Του ιερέως
Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Συμπληρώνοντας φέτος, φίλοι αναγνώστες, 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, το κορυφαίο γεγονός που σηματοδότησε την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους. Το όραμα τα λευτεριάς σιγόκαιγε για χρόνια στην ψυχή του υπόδουλου Έλληνα, που με το τεράστιο ψυχικό σθένος αγωνίστηκε και αποτίναξε τον τουρκικό ζυγό, που καταδυνάστευε το έθνος 400 ολόκληρα χρόνια.
Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Διάκος, Παπαφλέσσας, Υψηλάντης, Κανάρης, Μιαούλης, Ανδρούτσος, Νικηταράς, Ρήγας Φεραίος, Παλαιών Πατρών Γερμανός και αμέτρητοι ήρωες, επώνυμοι και ανώνυμοι, αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση και παροιμιώδη ανδρεία, για μια ελεύθερη πατρίδα.
Στον ξεσηκωμό του 1821 όμως, δεν έλειψε και η ηρωική συμμετοχή της γυναίκας, που με αυτοθυσία, δυναμισμό και εθνική περηφάνεια, προσέφερε τα μέγιστα στον αγώνα. Ρουμελιώτισσες, Πελοποννήσιες, Νησιώτισσες, Ηπειρώτισσες, Μακεδονίτισσες, Θρακιώτισσες, Κρητικές, μορφωμένες, αγράμματες, γνωστές και άγνωστες, μανάδες, σύζυγοι, κόρες, κράτησαν ζωντανές τη θρησκεία, τη γλώσσα, την αγάπη για την πατρίδα και αναμμένη τη φωτιά για την ελευθερία. «Όσο ζείτε την Τουρκιά να μην την προσκυνάτε», έλεγαν στα παιδιά τους.
Οι Μεσολογγίτισσες κατά την ηρωική έξοδο κρατούσαν στο ένα χέρι το σπαθί και στο άλλο το μωρό τους. Οι γυναίκες της Χίου, το 1822, διάλεξαν το θάνατο, προκειμένου να πέσουν στα χέρια του εχθρού και ατιμασθούν στα σκλαβοπάζαρα. Η Μόσχω Τζαβέλλα, σύζυγος του Λάμπρου, μαζί με 400 Σουλιώτισσες το 1792 επιτέθηκαν στους Τουρκαλβανούς του Αλή Πασά, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν.
Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα (1776-1825) και η Μαντώ Μαυρογένους, δύο εμβληματικές γυναίκες, που διέθεσαν όλη την περιουσία τους στον αγώνα, ηγήθηκαν στη μάχη και έκαναν γνωστή την επανάσταση και τα εθνικά μας ιδεώδη στην Ευρώπη, μεγαλώνοντας το κίνημα του φιλελληνισμού.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η Μαντώ Μαυρογένους, που τιμήθηκε από τον Καποδίστρια με το βαθμό της αντιστρατήγου, πέθανε φτωχή και ξεχασμένη από το ελληνικό κράτος. Η Λένα Μπότσαρη μαζί με 200 γυναίκες έκλεισε την τελευταία πράξη του δράματος στο Ζάλογγο, η Χάϊδω Σέχου στο Σούλι, η Γαλαξειδιώτισσα Αλεφάντω, η Παπαδιά Κουρκουμέλη στο Μεσολόγγι, η Δόμνα Βισβίζη από τη Θράκη, μάνα 4 παιδιών, έγινε καπετάνισσα και πολέμησε ηρωικά. Η κρητικά Χαρίκλεια Δασκαλάκη ανατινάχτηκε στο Αρκάδι, η Μανιάτισσα Κωνσταντία Ζαχαριά, ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης στη Σπάρτη, η Σπαρτιάτισσα Σάββαινα πολέμησε στο Βαλτέσι, η Ζαμπέτα Κολοκοτρώνη, μάνα του Θεόδωρου, ανέθρεψε αγωνιστές, Ρουμελιώτισσα Ασήμω Γκούρα αναδείχθηκε σε μεγάλη ηρωίδα στην πολιορκία της Ακρόπολης των Αθηνών (1826-1827), είναι λίγες μόνο από τις γενναίες γυναίκες που προσέφεραν στον αγώνα της ανεξαρτησίας και αποτέλεσαν σύμβολα ανδρισμού και ανδρείας.
200 χρόνια λοιπόν, ελεύθεροι, χάρη στο φλογερό πατριωτισμό, τη γενναιότητα, την αυτοθυσία των ηρώων και των ηρωίδων μας. Των ηρώων, που διάλεξαν τον ένδοξο θάνατο από την υπόδουλη ζωή. Που δίδαξαν σε όλον τον κόσμο τα ιδανικά της πατρίδας, της ελευθερίας, της πίστης. Ιερό μας χρέος και τιμή, φίλοι αναγνώστες. Χρέος μας να φύγουμε απ’ το εγώ για να πετύχουμε το εμείς, όπως οι ένδοξοι ήρωές μας και να διαφυλάξουμε όσα εκείνοι πέτυχαν με τη θυσία τους.
