Δεν έχω όρεξη καμία.
Ο φίλος μου ο Δημητράκης αγόρασε οικόπεδο στον ουρανό.
Εκεί αποφάσισε να κτίσει το σπίτι της ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ του.
Ένα αποχαιρετιστήριο τού γραψα …
Στιγμή γυμνή, ξυπόλητη!
Ο Δημητράκης!!!
Που νάναι τώρα οι αναπνοές σου; Που ξενιτεύτηκαν;
Στη γειτονιά των μυστηρίων,
στους κήπους τ` ουρανού.
Χριστός Ανέστη Δημητράκη!
Καρδιές σταματημένες στα χαμόγελά σου
ρυθμίζουν τον «Εσωτερικό ΚΑΙΡΟ μας».
Σε ποια Άνοιξη πέταξες;
Να σου πω κάτι Γιάννη;
Να σου πω κάτι Μαίρη;
Να σας πω κάτι παιδιά;έλεγες…
Τρίτο πρόγραμμα. Χάρτινο το φεγγαράκι…
Θα φέρει η Άνοιξη πουλιά κι` άστρα πολλά τ` αγέρι…
Διηγείται το παραμύθι της αγάπης ο Δημητράκης.
…το λοιπόν κατά κει που ζούσε η Αγαθότητα κατοικούσε
ο απρόσβλητος και
σπούδαζε την Αρχιτεκτονική της ΖΩΗΣ αντίς των κτιρίων.
Πολλές φορές ο Παπαδιαμάντης
έλεγε πως αυτός άκουγε μονάχα ουράνιες μελωδίες
και τον χτύπο των φτερών των αγγέλων.
Όμως,
ο Διευθυντής της ορχήστρας έφυγε σιωπηρά,
όπως αποχαιρετά κανείς την περίοδο των κρίνων,
ή
τις τελευταίες σκηνές του οξυγόνου!
Όπως όταν σηκώνεις τη σημαία της μνήμης,
όταν αγκαλιάζεις στιγμές που η φιλία κυβέρνησε,
όταν έκαμνες τα στραβά μάτια στις ταπεινώσεις
που η δέλτος της Ουτοπίας ανακήρυξε
ευδόκιμες μέρες του Αοράτου.
Δημητράκηηη.
Εεεε Δημητράκη. Που πας;
Δεν θάρθεις άλλο;;;;;;;;
Δεν θα «Διανυκτερεύει» άλλο η Αγάπη σου;
Γιάννης Ναζλίδης,
8
του Μάη 2021
