Πολιτική και… πρασσονουρές! *Του Πάρη Παπακανάκη

Πολιτική και… πρασσονουρές! *Του Πάρη Παπακανάκη

Ο Σεπτέμβρης, από την καθιέρωση επισκέψεων των πολιτικών αρχηγών στη ΔΕΘ (το 1928), φέρνει απαρέγκλιτα στο προσκήνιο την πολύπαθη έννοια της «πολιτικής».

Λέγοντας πολύπαθη, αναφέρομαι στους διαμετρικά αντίθετους ορισμούς που κατά το δοκούν (κατά πώς βολεύει για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα, δηλαδή) της έχουν αποδοθεί κατά καιρούς. Εκτείνεται λοιπόν σημασιολογικά από την «ηθική δραστηρι¬ότητα η οποία με σεβασμό στην ελευθερία των πολιτών στοχεύει στην προσωπική τους ευδαιμονία* ( * νοείται ως τελείωση του ήθους και του πνεύματος του ανθρώπου διά ευγενών έργων)» του Αριστοτέλη, ως την κυνική διατύπωση του Ουίνστον Τσώρτσιλ: «Πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε».


Ειδικότερα στη χώρα μας, η πολιτική σκηνή κατά τα νεανικά της βήματα ήταν τόσο “τοξική”, ώστε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης το 1892 από την εφημερίδα “Ακρόπολις” στο ιστορικό-ηθογραφικό διήγημά του “Οι χαλασοχώρηδες” να διαχωρίζει την πολιτική από κάθε ηθική αρχή κι αξία και να την προσδιορίζει απλά και μόνο ως «αδυσώπητη διαμάχη κατάκτησης της εξουσίας αρχικά και παραμονής στο κέντρο λήψης των αποφάσεων στη συνέχεια».

Για να έρθουμε “στα του οίκου μας”, μια αναδρομή στον τοπικό τύπο των αρχών του 20 αι. καταδεικνύει στην επαρχία (τότε) Ημαθίας με πρωτεύουσα τη Βέροια μια καθόλου κολακευτική “ανθολογία” από: αχαλίνωτες φιλοδοξίες κι εντονότατες αντιζηλίες, ακατάσχετη θεσιθηρία και υποσχεσεολογία, καιροσκοπικές αποσκιρτήσεις, συκοφαντίες, τραμπουκισμούς, εξαγορές ψήφων, διαπλοκή, απολύσεις εργαζομένων ως εκδίκηση και παραδειγματικό εκφοβισμό… και… και… (ατέλειωτος ο θλιβερός κατάλογος, αγαπητοί φίλοι).