Του ιερέως:
Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Τα ανωτέρω (στην επικεφαλίδα), φίλοι αναγνώστες, έγραψε ο Ν. Καζαντζάκης προς την Γαλάτεια. Βέβαια, ο Καζαντζάκης, μιλούσε για την πίστη με την ευρύτερη έννοιά της. Δηλαδή για το αν πιστεύει απόλυτα ο άνθρωπος στο σκοπό που θέτει μπροστά του για πραγματοποίηση, οπότε όλα τα εμπόδια φαίνονται μηδαμινά.
Μα αν αυτή η πίστη μπορεί να ανανεώσει το πρόσωπο της γης, τι να πει κανείς για την πίστη του ανθρώπου προς το Θεό! Για την ολοκληρωτική προσφορά, για το ανυστερόβουλο δόσιμο της ανθρώπινης ψυχής στον παντοδύναμο Θεό! Τι να γράψει κανείς για την πίστη εκείνη που και όταν το μέγεθός της είναι «ως κόκκος σινάπεως» μπορεί με ευχέρεια «και όρη μεθιστάνειν»! Αναμφισβήτητο είναι ότι η πίστη στον πνευματικό αγώνα είναι το παν. Είναι η προϋπόθεση και το θεμέλιο της σωστής πορείας προς το Θεό.
Ακόμη, είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στη γνώση του Θεού και την οικείωση προς την κατάσταση «του μέλλοντος αιώνος». Η πίστη, σύμφωνα με τον ορισμό του Απ. Παύλου είναι «ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων» (Εβρ. 11, 1) είναι το κλειδί που ανοίγει την πύλη του Ουρανού, είναι η θέαση εκείνου που αποτελεί το «τέλος» της ιστορίας, «μια προβολή της εσχατολογίας επί της παρούσης στιγμής» (Λόσσκι Βλαδίμηρος: 1903-1958), Ρώσος Ορθόδοξος δογματικός θεολόγος).
Πολλές φορές, όμως, ο εγωισμός, η προκατάληψη, η ασυνέπεια των «πιστευόντων», το χρύσωμα του κακού και η ακατάσχετη έλξη που ασκεί στην ψυχή του ανθρώπου η ηδονή της αμαρτίας, οδηγούν τον άνθρωπο και ιδιαίτερα το νέο στην απιστία.
Πολλοί νεαροί (και όχι μόνο) νομίζουν πως θα φανούν σοφοί και μορφωμένοι, αν τολμήσουν και διακηρύξουν πανηγυρικά στην παρέα τους ότι δεν πιστεύουν σε δόγματα, δεν θρησκεύουν. Νομίζουν πως με τον τρόπο αυτόν ανεξαρτοποιούνται, αποδεσμεύονται, ζουν ελεύθερα. «Δεν πιστεύω σε τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος» (Καζαντζάκης).
Λησμονούν, όμως, δύο βασικές αλήθειες. Πρώτα-πρώτα ότι δεν ελευθερώνονται αληθινά, αλλά αντίθετα σκλαβώνονται, γιατί όποιος αρνείται να υπηρετήσει το Θεό, γίνεται λάτρης των ειδώλων του κόσμου τούτου. «Αν τραβήξεις το χέρι σου από το Θεό, την ΄δια στιγμή προτείνεις το άλλο στο Σατανά».
Από την άλλη, πάλι, πλευρά, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι τα ελατήρια τους, δεν είναι αγνά. Απλώς και μόνο υποκρίνονται. Γιατί η πίστη απαιτεί αδιάκοπο αγώνα ενάντια στο κακό. Τροφοδοτείται από ασταμάτητες κι οδυνηρές μάχες για την κατάκτηση της τελειότητας. Κι όποιος δεν έχει διάθεση να καθαρίσει το εσωτερικό του από την προστυχιά της φθαρμένης ανθρώπινης φύσης, αυτός δεν είναι δυνατόν να θελήσει να πιστέψει. Θα τον τρομάζει η πίστη, γιατί μέσα στην ομίχλη της απιστίας θα βολεύει άνετα τα σπέρματα και τους καρπούς της κακίας του.
Λέγεται, πως κάποτε που γινόταν λιτανεία των λειψάνων του Αγίου Μαρτίνου, όσοι άρρωστοι βρέθηκαν στο δρόμο, έγιναν καλά. Το γεγονός διαδόθηκε σαν αστραπή. Δύο παραλυτικοί που ζητιάνευαν, το πληροφορήθηκαν και ανησύχησαν. Ο ένας, λοιπόν, γυρίζει και λέει κατατρομαγμένος στον άλλον.
Πάμε να φύγουμε από δω, συνάδελφε, γρήγορα! Γιατί αν γίνουμε καλά, πώς θα ζήσουμε;
