Αυθορμητισμοί ξεπηδούν, γίνονται βιώματα, σταθεροποιούνται, έλκουν την αγάπη, τη λατρεία του συνόλου και έτσι μένουν στο λαό σαν κάτι μεγάλο, αυτό δηλαδή που το λέμε έθιμο.
Έθιμα τοπικά στην αρχή για να μεταβληθούν στη συνέχεια σαν Εθνικά, θρησκευτικά, γενικά και έπειτα παγκόσμια.
Ένα τέτοιο είναι αυτό που ξεπήδησε από τον αυθορμητισμό δύο αδελφών των αγαπητών αδελφών Δροσινού συμπολιτών μας, στάθηκε, κυκλοφόρησε, αγαπήθηκε, και έδωσε και δίνει δύο ημερών χαρά κάθε χρόνο στην πόλι μας. Αποκριά και καθαρή Δευτέρα.
Για να μείνει τελικά σαν μια τοπική ιστορία αυτό το γλεντάκι των αδελφών Δροσινού. Οι δύο αυτοί λεβεντόκορμοι νέοι, οι αγαθοί μουστακλήδες, κάθε χρόνο, με το ζουρνά (πίπιζα) και το νταούλι μπροστά και, πίσω αυτοί ήσυχοι, ήρεμοι, μερακλήδες, αγέρωχοι τραβούν τον ετήσιο δρόμο της χαράς.
Σταματούν στην κάθε ταβέρνα και, ως επί το πλείστον κερνούν αντί να κερασθούν. Και γυρίζουν όλη την πόλι και οι πάντες τους χαίρονται. Καλή τους καρδιά και υγεία να έχουν σε όλη τους τη ζωή. Τους αξίζει ένα ποιητικό αφιέρωμα.
Ας το έχουν κορνίζα για να με θυμούνται:
Κι έτσι οι Αροσινοί κάδε χρόνο δροσίζουν
με χαρά στη ζωή συμβαδίζουν
ρουφάνε αγάπη γιατί την αξίζουν
μια που ολόκληρη Βέροια αυτοί συμβολίζουν
Αυτοί οι δύο μαζί φτερουγίζουν
και τον τόπο μας οι δυο σφραγίζουν
όταν την χαρά ατενίζουν
και ζωή στη ζωή μας χαρίζουν
Νταούλι, ζουρνάς μαζί πιπιλίζουν
οι λεβέντες αγέρωχοι ατενίζουν
στο λαό της Βέροιας οι δύο χαρίζουν
χαρά, λεβεντιά και καμάρι που τρίζουν
Τους ευχόμαστε νάναι γεμάτοι,
χαρά, καλωσύνη, και νάν’ κοτσανάτοι
για να δίνουν πνοή στη πνοή μας
και χαρούμενη ζωή στη ζωή μας.
