά από μια
εβδομάδα ήμασταν στην ενορία μας (Βασιλειάδα Καστοριάς 7 ½ χρόνια). Δύσκολες οι
συνθήκες. Είμασταν, όμως, ευτυχισμένοι, καθώς ήρθε και η κόρη μας (1964).
Την 1.10.70
ήρθαμε στη Βέροια και ο Μακαριστός Παύλος με έβαλε στον «Αγιο Αντώνιο». Εγώ,
πολύ δουλειά, εσύ θαυμάσια νοικοκυρά, γέννησες και το γιο μας το Σωτήρη, επτά
μήνες ξαπλωμένη.
Ξεκινήσαμε από
φτωχόπαιδα, δουλέψαμε σκληρά, κάναμε παιδιά, τα σπουδάσαμε, τα παντρέψαμε, τα
βοηθήσαμε, όσο μπορούσαμε, να «στήσουν» το σπιτικό τους. Μας έδωσε ο Θεός και
εγγόνια.
Εσύ, όμως, την
Τετάρτη το βράδυ (31-3-21 7.30), αποφάσισες να μας χαιρετήσεις. Σε κάλεσε ο
Θεός κοντά του και αναπαύεσαι από τα τόσα που υπέφερες. Ο πόνος μας είναι
μεγάλος.
Ήσουν άξια
σύζυγος, μητέρα και γιαγιά (μεγάλωσες και τα τρία εγγόνια).
Εγώ (82 πια
χρονών) δεν θα αργήσω να έρθω κοντά σου. Να με περιμένεις.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η
ΜΝΗΜΗ
Ιερέας Παναγ. Χαλκιάς
