Αν συγκεντρώνονταν οι ζωγραφισμένοι άνθρωποι
που
ζουν στους πίνακες των έργων τέχνης
σε
μια μεγάλη πλατεία και διαμαρτύρονταν
για
την εικονική τους μόνο παρουσία στη ΖΩΗ,
αν
ζήταγαν
μια
εκπροσώπησή τους στα Ηνωμένα Έθνη,
στην
Ενωμένη Ευρώπη,
αν
διαμαρτύρονταν για την μη συμμετοχή τους στις εκλογές,
τι
θα γινόταν;
Βαρέθηκαν
τόσα χρόνια
να
ζουν σε ηλιοβασιλέματα
σε
σκηνές προφητικές, αλληγορικές, προκλητικές.
Πόσο
θάθελαν ν` αλλάξουν κατοικία
να
ζήσουν ελεύθεροι τους παράξενους
έρωτες
διαφορετικών αιώνων
που
αναπτύχθηκαν στα κάδρα.
Αν μια φιγούρα του Μεσαίωνα πήγαινε βόλτα
στα
έργα της Αμερικάνικης πρωτοπορίας,
αν
οι Άγιοι, οι Πάπες, οι Καρδινάλιοι, οι Πατριάρχες,
της
θρησκευτικής ζωγραφικής
πήγαιναν
εκδρομή στα παράξενα τοπία των σουρεαλιστών,
αν
συνωστίζονταν οι ζωγραφισμένοι στους σιδηροδρομικούς σταθμούς
των
ελεύθερων τοπίων του Pollok
αν
οι λαϊκοί ήρωες του Θεόφιλου
επισκέπτονταν
τα θεότρελα πανηγύρια του Bruegel
αν
οι ναύτες του Τσαρούχη
σύχναζαν
στα παρισινά καφέ του Toulouse Lautrec
αν
οι γιατροί του Da
Vinci
εξέταζαν
τις καλλίγραμμες των καλλιστείων,
αν
η κοιμώμενη Αφροδίτη του Delvaux
μιλούσε
για την γύμνια των κοινοβουλευτικών λόγων,
αν
οι φιγούρες του Φασιανού
κάναν
μήνυση στον ακαδημαϊσμό
και
αν η γυμνή που κατεβαίνει την σκάλα του Duchamp
έμπαινε
στο ασανσέρ ενός ουρανοξύστη στη Ν. Υόρκη,
αν
οι εξωτικές γυναίκες του Gauguin
μάθαιναν
την φυσική θηλυκότητα στα κορίτσια των ντεφιλέ,
τότε
όλοι
οι ζωγραφισμένοι άνθρωποι
θα
κάμναν δωρεάν φροντιστήριο στις κοινωνίες
για
τις ψευδαισθήσεις της Υδρογείου.
Γιάννης
Ναζλίδης
26
Ιουνίου 2021
