Στα μέσα της δεκαετίας του 1920, άλλο ένα προσφυγόπουλο, ο Γιώργος Κιαμειλίδης, από την Προύσα της Μικρασίας, εγκαταστάθηκε στη Βέροια. Νέος, ανήσυχος και δραστήριος στις αρχές της δεκαετίας του 1930 «έστησε» το εξοχικό κέντρο-ταβέρνα «Μπαρμπούτα» στην ομώνυμη γειτονιά της πόλης, στη δεξιά όχθη του Τριποτάμου. Η τοποθεσία μπορεί να χαρακτηρισθεί ένας πράσινος παράδεισος μέσα στην καρδιά της πόλης. Ένα πλάτωμα πλαισιωμένο από βλάστηση οργιαστική και βρυσομάνες που όπως φαίνεται και από φωτογραφίες του 1900 είχε τραβήξει την προσοχή των θαμώνων κατακτητών της πόλης που είχαν δημιουργήσει στο χώρο ένα είδος καφενέ.
Δυστυχώς η μεγάλη πλημμύρα του 1935 κατέστρεψε ό,τι με κόπο είχε δημιουργήσει ο μπαρμπα-Γιώργος, που δεν το «έβαλε κάτω» και «ξανάστησε» την «Μπαρμπούτα». Μια οικογενειακή επιχείρηση. Πάντα μαζί του η σύζυγός του Μαρία και λίγο αργότερα και τα παιδιά τους, Νίνα, Τάκης και Στάθης
Με την καθοδήγησή του η «Μπαρμπούτα» λειτούργησε μέχρι το 1980 που συνταξιοδοτήθηκε και η επιχείρηση νοικιάστηκε και πέρασε σε άλλα χέρια.
Στο σκιερό και ολόδροσο υπαίθριο «σαλόνι» της «Μπαρμπούτας» έβρισκαν αλλά και βρίσκουν καταφύγιο, οι Βεροιωτάδες και όχι μόνο, στις ζεστές καλοκαιρινές ημέρες. Σε παλιότερες εποχές – αξίζει να τονισθεί – τις Κυριακές και τις τρανές γιορτές οι θαμώνες έφερναν από τα σπίτια τους τα φαγητά τους. Νταβάδες με το γιουβέτσι, το ζυγούρι, τη μοσχαροκεφαλή κ.ά. Από το «κέντρο» έπαιρναν τα ποτά, σαλατικά, πατάτες τηγανιτές και άλλα μεζεκλίκια που ήταν σπεσιαλιτέ του καταστήματος.
Η κουζίνα του κυρ - Γιώργου φημιζόταν για τους ουζομεζέδες. Αντζούγιες, συκωτάκια, στρόγγυλες τηγανιτές πατάτες κ.ά. Ακόμη και από τη Θεσσαλονίκη είχε πελάτες που έρχονταν για τη δροσιά αλλά και τους τσιπουροζεμέδες.
Στο μέσο του αύλειου χώρου υπήρχε πίστα χορού και το κατάστημα διέθετε δισκοθήκη με ελληνική και ξένη μουσική και τραγούδια. Κοντά στην πίστα, σε μια φυσική εσοχή του βράχου που υπάρχει στο χώρο ο μπαρμπα-Γιώργης είχε δημιουργήσει μια λιμνούλα (με χρυσόψαρα) που αποτελούσε τη χαρά των μικρών παιδιών. Το νερό της λιμνούλας έβγαινε από πηγή που υπήρχε στη ρίζα του βράχου. Άλλη μια πηγή υπήρχε κάτω από το κτίσμα-κουζίνα του κέντρου που με μεγάλο υδροσωλήνα μεταφερόταν έξω από την είσοδο του κέντρου. Από το νερό αυτό υδρεύονταν πολλά νοικοκυριά της Βέροιας. Ήταν η περίφημη βρύση της Μπαρμπούτας για την οποία έλεγαν «όποιος πιει νερό απ’ τη Μπαρμπούτα θα μείνει για πάντα στην πόλη» (θα παντρευτεί)!
Στο βάθος του υπαίθριου χώρου υπήρχαν άλλες δύο βρύσες που έτρεχαν ασταμάτητα και κάποιοι πελάτες τα καλοκαίρια «πάγωναν» τα καρπούζια τους.
Στις μέρες μας η «Μπαρμπούτα» διαθέτει και κλειστό χώρο για τη χειμερινή περίοδο κατάλληλο για κάθε είδους κοινωνικές εκδηλώσεις.
