Γράφει ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος - Φιλόλογος
Το θέμα της αξιολόγησης του διδακτικού προσωπικού της Α+Β’ θμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα δε τίθεται για πρώτη φορά από τους εκπαιδευτικούς και το Υπουργείο Παιδείας. Από τη δεκαετία του 70 και του 80 πιο έντονα το Συνδικαλιστικό μας όργανο, (ΟΛΜΕ) έθεσε το θέμα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών με το σύστημα των Γενικών Eεπιθεωρητών υπό αμφισβήτηση και τελικά πέτυχε την κατάργησή του. Βέβαια σκοπός και των δύο φορέων (Υπουργείο- Συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών) είναι πάντα η αναζήτηση του καλύτερου τρόπου λειτουργίας των σχολείων. Ο καταρτισμένος και καλά μεθοδικός εκπαιδευτικός είναι πάντα το ζητούμενο. Αυτό περιμένουν οι γονείς, η Πολιτεία και τα παιδιά. Να λειτουργούν τα σχολεία και να επαρκούν οι απαιτούμενες δαπάνες αλλά και η καλή διαχείριση των επιχορηγήσεων υπέρ των αναγκών των σχολείων. Αλλά και ο καλά αμειβόμενος εκπαιδευτικός είναι η ευθύνη του Υπουργείου Παιδείας. Σήμερα οι εξελίξεις με τον τεχνικό εξοπλισμό είναι ασύλληπτες. Πρέπει η Πολιτεία να κάνει πολλά για να συντονίσουμε το βηματισμό μας με αυτόν της Ε.Ε. Ιδιαίτερα ο διορισμός επί τέλους νέων εκπαιδευτικών είναι το πλέον επείγον θέμα Να βρουν τους απαραίτητους πόρους για να ανταποκριθούν και σε αυτήν την υποχρέωση. Πολλά είναι τα θέματα τα οποία πρέπει να γίνουν. Τις μεταρρυθμίσεις τις χορτάσαμε. Πρώτο. Πρέπει να αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί της Α/Β εκπαίδευσης ? Δεύτερο, αν πρέπει να ποιος φορέας θα άρμοζε να ανταποκριθεί στη δύσκολη όντως αποστολή? Τρίτο. Να επανέλθει ο θεσμός των Γενικών Επιθεωρητών με κάποιες τροποποιήσεις ή να μη γίνεται καμία αξιολόγηση?
Ως προς το πρώτο θέμα : Είμαι της άποψης ότι πρέπει να αξιολογούνται οι εκπαιδευτικοί όπως, όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο τομέα. Νομίζω ότι όποιος εργάζεται στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα αφού δικαιούται ανάλογα με τα προσόντα την σχετική αμοιβή, τη συνταξιοδοτική ασφάλιση την υγειονομική περίθαλψη κλπ πρέπει και να δέχεται και τον έλεγχο του εργοδότη του -το κράτος-στην εργασία. Αυτό είναι το αίσθημα δικαίου που πρέπει όλοι να υπηρετήσουν. Είναι και κάποιο κίνητρο.
Ως προς το δεύτερο θέμα: Θα χαιρόμουνα να συμφωνήσουν όλες οι κομματικές παρατάξεις να βρουν κάποιο δίκαιο τρόπο να εξετάσουν και να εκτιμήσουν το έργο το οποίο προσφέρουν οι εκπαιδευτικοί. Πρέπει κάποτε να καταλάβουν ότι οι κοινωνίες ευημερούν όταν έχουν αξιόλογη εκπαίδευση η οποία ετοιμάζει τους επόμενους ελεύθερους και συνειδητοποιημένους πολίτες στην κοινωνία. Ως προς τον θεσμό των επιθεωρητών παρά το γεγονός ότι έτυχα καλής βαθμολογίας ο τρόπος που λειτουργούσε παλιά παρήκμασε . Ήταν όμως κάποια επιθεώρηση και η κοινωνία επιβράβευε (είναι σχετικό αυτό) την εργασία μας πρέπει να γίνεται ο έλεγχος με τον καλύτερο τρόπαιο. Μέχρι πρότινος υπήρχε ο θεσμός των επιθεωρητών. Μπορούσε ο Γενικός Επιθεώρηση να εξετάσει τον καθηγητή δύο φορές επί δύο ώρες σε κάθε μάθημα το χρόνο. Πολλές φορές έρχονταν μετά δύο ή τρία χρόνια Η επιθεώρηση αυτή κάλυπτε την αξιολόγηση και με βάση αυτή καταρτίζονταν ο πίνακας προαγωγών. Έμπαινε ο επιθεωρητής στην τάξη και χωρίς καμία ειδοποίηση και σε παρακολουθούσε. Ο ειδικός, επιθεωρητής παράδειγμα ο φιλόλογος, εξέταζε δύο πλευρές του εκπαιδευτικού. Το επιστημονικό και παιδαγωγικό (με άριστα το 50) βαθμολογούσε τα δύο μέρη δλ.10+10. Τα άλλα 30 (10+10+10)θα βαθμολογούνταν από τον Διοικητικό Γενικό Επιθεωρητή . Ήταν όμως κατάλληλοι όλοι για μια τέτοια αποστολή?
Κύριοι συνάδελφοι. Σας μιλώ με πόνο ψυχής. Η κοινωνία δεν μπορεί να καταλάβει το δύσκολο έργο του εκπαιδευτικού. Δεν εκτιμούν το έργο μας. Όσο υπηρετούσα κατάληξα αντικοινωνικό άτομο γιατί κάθε μέρα έπρεπε να ετοιμαστώ. Εκείνες οι εκθέσεις στους φιλολόγους σε Γ Λυκείου σε πολυάριθμα τμήματα ήταν ο μεγάλος βραχνάς. Δεν ξέρουν οι γονείς ότι το παιδί τους το παίρνουμε από το δημοτικό σχολείο και στα έξι χρόνια το βοηθήσαμε να είναι έτοιμος να ανοίξει τις πόρτες του Πανεπιστημίου. Του μεταδώσαμε τις απαραίτητες γνώσεις της κοινωνικοποίησης , τον ωριμάσαμε και έφηβο πλέον τον παραδίδουμε στην κοινωνία. Η συνέχιση των σπουδών του είναι θέμα προσωπικό του ιδίου. Τίποτε από αυτά δε θα μας αναγνωρίζει. Τα χρόνια πέρασαν και σήμερα ακόμη παρακολουθούμε τραγική την εικόνα της εκπαίδευσης.
