*της Όλγας Κουτμηρίδου - Μεταξά
-Μα δεν έχεις έναν άνθρωπο που να έχει αυτοκίνητο, να περιμένεις μέσα, να μην κρυώνεις εδώ έξω; με ρώτησε ο προϊστάμενος των εξωτερικών ιατρείων.-
Όχι του απάντησα και σκεφτόμουν ότι για να έρθω ήρθε ασθενοφόρο για να με πάρει αφού κανένα ταξί δεν δεχόταν να κάνει αυτή την μεταφορά. Με οδήγησαν
σε ένα δωμάτιο υποδοχής covid.Με περιποιήθηκαν κάνοντας ότι χρειαζόταν (αέρια αίματος, αξονική θώρακος)κατόπιν εντολής του εξωτερικού γιατρού μου.Από τις 10 το πρωί έως τις 3 το μεσημέρι ήρθε ακόμη ένα περιστατικό covid μόνο!(Τα συμπεράσματα δικά σας)Κάποια στιγμή δίψασα και θέλησα κάτι ζεστό να πιω. Βγήκα έξω από το δωμάτιο που καθόμουν χαριστικά,με την προϋπόθεση ότι αν ερχόταν άλλο περιστατικό, θα έβγαινα έξω και θα καθόμουν σε μία πορτοκαλί καρέκλα, που από πάνω της είχε ένα θερμαινόμενο φως για ζέστη.
Προχώρησα προς το κυλικείο, ζήτησα ένα ποτήρι ζεστό τσάι, μου αρνήθηκαν ευγενικά και η υπάλληλος υποτίμησε τις διανοητικές μου ικανότητες λέγοντας μου ότι έχω covid και ότι αν έπαιρνε τα χρήματα μου έπρεπε να τα απολυμάνει.
Να είναι καλά ο προϊστάμενος και πρώην συνάδελφος μου, που μου έφερε ένα ζεστό χαμομήλι αφήνοντας το 2 μέτρα μακριά μου.
Τον ευχαρίστησα θερμά και κρατώντας το τσαϊ μου προσπαθούσα να βγάλω την στολή που μου φόρεσαν για να κάνω την αξονική. Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου σκεπτόμενη τον τρόπο αντιμετώπισης της αρρώστιας μου. Με συνόδεψε ένας νοσοκόμος ντυμένος ανάλογα έξω από το νοσοκομείο. Από την κεντρική πύλη ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο και πηγαίνοντας για τον αξονικό τομογράφο έδιωχνε τον κόσμο που ήταν μπροστά μου για να περάσω. Ένιωσα τέτοια απαξίωση, τέτοια ντροπή, ταπείνωση, σε έναν χώρο τόσο οικείο, τόσο δικό μου, σε έναν χώρο που δούλεψα 25 χρόνια. Ένιωσα λες και ήμουν εγώ η αιτία, μάλλον ο φορέας ενός φονικού ιού που έπρεπε με κάθε τρόπο να απομακρύνουν από το χώρο! Ευτυχώς μέσα στην εξάντληση άκουσα την γλυκιά φωνή της συναδέλφισσας μου που με πολύ παρηγορητικά λόγια μου έδωσε οδηγίες για την αξονική. Πονούσε η καρδιά μου, το μυαλό μου, πονούσε το μέσα μου.......Αναρωτιόμουν πώς αφήσαμε να γεμίσει τόσο φόβο η ψυχή μας, πώς απομακρυνθήκαμε ο ένας από τον άλλον..
Πάντα ήμουν και θα είμαι υπέρ της πρόληψης, ενάντια στην υπερβολή ,υπέρ της αισιοδοξίας και της εμπιστοσύνης στον Θεό! Χάρηκα που αρρώστησα και συνέπασχα και εγώ με πολύ κόσμο που το πέρασε και θα το περάσει. Θυμάμαι όταν δούλευα πολλοί άνθρωποι πέθαιναν από την εποχική γρίπη, με αυταπάρνηση τους νοσηλεύαμε με υπομονή και αγάπη. Πίστευα και πιστεύω και ας φανώ αφελής ότι το νοσηλευτικό προσωπικό, είναι άτρωτο γιατί χιλιάδες άγγελοι το προστατεύουν και γιατί μας αγκαλιάζουν οι προσευχές του κόσμου για αυτό λέγεται και λειτούργημα άλλωστε. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων βγήκανε και η νεαρή γιατρός με ευγενικό τρόπο μου τις έδωσε λέγοντας μου ότι όλα είναι καλά και με αποχαιρέτησε. Την ευχαρίστησα μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου. Έκλεισα τα μάτια κάτω από το ζεστό φανάρι και σκεφτόμουν με τι τρόπο θα φύγω. Χτύπησε το τηλέφωνο μου το σήκωσα γρήγορα τρέμοντας από το ρίγος, την πείνα και την εξάντληση.-Πού είσαι αδερφή μου; με ρώτησε η φίλη μου η Ελένη. Δεν ξέρω γιατί άρχισα να κλαίω με παράπονο και να τις λέω πώς είχε η κατάσταση. Δεν πρόλαβα να τελειώσω την πρόταση μου ...-Έρχομαι καρδιά μου είπε. Σε ένα τέταρτο ήταν μπροστά στην πύλη του νοσοκομείου κρατώντας ένα τάπερ με ζεστή σούπα. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΗΡΩΕΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ....ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΙΛΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΚΟΝΤΙΝΟ ΣΥΓΓΕΝΗ!ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΥΤΥΧΩΣ ΑΚΟΜΗ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΟΥ ΒΑΖΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ....!
