Κανείς δεν περίμενε το φθινόπωρο!
Ούτε οι ποιητές!
Αυτοί θυμόντουσαν που είχαν έρθει τ` άλογα
και στριφογύριζαν στην πλατεία φορώντας τις χαίτες τους,
και τους άλλους που κλαίγανε ακουμπισμένοι στους τοίχους
καθώς θυμόταν τον Αιγαία
ν` αντικρύζει τα μαύρα πανιά του καραβιού του γιού του
του Θησέα.
Έπειτα ήταν η Μουσική του ΜΙΚΗ
που εισχωρούσε παντού.
Στις πέτρες, στα κοχύλια, στις καρδιές…
Τι είναι και ο καπνός του Νου σκέφτομαι!
Γι` αυτό
όταν φθινοπωριάζει θρονιάζεται στη σκέψη μου,
μια τραμουντάνα «ύπερθεν των ορέων » και μ` απειλεί.
Μπορεί να έχω δει
31.812 οροσειρές
741 κοίτες ποταμών
92 ήρεμες θάλασσες,
7.524 πράσινες πεδιάδες,
την αλήθεια της Τροίας όμως
δεν την είδα ποτέ
όσο κι` αν διάβασα Ιστορία
όσο κι` αν λυπήθηκα τον Πάρη
που δεν πρόλαβε ν` ακούσει τον Τσιτσάνη να τραγουδά
για την Ελένη
cherchez la femme .
Κανείς δεν περίμενε φθινόπωρο είν` αλήθεια!
Ούτε οι ποιητές!
Γι` αυτό
ο λόγος καταφεύγει στην ερωτομετρία
ζητώντας χάδια Μητρικά
σαν μαθαίνει
πως στις κοινωνίες κυκλοφορούν απροστάτευτα
487.520.339.412 όνειρα που ξημεροβραδιάζονται
στους έρωτες.
Γι` αυτό και γω
την ώρα που περνούν μυρμήγκια απ` την γειτονιά μου
καταφεύγω στις λέξεις που ταξιδεύουν
όπως
προμελέτες, πλαγίως, παρατατικός,
ψάχνοντας έτσι στα αμφιθέατρα της ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ
«Ανταλλακτικά» Καθημερινότητας.
Κανείς δεν περίμενε το φθινόπωρο λέγανε.
Ήταν όλοι σκεφτικοί για τις δαπάνες του μέλλοντος.
Ακόμη κι` αυτοί,
που ήθελαν να «ειδοποιήσουν» τον χειμώνα για την
παρέκκλιση
και την ακαταστασία των ελπίδων.
Γιάννης Ναζλίδης
11 Σεπτεμβρίου 2021
